อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 690

ครั้งนี้ลงทุนไปมากจริงๆ ส่งคนมาตั้งมากขนาดนี้!

"เอาหัวของอ๋องเจวี้ยนมา"

คนที่เป็นหัวหน้าของอีกฝ่ายตะคอกเสียงต่ำ คนทั้งหมดก็โบกดาบฟาดฟันมาหาพวกเขา

ยี่สิบสามสิบคนกลุ่มนี้ล้วนถือดาบทั้งสิ้น ดาบเหล่านั้นดูทั้งหนักและแหลมคม มือขวาที่ถือดาบของพวกเขาสวมเกราะแขนทั้งแขน ดูแล้วพลังน่าตกตะลึงมาก

"ฉัวะ!"

ดาบของอีกฝ่ายผามายังม้าตรงหน้า เลือดสดซ่านกระเซ็น ม้าตัวนั้นถูกตัดขาหน้าออกไป คุกเข่าลงกับพื้นอย่างแรง องครักษ์ที่อยู่บนม้าก็คะมำลงมา

ขณะเดียวกันคนชุดดำอีกสองคนก็ฟันดาบเข้าจากทางซ้ายขวาเข้าหาตัวเขาต่อ

ถ้าถูกฟันเข้าไป องครักษ์คงได้ถูกฟันออกเป็นท่อนๆ แน่

และด้วยความเร็วที่เหลือเชื่อ เซียวหลันยวนร่างกายประดุจสายฟ้า พุ่งออกมาจากในรถม้า สองฝ่ามือฟาดไปทางคนชุดดำสองคนนั้นกลางอากาศ

"ท่านอ๋อง!"

ชิงอีตกตะลึง โบกแสคิดจะพุ่งตัวออกไปบ้าง

แย่แล้วแย่แล้ว โดนพระชายาด่าเปิงแน่

พระชายาบอกว่าท่านอ๋องทางที่ดีอย่าใช้วิชายุทธ์ แต่ตอนนี้ดูจากสถานการณ์ ท่านอ๋องไม่ใช่แค่จะใช้วิชายุทธ์ แต่ดูเหมือนจะต้องเจอกับการสู้ตายที่ยากลำบากอีกฉากหนึ่งเสียด้วย

"คุ้มครองท่านอ๋อง!"

องครักษ์ทั้งหมดล้วนโถมเข้าไป

ชั่วขณะหนึ่ง เลือดสดพร่างฟ้า นี่เป็นการโรมรันสังหารสุดชีวิตฉากหนึ่ง

ฟู่จาวหนิงสองวันนี้พักผ่อนน้อยมาก คอยเร่งเดินทางอยู่ตลอด ในที่สุดในวันที่สามก็อ้อมหุบเขาออกมา

ถนนสองเส้นด้านหน้ามารวมกันเป็นเส้นเดียว

พวกเขากับอ๋องเจวี้ยนควรจะมารวมตัวกันที่นี่

ที่ทางแยกเงียบกริบ

"คุณหนูจาวหนิง ข้าน้อยจะออกไปตรวจสอบดุก่อน" ไป๋หู่ให้คนอยู่ที่เดิมคอยคุ้มครองฟู่จาวหนิง ส่วนตนเองตรงไปที่ทางแยกนั้น

เหล่าองครักษ์รับไป ดื่มกันคนละอึก

พอสุราไหลพอไหลลงคอก็สดชื่นกลมกล่อม มีรสยาอยู่รางๆ

ดื่มลงไปครู่หนึ่ง ก็รู้สึกว่าตันเถียนเองก็เริ่มร้อนขึ้นมาแล้ว กระตุ้นให้สดชื่นและขจัดความเหนื่อยล้าได้จริงๆ

สุราโอสถที่คุณหนูสกัดออกมานี้ถ้าเอาออกขาย ไม่รู้ว่าจะขายดีแค่ไหน

แต่ว่าพวกเขาใครก็ไม่กล้าพูดออกมา คุณหนูจาวหนิงจำเป็นต้องไปทำเรื่องเหนื่อยๆ เช่นนี้เสียที่ไหน

ไป๋หู่ออกไปครู่หนึ่งก็กลับมา

พอเห็นเขา ฟู่จาวหนิงก็รีบเข้าไปหา

"เห็นพวกเขาบ้างไหม?"

ใจของนางร้อนรนขึ้นมา

ว่าตามหลักการแล้ว ถ้าพวกเขาทุกอย่างราบรื่นสองวันก่อนก็ควรจะเข้ามาถึงที่นี่แล้ว