อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 661

"ปึง!"

ฟู่จาวหนิงเองก็มีแรงมากกว่าที่คนทั้งหมดคาดการณ์ไว้เสียอีก

กระโจมผ้าทั้งผืนถูกนางดึงจนล้ม

แผ่ไม้ด้านบนก็ร่วงลงมาทันที เชือกรอบๆ ก็หดแน่นขึ้นพร้อมกัน

กระโจมทั้งหลังกลายเป็นอาวุธรูปร่างเหมือนกรงขังไปในพริบตา จัดการพันธนาการจ้าวเฉินที่เข้าไปเมื่อครู่ไว้ด้านใน

"อ๊า!"

จ้าวเฉินร้องเสียงแหลม

แผ่นไม้ด้านบนฟาดลงมา เขาคิดจะหลบแต่ก็หลบไม่พ้น ถูกกดลงไปบนพื้นทันที บนพื้นก็มีพรมที่ผู้บัญชาการกองธงมู่จัดการวางไว้ก่อนหน้า เขาดมกลิ่นที่อยู่ด้านบนเข้าไป คิดจะกลั้นใจแต่ไม้แหลมบนกระดานไม้ก็แทงเข้าไปที่แผ่นหลังเขา เจ็บจนเขาต้องร้องออกมา แล้วจะไปกลั้นหายใจทันได้อย่างไร?

ผ้ารอบๆ ก็หดรัดแน่นห่อตัวขึ้นมา พันตัวเขาไว้ด้านใน บนหลังเองก็มีกระดานไม้ทับอยู่ ปีนลุกขึ้นมาไม่ได้เลย

จ้าวเฉินเจ็บจนเริ่มชาแล้ว

"พี่มู่ช่วยข้าด้วย!"

เขาเจ็บจนเบื้องหน้าดำมืดไปหมด ทำได้เพียงแผดเสียงปอดแทบฉีกร้องเรียกหาผู้บัญชาการกองธงมู่

ผู้บัญชาการกองธงมู่เห็นว่าแค่ชั่วพริบตาเดียว กับดักกับการโจมตีที่พวกเขาเตรียมไว้ตั้งนานก็ถูกฟู่จาวหนิงใช้งานย้อนกลับมา จึงโมโหจนหัวหมุนขึ้นเสียแล้ว

จ้าวเฉินยังจะกล้าเรียกเขาอีก!

เขาไม่เคยเจอคนโง่ขนาดนี้มาก่อน!

ก่อนหน้านี้กำชับกับเขาย้ำนักย้ำหนา ว่าก่อนหน้าที่เรื่องจะจบ ใครก็ห้ามเข้าไปในกระโจมผ้า มันอันตรายมาก

จ้าวเฉินทำไมจึงไม่ฟัง? แล้วนี่จะโทษใครได้?

แต่ว่า เขากลับยิ่งตกตะลึงที่ฟู่จาวหนิงดันพบเชือกกลไกของกระโจมผ้าในช่วงเวลาสั้นๆ นี้!

"ฟู่จาวหนิง!"

ผู้บัญชาการกองธงมู่ตอนนี้ยังไม่คิดทิ้งจ้าวเฉินไป ดังนั้นจึงฝืนไม่ลงมือ แต่สายตาก็กวาดไปเห็นลูกน้องของเขาที่กำลังบีบเข้าหาฟู่จาวหนิงจากทิศทางต่างๆ แล้ว

อีกไม่กี่ก้าว พวกเขาก็จะล้อมกรอบได้

เขายิ่งอยากจะรอให้ฟู่จาวหนิงพิษกำเริบ

แต่ผ่านไปตั้งนานแล้วฟู่จาวหนิงทำไมจึงไม่มีร่องรอยว่าพิษจะกำเริบเลยกัน?

สิ่งนี้ทำเอาผู้บัญชาการกองธงมู่รู้สึกแปลกประหลาด

"ฟู่จาวหนิง..."

เขาอดตะโกนขึ้นมาอีกครั้งไม่ได้

ฟู่จาวหนิงตอนนี้ในที่สุดก็มีปฏิกิริยากับเขาแล้ว นางเอียงหน้ามองไปยังสายตาที่เขากวาดเข้ามา