อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2446

ที่แท้ก็แค่คนที่แอบออกมางุบงิบกินคนเดียวคนนึง

คนผู้นี้ออกมาขโมยกินอย่างระแวดระวังตัวมาก กินไปด้วยพลางหักกิ่งไม้ มองไปรอบๆ

แต่เขาก็ป้องกันยอดฝีมือแบบเซียวหลันยวนไม่ได้อยู่ดี

เซียวหลันยวนเด็ดใบไม้มาใบหนึ่ง คีบไว้ที่นิ้ว ดีดยิงออกไป

ใบไม้ในตอนนี้ก็คมกริบราวกับใบมีด ฟันเข้าไปที่คอหอยในจังหวะที่เขาหันไปอีกด้านพอดี

สำหรับคนของลัทธิเทพทำลายล้าง เซียวหลันยวนไม่มีทางปราณี

คนเหล่านี้เดิมทียังคุยกันว่าคนในเมืองติดพิษกันหมดหรือยัง จะตายกันหมดเมื่อไร

คอคนผู้นี้เลือดทะลักแตกฟอง ล้มลงไป ไม่ทันได้ส่งเสียงร้องออกมาสักแอะ

มีดของเขาวางอยู่ข้างๆ

เซียวหลันยวนเดิมทีก็มาเพื่อมีดเล่มนี้

เขาเดินเข้าไป หยิบมีดเล่มนี้ขึ้นมา ศึกษาดูอย่างละเอียด

น่าจะเพราะมีดเล่มนี้มีไว้ให้คนเหล่านี้ใช้ จึงเป็นสิ่งที่ผลิตขึ้นเป็นจำนวนมาก ไม่ใช่ของล้ำค่าหายากเป็นพิเศษ ดังนั้นจึงไม่ยากที่จะศึกษาทำความเข้าใจ

เซียวหลันยวนเหลือบมองแค่แวบเดียวก็หากลไกบนด้ามดาบพบ

ยิ่งไปกว่านั้นพอลองชั่งน้ำหนักดาบดู น้ำหนักที่ด้ามก็ไม่ถูกต้อง ด้านในมีสิ่งของอยู่อย่างเห็นได้ชัด

เขาไม่อยากจะลองดาบที่นี่ เดี๋ยวจะกลายเป็นแหวกหญ้าให้งูตื่น

หลังจากหยิบดาบเขาก็เอาศพออกไปยังจุดที่ห่างออกไปหน่อย ผลักลงไปในร่องเขาที่เต็มไปด้วยวัชพืช

คนเหล่านั้นก็ไม่แน่ว่าจะเจอศพร่างนี้ในเวลาสั้นๆ

เขาตรงไปที่ฐานที่มั่นลัทธิเทพทำลายล้างอีกครั้ง คิดไม่ถึงว่าคนในกระโจมหลักจะยังไม่ออกมา

และไม่รู้ว่าเป็นใครที่มา ถึงได้ใจเย็นนิ่งได้ขนาดนี้

เซียวหลันยวนเองก็ขี้เกียจจะรออยู่ที่นี่ต่อ หลังจากเข้าช่วงมืดที่นี่ก็อากาศหนาวจัด เขากลับเมืองไปจะดีกว่า

ตอนนี้รู้ว่าคนเหล่านี้ของลัทธิเทพทำลายล้างคิดจะรอก่อน รอจนกว่าพิษในเมืองจะกระจาย จริงๆ แล้วนี่ก็ตรงความต้องการของเขาอยู่