อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2487

สามวันต่อมา

อากาศเย็น มีหมอก

บนเขาจำนงเทพตั้งแต่ช่วงกลางคืนจนถึงเช้าตรู่ ถูกปกคลุมด้วยเมฆหมอกบางๆ จนดูเต็มไปด้วยกลิ่นอายของเซียน

ในเมืองอวิ๋นจิงมีคนบอกเวลายามด้วย

ตอนยามห้า คนบอกเวลายามพอตีเคาะกลองยาม เตรียมจะกลับไปนอนหลับ ก็รู้สึกว่าด้านหลังมีลมอะไรพัดผ่านไป

เขาหมุนตัวไปดู ก็ไม่มีอะไร

แต่ว่า ข้างๆ ก็เป็นหอระฆังแห่งหนึ่งของเมืองอวิ๋นจิงพอดี

บนหอระฆังแต่ก่อนจะมีข้าราชการคอยเฝ้าอยู่ตลอด คนของลัทธิเทพทำลายล้างก็เข้ามาสับเปลี่ยนข้าราชการพวกนี้ออกไป

ที่นี่สามารถมองเห็นถนนใหญ่บริเวณประตูเมืองได้ตลอดเส้นทาง พอมีอะไรเคลื่อนไหวก็จะเห็นได้หมด

คนของลัทธิเทพทำลายล้างไร้เหตุผล แม้จะไม่ฆ่าคนส่งเดช แต่บางครั้งก็ยังมีการทุบตีเตะต่อย หรือเหยียดหยามเข้ามา แล้วยังใช้พวกพิษที่ทำให้เกิดตุ่มพุพองบนหน้าหรือทำให้คันขึ้นมาเหมือนกัน

คนบอกเวลายามตอนที่เดินผ่านหอระฆังแห่งนี้ก็หวาดระแวง

หลังจากผ่านมาจึงถอนใจโล่ง

แต่เมื่อครู่ที่มีลมพัดผ่านไป เขารู้สึกไปเองหรือ?

เขาเหลือบมองไปทางหอระฆัง ตัวสั่นขึ้นมา รู้สึกว่าไม่ควรไปยุ่งเรื่องคนอื่น

ต่อให้ไม่ใช่ลมแล้วทำไมกัน?

คนบอกเวลายามรีบออกไป

และเขาก็ไม่รู้เลย ว่าเมื่อครู่มีคนแฉลบผ่านด้านหลังเขาไป ใช้ร่างของเขามาบังตา และขึ้นไปบนหอระฆังแล้ว

ผงพิษกำหนึ่งถูกสาดออกไป

ผ่านไปครู่หนึ่ง คนที่เฝ้าอยู่ด้านในก็ล้มลง

จุดสำคัญอื่นๆ ในเมืองก็มีคนแอบเข้าไป เพียงไม่นานนัก พิราบสื่อสารตัวหนึ่งก็บินออกไป

พวกเซียวหลันยวนที่อยู่นอกเมืองพอเห็นพิราบสื่อสาร ก็ทำสัญญาณมือออกคำสั่งขึ้นอย่างไร้ซุ่มเสียง

คนทั้งหมดแบ่งกำลังออกเป็นหลายสายทันที

มีการช่วยเหลือของจางลี่เฉิง พวกเขาตอนนี้คุ้นเคยกับสภาพพื้นที่รอบๆ แล้ว พอปฏิบัติการขึ้นมาจึงรวดเร็วขึ้นมาก