บทที่ 161พรหมลิขิต1

 ระยะเวลาการแข่งขันรอบแรกแรกของประกวดการออกแบบเสื้อผ้าสากลช่างสั้นนัก ส่งผลงานเพียงหนึ่งสัปดาห์ก็ได้รายชื่อผู้เข้ารอบรอบรองชนะเลิศ

เฉียวอวี่ถงพวกเขามีเวลาพักหายใจหนึ่งสัปดาห์ ได้พักผ่อนสักหน่อยหลังจากที่ยุ่งมา

“ถงถง พวกเราไปฉลองกันหน่อยเถอะ!”

เฉียวอวี่ถง “……” ผลยังไม่ออกมา ยังไม่รู้ว่าจะดีหรือแย่เลย ฉลองเร็วไปหน่อยหรือเปล่า

“ไม่ว่าผลจะเป็นอย่างไร ทุกคนก็ตั้งใจกันทั้งหมดแล้ว ถูกไหม?”โม่หวนแทรกขึ้น “ถงถง โฟกัสที่ได้การเข้าร่วม ดังนั้นพวกเราก็เข้าร่วมแล้ว ก็ควรฉลองนะ ผ่อนคลายหน่อยน่า”

เฉียวอวี่ถงพยักหน้าตอบรับ

เรื่องของปาร์ตี้โม่หวนเป็นคนจัดแจง คนส่วนมากในแผนกพวกเขาต่างก็เข้าร่วม โม่หวนยังเรียกหวินอี้มาด้วย

มีหวินอี้อยู่ พวกเขาต้องใส่ใจในการเลือกสไตล์สถานที่สักหน่อย

ผับ

บาร์

ก่อนหน้านี้เฉียวอวี่ถงเคยทำงานอยู่ที่ผับ ประสบการณ์เหล่านั้นเกินบรรยาย

“ว้าว บรรยากาศดีจริงๆ”เหมาะกับการรวมตัวของเพื่อนฝูง คุยเล่นกันพลางดื่มเหล่านิดหน่อย

“โม่หวน ไม่เลวเลยนะ”

“ฮ่าๆ ฉันเองก็พบโดยบังเอิญ และนักร้องประจำที่นี่ก็ร้องเพลงได้เยี่ยมมาก”โม่หวนเคยมากับเพื่อนครั้งหนึ่ง

เฉียวอวี่ถงรู้สึกคุ้นเคย

“พูดว่านักร้องประจำเหรอ?”เจิ้งอี้ก็เป็นนักร้องประจำอยู่ที่นี่

ก่อนนี้เคยเห็นรูป แต่สนใจแค่การเข้ามาของฉินลี่เยี่ย ไม่ได้สังเกตสิ่งรอบๆด้วยตัวเอง

สะบัดหัว เอาพล็อตการบังเอิญเจอกันในละครลบออกไปจากสมองของตัวเอง

“ขอให้พวกเธอมีการเจริญเติบโตในการเเข่งขันครั้งนี้!”หวินอี้คือผู้มีประสบการณ์ อายุพอๆกับพวกเขาหรือโตกว่านิดหน่อย ประสบการณ์ความรู้นั้นไม่มีใครเทียบได้  

ทุกคนต่างตั้งใจออกแบบ เข้าร่วมการแข่งขัน ยังมีอีกหนึ่งเหตุผล

บริษัทออกแบบกอล์ฟเทคจะนำงานออกแบบของผู้เข้าแข่งขันหนึ่งคนไปผลิต โอกาสอันดีที่หาได้ยากของการออกแบบเดี่ยว และก็เป็นโอกาสที่ดีในการพิสูจน์สถานะการณ์ออกแบบของตัวเองในตลาด

เลิกจากงาน ทุกคนผ่อนคลายเป็นอย่างมาก

“พรุ่งนี้ฉันจะต้องนอนจนกว่าจะตื่นเองเลย!”

“ฮ่าฮ่าฮ่า……”

“ฉันก็ด้วย ฉันก็ด้วย ไม่กี่วันนี้ฉันไม่เคยนอนหลับสนิทเลย”

แค่คิดก็รู้ว่าในใจของทุกคนการนอนหลับสำคัญแค่หน

    ……

“นักร้องประจำมาแล้ว!”พอโม่หวนพูดทุกคนก็เบนสายตาไปทางเวที

เฉียวอวี่ถงอดอุทานไม่ได้โลกช่างแคบจริงๆ

นี่คือผับที่เจิ้งอี้อยู่

“ว้าว หล่อจริง!”

ไม่เหมือนกันที่เจอกันก่อนนี้ เจิ้งอี้ใส่ชุดลำลองพร้อมบุคลิกยโสขึ้นเวที เขาเป็นคนที่มั่นใจมากคนหนึ่ง

“เสียงร้องเพลงหล่อกว่ารูปลักษณ์ของเขาอีก!”โม่หวนบอกเรื่องจริงกับทุกคน

การปรากฏตัวของเจิ้งอี้ยืนยันคำพูดนั้น “อาศัยหน้าตาหากินได้ชัดๆ กลับยังอาศัยความสามารถ!

“สวัสดีทุกคน วันนี้มีเพื่อนใหม่มามากมาย ขอบคุณทุกคนด้วยครับ!”

ที่แท้คนเราสามารถเปลี่ยนไปได้มากอย่างนี้

“ดี!”ผู้คนโห่รับไม่น้อย บางทีพวกเขาคงมาเพื่อเจิ้งอี้

เมื่อครู่ที่นี่ยังเงียบอยู่เลย ตอนนี้มีความรู้สึกอย่างกับงานคอนเสิร์ต

เพลงแรกของเจิ้งอี้คือ “หยั่นหยวน” ของเซจือเชียน

“ได้ยินว่าแต่ละวันเขาร้องแค่สามเพลง น้อยมากที่จะมีข้อยกเว้น”โม่หวนบอกทุกสิ่งที่รู้กับเหล่าเพื่อนร่วมงานด้วยท่าทางเหมือนคนมีความรัก

“อ่ออ่อ ภาคภูมิขนาดนี้เลยนะ”หวินอี้ชื่นชม ร้องได้ไม่เลวเลยจริงๆ เซจือเชียนมีเอกลักษณ์ของเซจือเชียน เขาก็มีเอกลักษณ์ของตัวเอง

“ใช่แล้ว ได้ข่าวว่าเขามีงานทำ ร้องเพลงเป็นงานอดิเรก แค่ชอบเท่านั้น”

ซือฉีตบหน้าขาไปทีหนึ่ง “โอ้ หล่อขนาดนี้ ทำอะไรสุดแรงเกิดขนาดนั้น จะให้คนอื่นอยู่อย่างไร?”

ผู้ชายคนอื่นๆต่างรู้สึกอับอายกับคำพูดของเธอนิดหึ่ง

ยังดีที่ทุกคนรู้ว่าเธอไม่ได้ตั้งใจ แล้วที่พูดก็เป็นเรื่องจริงจริงๆ

“โอเค! เอาอีกเพลง!”

“เอาอีกเพลง!”

ทุกคนที่นี่รู้แต่ชื่อภาษาอังกฤษของเจิ้งอี้— —Destiny หมายความว่าโชคชะตา

“Destiny!”

ส่วนหนึ่งของคนที่มาเป็นแฟนคลับของเจิ้งอี้ ยังช่วยทำป้ายไฟให้เขาด้วย

เจิ้งอี้ไม่ได้หยุดพักระหว่างนั้น เพลงที่สองเป็นเพลงภาษาอังกฤษ “Smile”

เพลงที่สามเป็นเพลงผลงานตัวแทนที่ค่อนข้างดังในช่วงนี้ของเหมาปู๋ยี่ “หายเครียด”

อย่างที่ควรจะเป็นคือเมื่อเพลงจบคนก็แยกย้าย ทุกคนต่างเข้าใจกฎ ไม่มีใครเซ้าซี้

ยังมีบ้างที่ผิดหวัง อย่างไรเสียเวลาที่สวยงามช่างสั้นนัก

“วันนี้ที่นี่มีเพื่อนผมคนหนึ่ง เพลงนี้ขอมอบให้เธอ”คำพูดของเจิ้งอี้เหมือนเป็นการวางระเบิดที่นี่

“ใคร?”

“พวกเรามากันได้บังเอิญจริงๆ และก็โชคดีด้วย”

ซือฉีกับเพื่อนร่วมงานผู้หญิงอีกคนซุบซิบกัน “เขาอาจจะมีแฟนที่พามาด้วยหรือเปล่า? ไม่อย่างนั้นจะมีอำนาจมากมายอะไรที่ทำให้เขาแหกกฎได้ล่ะ?

Bình Luận ()

0/255