อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 891

"ไม่ต้องแล้ว ข้าอีกเดี๋ยวข้าไปแช่น้ำหยอดน้ำมันยาก็พอแล้ว"

อวี๋อวี่เวยประหลาดใจ "หญิงสาวที่ไหนเขาบอกผู้ชายบ้างว่าจะไปอาบน้ำ?" หน้าไม่อายหรือเปล่า?

อวี๋อวี่เวยรู้สึกว่าฟู่จาวหนิงพูดเรื่องอาบน้ำต่อหน้าเสิ่นเสวียน เป็นเรื่องหน้าไม่อายเอามากๆ!

เรื่องลับๆ แบบนี้ ทำไมถึงพูดออกมาลอยๆ ได้กัน? ไม่อยู่กับร่องกับรอยเอาเสียเลย ยิ่งไปกว่านั้น ท่านลุงเองก็อ่อนโยนกับนางเกินไปไหม? ยังจะเรียกสาวใช้เข้ามาบีบนวดให้นางอีก?

นางเป็นใครกันแน่!

"ข้าให้เจ้าไปอาบน้ำต่อหน้าผู้ชายหรือ?" ฟู่จาวหนิงมองไปทางอวี๋อวี่เวย เลิกคิ้วขึ้น

นางมองออกแล้ว หญิงสาวคนนี้ไม่ชอบขี้หน้านางตั้งแต่แรก

จะมากน้อยก็มีความเจาะจงมาทางตัวนางเหมือนกัน

ยิ่งไปกว่นั้น สายตาที่นางมองเสิ่นเสวียนก็ดูจะมีความหมายลึกซึ้งอยู่นะ

"เจ้า เจ้า เจ้าทำไมถึงหน้าไม่อายเช่นนี้" อวี๋อวี่เวยหน้าแดงก่ำ

"อวี๋อวี่เวย!" ท่านผู้เฒ่าเรียกชื่อนางเสียงขรึม

"ระวังท่าทีการพูดของเจ้าด้วย!" เสิ่นเสวียนเองก็ดุนางขึ้นมาด้วย

อวี๋อวี่เวยตะลึงงันไป

พวกเขา พวกเขาทำไมถึงยืนอยู่ข้างฟู่จาวหนิงกัน?

เสินหว่านเห็นว่าเริ่มตึงเครียดเลยเข้าไกล่เกลี่ย

"ท่านพ่อ พี่รอง เสี่ยวเวยไม่ได้มีเจตนาร้ายหรอก ก็แค่รู้สึกว่าแม่นางคนนี้พูดจาตรงไปตรงมาเหลือเกิน"

ฟู่จาวหนิงมองไปทางเสิ่นเสวียน

เสิ่นเสวียนเอ่ยขึ้น "นี่คือเสินหว่าน น้องสาวของข้า ออกเรือนไปกับตระกูลอวี๋ และคนนี้คือลูกสาวของนางอวี๋อวี่เวย อาศัยอยู่ที่นี่ตั้งแต่ยังเด็ก"

ฟู่จาวหนิงเข้าใจขึ้นมา พยักหน้าแสดงท่าทีว่าตนเองรู้แล้ว

เช่นนี้เสินหว่านก็เป็นน้าของนางจริงๆ

ช่วยพวกหมอรักษาอาการเล็กอาการน้อย ช่วยตรวจอาการไม่สบายต่างๆ ให้กับเหล่าหญิงสาวในบ้าน หมอหญิงแบบนี้ไม่ได้เป็นหมอเต็มตัวหรอก

ตัวตนฐานะของหมอหญิง ยังต่ำกว่าหมออยู่พอสมควร

ถึงแม้ตัวตนฐานะของหมอจะสูงส่ง แต่หญิงสาวที่เป็นหมอมีอยู่ไม่มาก ดังนั้นล้วนเป็นพวกมาช่วยงานสัพเพเหระบางส่วน เหมือนพวกคนที่รู้เรื่องแพทย์นิดหน่อยนั่นล่ะ ไม่ได้อยู่ระดับเดียวกับหมอ

อวี๋อวี่เวยจึงเห็นว่าฟู่จาวหนิงเป็นได้แค่หมอหญิง

ตอนนี้ได้ยินนางบอกว่าตัวเองเป็นหมอ นางแทบจะมองบนออกมาแล้ว

นี่ไม่ใช่ว่ายกตนข่มท่านหรือ? หน้าไม่อาย

"จเ้ามาจากแคว้นเจาสินะ?" อวี๋อวี่เวยถาม

"ใช่"

"แคว้นเจาทางนั้นหมอหญิงคงน้อยมากกระมัง?"