อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 675

"ต้าชื่อตอนนี้กำลังทะเยอทะยานมากเลยสินะ?"

เซียวหลันยวนรู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องของกลุ่มสำนักหรือตระกูลเดียวแล้ว เบื้องหลังเรื่องนี้น่าจะเป็นเรื่องระหว่างแคว้นด้วยกัน

"ดังนั้น ต้องกลับต้าชื่อ"

เสิ่นเสวียนจะกลับไป ไม่ว่าจะเรื่องในบ้านหรือว่าเรื่องของเสิ่นเชี่ยว หรือจะเป็นเรื่องระหว่างแคว้นทั้งสองในตอนนี้ ก็ล้วนต้องกลับไปที่ต้าชื่อเท่านั้นจึงจะตรวจสอบได้ชัดเจน

"พวกเขาหลายปีก่อนก็จัดวางคนตั้งมากมายเข้ามาในเมืองหลวงแคว้นเจาแล้ว เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่มีการเคลื่อนไหวอะไร"

เสิ่นเสวียนมองเซียวหลันยวน "ท่านส่งคนไปลองตรวจสอบเถอะ"

"ข้ารู้แล้ว"

เซียวหลันยวนรู้สึกว่าเบื้องหลังมีแผนร้ายอะไรบางอย่างอยู่

"แล้วก็ลัทธิเทพทำลายล้างนั่น ก็เข้ามาผสมโรงอยู่ในนี้พอดี พวกเขาคิดจะทำอะไรกันแน่ ยังต้องตรวจสอบให้ละเอียด"

ฟู่จาวหนิงหลับไปครั้งนี้ ก็หลับยาวต่อไปจนถึงวันถัดมา

ระหว่างนี้นางตื่นขึ้นมาสองครั้ง ดื่มยาลดไข้ของตนเองลงไปอย่างมึนๆ งงๆ จากนั้นก็เข้าห้องน้ำอีกครั้งหนึ่ง เวลาที่เหลือล้วนไม่รู้ว่าใครมาป้อนน้ำให้นาง แล้วก็หลับลึกไปยาวๆ

แต่ว่าร่างกายของนางก็ฟื้นฟูได้ดีมากจริงๆ

หลังจากตื่นมาในวันที่สองก็รู้สึกกระปรี้กระเปร่ามาก

"จ๊อก"

ไม่ใช่แค่กำลังวังชาเท่านั้น กระทั้งท้องไส้ก็กลับมาด้วย

ท้องนางร้องจ๊อกๆ

"พระชายา ท่านตื่นแล้วหรือ?"

หงจั๋วเห็นนางตื่นขึ้นมา ก็ดีใจจนแทบจะร้องไห้

"ตื่นแล้ว"

ฟู่จาวหนิงถูกนางประคองตัวขึ้น มองในห้องผาดหนึ่ง หงจั๋วก็สังเกตเห็นการเคลื่อนไหวของนาง จึงรีบบอกว่า "ท่านอ๋องเมื่อคืนนี้คอยดูแลท่านตลอดเลย ตอนเช้ามีธุระออกไปรอบหนึ่ง ตอนกลางวันก็ยังเป็นเขาที่มาคอยดูแลพระชายา เพิ่งจะเข้าวังไปเมื่อครู่"

"ข้าไม่ได้บอกเสียหน่อยว่าทำไมเขาไม่มาดูแลข้า"

ฟู่จาวหนิงตอกกลับไปคำหนึ่ง แต่อันที่จริงหลังจากตื่นขึ้นมาเมื่อครู่ผาดแรกที่ไม่เห็นเซียวหลันยวน ในใจนางก็แอบผิดหวังนิดๆ นะ

หลังจากได้ยินคำอธิบายของหงจั๋วความผิดหวังในใจนางจุดนั้นก็หายไปแล้ว

"ก่อนที่ท่านอ๋องจะออกไปยังกำชับมาหลายเรื่อง บอกว่าต้องให้พระชายาดื่มน้ำ คอยสังเกตอุณหภูมิของนางตลอดเวลาด้วย ดูว่าเหงื่อออกไหม ข้างเตียงต้องมีคนอยู่ด้วยตลอดเวลา"

ฟู่จาวหนิงตอนนี้จึงสังเกตได้เรื่องหนึ่ง

เมื่อคืนนี้เขาดูแลข้าทั้งคืน วันนี้ก็ทำงานตลอดอีก แล้วไม่ได้พักผ่อนเลยหรือ? คงไม่ได้ไม่กินข้าวหรอกใช่ไหม?

ฟังจากที่หงจั๋วพูดเมื่อครู่ เซียวหลันยวนก็เหมือนจะไม่มีเวลาพักผ่อนกินข้าวจริงๆ

"ท่านอ๋องน่าจะไม่ได้พักผ่อนดีดีตอนกลางวันยังหลับตาอยู่ข้างๆ พระชายาไปพักหนึ่ง ตอนที่กินข้าว เห็นชิงอีบอกว่า ถ้าท่านอ๋องไม่กินข้าวดีดี ตอนท่านตื่นมาจะโกรธเอา เขาจึงกินลงไปหน่อยนึง"

"อยู่เจ้าค่ะ ท่านผู้เฒ่าฟู่กับท่านเสิ่นเองก็อยู่ด้วย" หงจั๋วกับเฝิ่นซิงรีบประคองนางให้เตรียมกินข้าวต้ม

"ผู้ดูแลเองก็ดีใจมาก เขาบอกว่าจวนอ๋องไม่เคยคึกครื้นขนาดนี้มาก่อนเลย"

ใช่ไหมล่ะ? ตอนนี้คือช่วงที่จวนอ๋องเจวี้ยนคึกคักที่สุดแล้ว มีคนตั้งมากมายเข้ามาอยู่ อ๋องเจวี้ยนค่อยดูมีความเป็นสังคมหน่อย

"อีกเดี๋ยวให้เสี่ยวเฟยมาหาหน่อย"

เฮ่อเหลียนเฟยเพียงไม่นานก็เข้ามา ฟู่จาวหนิงเจาะเลือดเขา ให้เขาหลับตาไม่มอง เด็กคนนี้ก็ว่าง่ายเหลือเกิน หลบตาปี๋ปิดสนิท ไม่กล้าแอบมองไม่แต่น้อย

ฟู่จาวหนิงคิดว่าไหนๆ ก็จะต้องตรวจสอบแล้ว ก็ตรวจสอบเสิ่นเสวียนไปด้วยเลยดีกว่า แม้จะไม่ใช่สายเลือดโดยตรง แต่ดูจากกลุ่มเลือดเอาก็ได้

เสิ่นเสวียนเองก็หลับตาไม่ได้มองว่านางใช้อะไรเจาะเลือด

แต่เขาก็ฉลาดเสียเหลือเกิน หลังจากที่ฟู่จาวหนิงจัดการเสร็จก็กำชับนางขึ้นมาคำหนึ่ง "จาวหนิง ถ้าเจ้ามีของอะไรหรือวิชาแพทย์ไหนที่ไม่อยากให้คนเห็น ตัวเองก็เก็บเอาไว้ให้ดี"

ใต้หล้าในตอนนี้ วิชาแพทย์ถูกผู้คนตัดตอนขาดช่วงไป ดังนั้นวิชาแพทย์จึงล้ำค่าเอามากๆ หมอเองก็ล้ำค่าด้วยเช่นกัน

เขารู้สึกว่าฟู่จาวหนิงน่าจะเจอกับปาฏิหาริย์อะไรสักอย่าง ได้รับโอกาสอะไรมา จึงได้เรียนรู้วิชาแพทย์ที่คนบนโลกไม่มีทางได้เรียน แต่การครอบครองสิ่งล้ำค่าก็เหมือนมีความผิด และมีบางสิ่งที่ไม่ควรจะใช้ออกมาส่งเดชด้วย

"ท่านลุง ข้าทราบแล้ว"

ฟู่จาวหนิงใจสั่นวาบ หลังจากนี้นางคงต้องระวังหน่อย เพราะนางรู้สึกว่าเพวกเขาคู่ควรให้เชื่อใจ ดังนั้นจึงให้พวกเขาแค่หลับตาลง

แต่ถ้าหากพวกเขาแอบมองขึ้นมาจากการอดกลั้นความอยากรู้อยากเห็นไม่ไหวล่ะ? นางจะไปอธิบายเรื่องเข็มเจาะเลือดได้อย่างไรกัน?

"หลังจากนี้ข้าจะระวัง" ฟู่จาวหนิงพูดเช่นนี้ก็เท่ากับยอมรับแล้ว