อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 889

แม่ลูกเสินหว่านคิดไม่ถึงเลยว่าจะให้พวกนางปลดถุงหอมลงมาอย่างแปลกประหลาดเช่นนี้

"อย่าให้ข้าต้องพูดอีกรอบ"

น้ำเสียงเสิ่นเสวียนเย็นชามาก แต่ว่าพวกนางกลับไม่กล้าปฏิเสธ รีบปลดถุงหอมลงมา

แต่อวี๋อวี่เวยกลับดูน้อยเนื้อต่ำใจมาก

ท่านลุงตอนนี้พูดกับนางเย็นชามากเลย ท่าทีเช่นนี้นางเจ็บปวดมาก

"วางไว้ด้านหนึ่งของโต๊ะ ยังไม่ต้องแตะต้อง" ฟู่จาวหนิงเอ่ยขึ้น

"ได้ยินแล้วใช่ไหม? วางทางนั้น" เสิ่นเสวียนส่งสัญญาณให้พวกนางทำตามที่ฟู่จาวหนิงบอก

ตอนนี้อวี๋อวี่เวยก็ยิ่งน้อยใจลงไปอีก

ท่านลุงทำไมถึงฟังหมอหญิงคนนั้นล่ะ?

เสิ่นเสวียนไม่สนใจพวกนาง แต่ในใจกลับนิ่งขรึมลงมา

ฟู่จาวหนิงไม่มีทางให้พวกนางปลดถุงหอมลงมาโดยไม่มีเหตุผลหรอก ถุงหอมสองใบนี้ต้องมีปัญหาแน่นอน

"ถุงหอมนี้ได้มาจากไหน?" เขาถาม

"พี่รอง ถุงหอมสองใบนี้พวกชั้นสูงในวังมอบให้มา" เสินหว่านเอ่ยขึ้น

พอได้ยินว่าเป็นพวกชั้นสูงในวัง สีหน้าของท่านผู้เฒ่าเสิ่นกับเสิ่นเสวียนก็เปลี่ยนไปแล้ว

"ฮองเฮา?" ท่านผู้เฒ่าถาม

"ใช่ ท่านพ่อ องค์จักรพรรดิแม้จะไม่ค่อยชอบตระกูลเสิ่นของเรา แต่ฮองเฮาก็เอาใจใส่พวกเราอย่างมาก ยิ่งไปกว่านั้นก็ยังมีเมตตากับพวกเรามากด้วย ข้าเดิมทียังอยากจะหาโอกาสบอกท่านอยู่ ว่าฮองเฮาทางนั้น..."

เสินหว่านยังไม่ทันพูดจบ ท่านผู้เฒ่าก็ตัดบทนางด้วยสีหน้าโกรธเคือง "เจ้าหุบปากเดี๋ยวนี้"

เสินหว่านตกตะลึง

ท่านพ่อไม่ได้เข้มงวดกับนางขนาดนี้นานมากแล้วนะ

ตอนที่เขายังหนุ่มก็ยังดูเข้มงวดอยู่ แต่พออายุยิ่งมากก็ยิ่งสงบลง ช่วงหลายปีมานี้อารมณ์ก็เปลี่ยนไปมากแล้ว

ด้วยสายตาของนาง สายตาตอนที่เสิ่นเสวียนมองฟู่จาวหนิงนั้นแตกต่างกับที่มองคนอื่น อบอุ่นกว่ามากเลย

ใช่ อบอุ่นกว่าอย่างเห็นได้ชัด

ตอนที่เสิ่นเสวียนมองนางเป็นสายตาที่ไม่เคยมีมาก่อนเลย

อวี๋อวี่เวยยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกริษยาร้อนรน

แต่ตอนนี้เสิ่นเสวียนไม่ได้พูดตัวตนฐานะของฟู่จาวหนิง นางจึงยังถามไม่ได้

ฟู่จาวหนิงในที่สุดก็เก็บมือลง ลุกขึ้นยืน

นางขยับๆ บ่ากับมือ ถอนหายใจเบาๆ จากนั้นจึงจับชีพจรให้ไท่ไท่อาวุโส

"จาวหนิง เป็นอย่างไรบ้าง?"

ใจของท่านผู้เฒ่าแขวนขึ้นไปถึงคอหอยแล้ว รู้สึกว่าตนเองกำลังกลั้นลมหายใจรอคำตอบฟู่จาวหนิง

"ชีพจรตอนนี้มั่นคงขึ้นแล้ว ให้คนในครัวใช้น้ำแกงไก่มาปรุงข้าวต้ม ต้มให้เหลวหน่อย ไม่ต้องใส่อะไรทั้งนั้น ใส่เกลือนิดหน่อยก็พอ ต้มเสร็จแล้วเดี๋ยวไว้ข้ามาป้อนให้"