พลาด2 ไออุ่น | ความลับของไออุ่น

sprite

“ไงเพื่อน”

น้ำปั่น!

มันนั่งข้าง ๆ เขา แถมเอามือเท้าค้างยิ้มหวานให้ฉันอีก

“ขอโทษที่เข้ามาขัดจังหวะ!” ฉันกำลังจะหันหลังกลับ แต่น้ำปั่นวิ่งตรงดิ่งมาดึงแขนฉันไว้ก่อน

“ขัดจังหวะอะไร แหม มึงก็เพื่อนกูนะ พักกี่โมง? ไปกินข้าวกันนะ” ฉันโคตรอึดอัดเลยบอกตรง! ไม่รู้ว่าแผนน้ำปั่นคืออะไร มันจะจีบเขาจริง ๆ หรือแกล้งกู!

“มึงว่างนะ หมาแมวไม่รักษารึไง” มันเอามือกอดอกแล้วยิ้มกว้าง ก่อนจะเดินกลับไปควงแขนเขาลุกขึ้น

จนเขาลุกเดินตามมันมา และเขาก็ไม่ได้ทักท้วงอะไรทั้งนั้น แตกต่างจากกูมาก

“ว่างไงช่วงนี้ พอดีคลีนิคยังไม่เสร็จ เลยอยากมีเวลาส่วนตัว ทำโน่นนี่นั่น... ใช่ไหมป๋า”

ป๋า...

แล้วเขาก็จับหัวน้ำปั่นโยกไปมา เหมือนที่ทำกับฉัน!

“จะกินอะไรล่ะ อย่านานนะปั่นพี่ไม่ว่าง” กูควรยืนอยู่ตรงนี้ไหมถามจริง ทำไมตามันเบลอ ๆ แบบนี้วะ

“เอ่อ กูไปทำงานก่อนนะ มึงไปกินเลย พอดีกูไม่ค่อยหิว…” ฉันรีบโบกมือบ้ายบายน้ำปั่น จนมันตะโกนตามหลังมา

“เดี๋ยวไปหาที่ห้องนะเพื่อน” อย่ามา! กูขอร้อง!

ฉันรีบก้าวยาว ๆ เดินกลับมาที่ห้องตัวเอง ผ่านหลายสายตาที่จับจ้อง และพูดเบา ๆ มาตามหลัง

ไม่เบาหรอก มันจงใจให้ฉันได้ยิน!

“แฟนผู้บริหารแน่เลย มาบ่อยมาก น่ารักเนอะ”

“เหมาะสมกันมากอ่ะ”

เหอะ! ฉันดึงประตูห้องทำงานอย่างรำคาญ ก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงเก้าอี้พร้อมน้ำตาที่หยดเพาะลงมา

อะไรวะกู อะไร... ถ้าเพื่อนสนิทชอบ ก็ถอยออกมาสิวะ ถึงจะได้กับเขา แต่มึงยอมเอง เมื่อคืนก็เริ่มเอง ถ้าจะผิดหวังหรือเฟลอะไร ก็เพราะทำตัวเอง!

ฉันตั้งสติ… รีบปาดน้ำตา แล้วหันกลับมาทำงานต่อ ถึงมันจะเซ็ง ๆ และคิดเยอะ แต่ก็พยายามจดจ่ออยู่กับงาน งาน และงาน

หยุดคิดไออุ่น มึงหยุด!

‘ก๊อก ก๊อก ก๊อก’

“เพื่อนจ๋า” แล้วน้ำปั่นก็เปิดประตูพรวดเข้ามา พร้อมเขา!

ฉันรีบปิดแฟ้มทันที ก่อนจะเอามือปิดหน้า เช็ดคราบน้ำตาเนียน ๆ

“เฮ้ยเป็นไรวะ ปวดหัวมากเหรอ?” จนมันเดินมาใกล้ ๆ แล้วบีบไหล่ฉัน

“นิดหน่อย กูโอเค” ฉันตอบทั้งที่ปิดหน้าอยู่แบบนั้น

“งั้นมึงกินข้าวไหม กูไปซื้อให้ ยามีไหม...” ดูมันเป็นห่วงฉันสิ น้ำปั่นก็ยังเป็นน้ำปั่น ดูแลเพื่อนดีมาตลอด

“เธอไปพักก่อนก็ได้ ถ้าไม่ไหว” จนฉันได้ยินเสียงเขาพูดขึ้นมา

น้ำตากูไหลพรากเลยมึงเอ้ย... ตอนนี้ฉันทนไม่ไหวแล้ว ก้อนสะอื้นที่ตามมาติด ๆ มันทำฉันรีบหันไปกอดน้ำปั่นแน่น แล้วซุกหน้าไปที่ท้องมัน

“ฮือ กูเป็นไมเกรนอีกแล้ว กอดกูหน่อยสิ” น้ำปั่นลูบหัวฉันเบา ๆ

“เครียดอะไรถึงกลับเป็นไมเกรน... มึงนี่นะ ไปหาหมอไหม? ฉีดยาสักเข็ม” ฉันส่ายหน้ารัว จนน้ำปั่นดึงฉันออกมาเช็ดน้ำตาให้

“โอ๋ ๆ มา ๆ กูจุ๊บเหม่งให้...”

จุ๊บ! แล้วมันก็โน้มลงมาจุ๊บเหม่งฉัน เหมือนที่เคยทำมาตลอด

“กูโตแล้วนะ มึงยังจะจุ๊บเหม่งกูอีก” ฉันหันกลับมานั่งปกติ เผลอสบตากับเขาแว๊บนึง ที่ตอนนี้กำลังยืนล้วงกระเป๋ามองฉันอยู่

“กูจะจุ๊บเหม่งมึง จนมึงมีลูกมีผัวเลยเพื่อน” เหอะ! พูดถึงเรื่องนี้กูก็เครียดอีก ไมเกรนกูจะขึ้นจริง ๆ แล้วนะ

“มึงคงมีก่อนกู” ฉันพูดเรียบ ๆ ก้มดูเอกสารที่โต๊ะต่อ

“ไม่มั้ง มึงคงไม่ยอม” น้ำปั่นเอามือค้ำโต๊ะ จ้องหน้าฉันอย่างจับผิด จนฉันนั่งเงียบ มองหน้ามันกลับ... มา! มึงจะเอาไงกับกู

“ฮ่า ๆ กูไม่กวนแล้ว ป๋าไปกันเถอะ เดี๋ยวไม่ทัน” แล้วมันก็เดินไปควงแขนเขา เปิดประตูออกไป

ส่วนฉันทำงานต่อ ทำทั้งที่ใจมันกระวนกระวายแบบนี้ล่ะ ข้าวก็ไม่กินมันแล้ว อยากทำงานให้เสร็จ อยากเลิกงานเร็ว ๆ อยากกลับบ้านนอน!

จนเลขาเอาถาดอาหาร และยาเข้ามาให้ฉัน ทั้งที่ฉันไม่ได้สั่ง!

ฉันมองถาดในมือเธอสงสัย จนเธอพูดขึ้นมาเอง

ผู้บริหารโทรมาสั่งค่ะ” ห่วงกู หรือกลัวกูตายในโรงแรมเขาวะ ฮือ ๆ แม่ง แม่ง!

ฉันรีบไล่เลขาออกไป ก่อนจะนั่งมองถาดอาหารที่วางบนโต๊ะเซ็ง ๆ จนเลิกงานฉันก็ยังไม่ได้แตะมัน ฉันไม่หิว คิดถึงบ้าน อยากกลับบ้านโว้ย!

พอเลิกงานฉันก็นั่งแท็กซี่ไปที่ผับตัวเอง เพราะรถจอดทิ้งไว้ตั้งแต่คืนนั้น คืนที่เขาลากฉันออกมานั่นล่ะ... จนกลับมาถึงบ้าน ฉันนอนเปื่อย ๆ และเขาก็โทรมา

‘ครืน ครืน ครืน~’ VIA

“ค่ะ”

(เธอเป็นไง?)

“ดีขึ้นแล้ว ขอบคุณสำหรับอาหารและยา”

(ขอบคุณทำไม เธอไม่กินมันสักคำ)

“ลืม และไม่หิว เอ่อ… นายกลับแล้วเหรอ”

(ยังอยู่บริษัท… เคลียร์งาน)

“อืม เหนื่อยไหม…” น้ำตาฉันคลออีกแล้ว!

(ไม่เหนื่อย... เธอล่ะ)

“ไม่ แค่นี้นะนอนแป๊บ ปวดหัว” ฉันรีบกดวาง แล้วเอาหน้าฟุบหมอนทันที รู้สึกปวดหัวกับเรื่องในสมองที่ตีกันไปมาไม่หยุด

แล้วฉันก็เผลอหลับไปตอนไหนไม่รู้ ตื่นมาอีกทีก็เช้าแล้ว น้ำก็ไม่ได้อาบ เครื่องสำอางก็ไม่ได้เช็ด เสื้อผ้าคือของเมื่อวานหมดเลย เน่ามาก

พออาบน้ำแต่งตัวเสร็จ ฉันก็ขับรถมาทำงานปกติ มาถึง เข้าไปตอกบัตรในห้อง ก็ไม่เจอเขา เขาหายไปไหน? หรือวันนี้ไม่เข้า?

เห็นแบบนั้นฉันก็กลับมาทำงานของตัวเอง พยายามไม่สนใจอะไร จนงานเสร็จนั่งว่าง ๆ เลื่อนฟีดเฟซบุ๊กดู

เห็นน้ำปั่นถ่ายรูปคู่กับเขาที่โกดังที่ไหนสักแห่ง... พร้อมแคปชั่น

‘ขอบคุณค่ะป๋า... ป๋าจริง ๆ เลย’

ตามด้วยคอมเม้นป้าหวาน

NamWan nine: น่ารัก

ฉันกดถูกใจไป ก่อนจะเดินเอางานเข้าไปวางไว้ที่โต๊ะเขา แล้วเดินออกมาเจอไอ้ซินน์

ไอ้ซินน์เห็นฉันมันก็ตกใจ รีบจับมือฉัน... ดึงไปที่ห้องทำงานตัวเองทันที

“มึง!” นั่นไง ฉันต้องคิดตามอีกแล้ว ว่ามันจะพูดเรื่องอะไร

“อะไรของมึง พูดมาเลย” มันเดินไปเดินมารอบห้อง ก่อนจะเดินไปหยิบปฏิทินขึ้นมานับวัน

“เหมือนเมนส์กูมันขาด ๆ” อ้าวเฮ้ย!

“มึงท้องรึป่าวซินน์?” ไอ้ซินน์เดินรอบห้องเอามือ... กุมขมับเหมือนจะร้องไห้

คือกูรอมานานแล้ว รอเมนส์มาจะได้กินยาคุม แต่มันไม่มาสักที!” มันดูเครียด

“แล้วก่อนหน้านี้ มึงคุมยังไงวะ” มันหันควับมามองฉันตกใจ มึงอย่าบอกนะ!

“ไม่ได้คุมอะไรเลย แล้วก็... มีแทบทุกวัน!” ขยันดีนะ นาวินเนี่ย

“มึงแต่งงานแล้ว ท้องก็ดีแล้ว จะเครียดทำไม?” มันเดินไปนั่งเก้าอี้เซ็ง

ไหนจะงานที่ยังไม่เก่ง ไหนจะเรียนโทบริหารอีก!” มันเครียด เหมือนมันท้องไม่มีพ่อเลย ให้ตาย! ผัวก็มีแล้ว บ้านก็รวยโคตร ๆ

“เอาน่า แค่ท้อง คนเลี้ยงเยอะแยะ” มันมองหน้าฉันเซ็ง ๆ

“ไม่ได้ซีเรียสเรื่องคนเลี้ยง แต่เดินไปไหนมาไหนมันลำบาก กูต้องอุ้มท้องยาว ๆ เฮ้อ! นี่ถ้ากูท้องจริง... นาวินรู้ต้องดีใจมากแน่ ๆ ดีใจสุดคงจะเป็นพ่อแม่เขา มึงรู้ไหม!

ฉันยืนกอดอกพิงโต๊ะทำงานไอ้ซินน์

เครียดอะไรไม่เครียด... กูว่าแฝดแน่นอน” ไอ้ซินน์โยนปากกาใส่ฉันทันที จนฉันหันหลัง

“เอ้อมึง! กูฝากน้ำปั่นเอากระเป๋าไปให้ ได้ยัง” อ้าว! ไอ้ซินน์เป็นคนเก็บไว้ให้ฉันเหรอเนี่ย?

“ได้แล้ว มึงเก็บไว้ให้เหรอ กูนึกว่าน้ำปั่นซะอีก!” มันมองฉันงง ๆ เพราะฉันดูดีใจมาก แหงล่ะ ถ้าคนเปิดเป็นไอ้ซินน์

“เออกูเอง น้ำปั่นเมามากคืนนั้น ว่าแต่มึงไปไหนกับพี่เวียร์ไม่กลับมาเลย” บ้านมึงไง”

“คุยงาน แล้วกูไม่ไหวกลับคอนโดนอน” ไอ้ซินน์ลุกขึ้นเดินมาหาฉันทันที

“พี่เวียร์ไปส่งใช่ไหม เพราะรถมึงยังจอดที่ผับ”

ๆ ใช่ ๆ ทางผ่านไง”

เกี่ยวกับ พลาด2 - ไออุ่น | ความลับของไออุ่น

พลาด2 เป็นซีรี่ส์ปัจจุบันที่ดีที่สุดของผู้แต่ง โนเนจัง ด้วยเนื้อหา ไออุ่น | ความลับของไออุ่น ด้านล่างนี้จะทำให้เราหลงอยู่ในโลกแห่งความรักและความเกลียดชังแบบสลับกันได้แม้จะมีกลเม็ดทั้งหมดเพื่อให้บรรลุเป้าหมายโดยไม่ต้องกังวลอีกครึ่งหนึ่งแล้วก็เสียใจ สาย โปรดอ่านบทที่ ไออุ่น | ความลับของไออุ่น และอัปเดตบทต่อไปของซีรีส์นี้ที่ novelones.com