อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 769

ฟู่จาวหนิงรู้ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นในจวนอ๋อง จะต้องปิดบังเซียวหลันยวนไว้ไมไ่ด้

นางเดิมทีก็คิดจะบอกเรื่องนี้กับเขา

"ถูกต้อง"

นางยื่นจดหมายส่งให้เขาดู

ส่วนชีพจรเขา ก็ดูอ่อนแอลงไปพอควร เลือดลมย่ำแย่ทั้งคู่ แต่ร่างกายของเขาก็ไม่ดีมาตลอดอยู่แล้ว ถึงอย่างไรก็ไม่ถือว่าเลวร้ายลง

เซียวหลันยวนรับจดหมายไปมองผาดหนึ่ง "เจ้าจะไปต้าชื่อหรือ?"

"ใช่ ควรจะไปเสียรอบหนึ่ง"

เซียวหลันยวนขมวดคิ้ว

"ตอนไหนล่ะ?"

"อีกสองสามวันกระมัง จัดการแก้พิษให้ท่านก่อน อย่างน้อยต้องรอให้ท่านอาบน้ำยาสักสองสามวันก่อน ส่วนพิษที่เหลืออยู่ ต้องไปหาเอ็นมังกรหยกต่อ"

เซียวหลันยวนได้ยินนางพูดเช่นนี้ ในใจก็หวานชื่นอย่างประหลาด

ในใจนางเขายังอยู่อันดับแรกอยู่ใช่ไหม? แม้กระทั่งออกไปก็ยังจะเพื่อไปหายาให้เขา

"ข้าจะไปกับเจ้าด้วย"

"ไม่ได้" ฟู่จาวหนิงปฏิเสธขึ้นอย่างไม่คิด

"เจ้าไปคนเดียวข้าไม่วางใจ"

นี่ไปไกลถึงต้าชื่อเลยนะ มีเรื่องอะไรขึ้นมาจะตามไปไม่ทัน ยิ่งกว่านั้นห่างกันตั้งนานขนาดนี้ แค่คิด เซียวหลันยวนก็รู้สึกใจร้อนรนขึ้นเสียแล้ว

"หลังจากท่านเริ่มอาบยาจะหยุดกลางคันไม่ได้ ทุกวันต้องอาบยาำนี้ แต่บ้านตระกูลเสิ่นทางนั้นต้องการให้ข้ารีบไป ถ้าหากออกไปแล้วจะมาอาบยาทุกวันคงไม่ได้ ดังนั้นท่านห้ามไป"

ฟู่จาวหนิงมองเขา สีหน้ากับน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว ยิ่งไปกว่านั้นยังเต็มไปด้วยพลังอีกด้วย

นี่ทำเอาเซียวหลันยวนรู้สึกว่าเขาเหมือนเป็นนักเรียนที่ไม่เชื่อฟัง กำลังเผชิญหน้ากับคำตำหนิอย่างเข้มงวดของอาจารย์

หญิงสาวคนนี้

"เอาล่ะ เช่นนั้นข้าจะจัดคนไปกับเจ้า ให้เจ้าพาพวกเขาไปได้ไหม?"

ฟุ่จาวหนิงลังเลเล็กน้อยว่านี่น่าจะเป็นเป้าหมายเดิมของเขา กลัวว่าตอนแรกนางจะไม่ยอมพาคนของเขาไป จึงอ้อมโลกมาเสียไกล

"ได้" นางคิดคิดแล้วก็พยักหน้าตกลง

ไปต้าชื่อครั้งนี้ ถึงอย่างไรก็เป็นอีกแคว้นหนึ่ง

เขาไม่ค่อยคุ้นเคยกับต้าชื่อ ข้างกายมีคนเยอะหน่อยก็น่าจะปลอดภัยขึ้น

พอเทียบกันแล้ว นางยังยอมเชื่อเซียวหลันยวน ลูกมือของเขาก็ทำให้นางเชื่อมั่นด้วย

พอได้ยินนางยอมรับ เซียวหลันยวนก็ถอนใจโล่ง

เขาส่งจดหมายของเสิ่นเสวียนคืให้นาง สายตาตกไปอยู่บนชายเสื้อนาง ในเมื่อจดหมายของเสิ่นเสวียนยังให้เขาดูแล้ว ถ้าอย่างนั้น...

จดหมายของอันเหนียนล่ะ?

แต่ถ้าเขาถามออกไปตรงๆ บางทีถ้าขอดูจดหมาย มันจะดูเหมือนเขากำลังหึงหวงไหมนะ?