ผู้กล้าเหนือกาลเวลา นิยาย บท 1098

บทที่ 1098 ไร้ซึ่งผลกรรมเวร

“ป้ายอนุมัตินี้ เท่าที่ข้าทราบมา เจ้าเหนือหัวหลิงตูได้ขายของวิเศษที่มีพลังน่าทึ่งไปหลายชิ้น และใช้บุญคุณมากมายถึงจะแลกกับผู้อื่นมาได้”

“จุดประสงค์ของเขา น่าจะเพื่อมอบให้เป็นของกำนัลกับผู้อื่น…ดังนั้นเขาจึงแค่เก็บไว้ ไม่ได้เปิดใช้งาน”

“ไม่เช่นนั้น หลังจากที่เขาตายไป ป้ายอนุมัติก็จะปรากฏตราประทับวิญญาณของเขาขึ้นมา”

ชายหนุ่มเอ่ยอย่างระมัดระวัง บอกทุกสิ่งที่ตนรู้ทั้งหมดออกไปหมด ไม่กล้าปกปิดแม้แต่น้อย และยังเก็บซ่อนความอาฆาตแค้น ไว้ในใจทั้งหมด ไม่แสดงออกมาแม้แต่น้อย

เขารู้ดีว่าสำหรับตัวตนอย่างคนเบื้องหน้าเช่นนี้ ความอาฆาตแค้นและความคิดที่จะเปิดเผยความลับในใจของตนเอง ต่อให้จะเป็นแม้เพียงเล็กน้อย อีกฝ่ายรับก็สามารถรับรู้ได้ และจะนำพาตนเองไปสู่หายนะที่ไม่อาจกอบกู้ได้จากการนั้น

ดังนั้นจึงระมัดระวังอย่างยิ่ง

ส่วนสวี่ชิง เขายืนอยู่กลางอากาศ ฟังคำพูดของชายหนุ่ม ในขณะที่ครุ่นคิด สายตาก็จับจ้องไปยังป้ายที่อยู่ตรงหน้า

บนนั้นไม่มี ตราประทับวิญญาณใดๆ ให้เห็นจริงๆ

ดังนั้นสวี่ชิงจึงมองชายหนุ่มผู้นั้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย แล้วเอ่ยอย่างสงบนิ่ง

“พูดต่อไป”

ชายหนุ่มใจสั่นสะท้าน เขามองไม่สีหน้าของสวี่ชิงไม่ออกว่าอีกฝ่ายพอใจกับคำตอบของตนหรือไม่ ความรู้สึกเป็นตายยังคงรุนแรง ดังนั้นจึงพยายามคิดหาคำพูด ระดมความทรงจำทั้งหมด แล้วเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

“ผู้อาวุโส ป้ายอนุมัติเมืองเซียนประเภทนี้ เมื่อเทียบกับจำนวนผู้บำเพ็ญทั้งหมดในระบบดาวที่ห้าแล้ว ก็มีจำนวนน้อยนิดนัก แต่ว่ามีบางคนที่ได้รับแล้วคิดว่าโชคดี และบางคนได้รับแล้วคิดว่าเป็นไม่เป็นมงคลเช่นกัน”

“หากมีกำลังรบที่เหมาะสม ย่อมสามารถใช้โอกาสนี้ทะยานขึ้นฟ้า แต่หากกำลังรบไม่เพียงพอ การถือครองป้ายอนุมัตินี้…ก็เท่ากับขาข้างหนึ่งก้าวไปบนเส้นทางแห่งความตายแล้ว”

“เพราะการถือครองป้าย ไม่เพียงแต่จะต้องเผชิญหน้ากับความโลภของผู้ที่ไม่มีป้ายเท่านั้น แต่ยิ่งต้องเผชิญหน้ากับการช่วงชิงจากผู้ถือครองป้ายคนอื่นๆ ด้วย”

“ในเมื่อเงื่อนไขในการคัดเลือกของเมืองเซียน มักประกาศในภายหลังเสมอ ดังนั้นเว้นเสียแต่ว่าจะสามารถติดในร้อยอันดับแรก…ไม่เช่นนั้นแล้ว ไม่มีทางรู้สึกมั่นคงอย่างแน่นอน”

“เช่นนี้แล้ว…การสังหารและการช่วงชิงจึงรุนแรงไปโดยธรรมชาติ และลำดับของการการจัดอันดับรายชื่อก็เป็นไปตามจำนวนป้ายที่ได้”

“การสังหารผู้ถือครองป้าย ก็จะได้ป้ายของอีกฝ่ายตลอดจนจำนวนตราประทับทั้งหมดที่อยู่บนนั้น”

ชายหนุ่มพูดมาถึงตรงนี้ก็หยุดไปพักหนึ่ง โดยพื้นฐานแล้วเขาก็ได้บอกทุกสิ่งที่เขารู้เกี่ยวกับป้ายอนุมัติเมืองเซียนออกมาทั้งหมดแล้ว

“มีเพียงวิธีนี้เท่านี้ที่จะเข้าสู่เมืองเซียนได้หรือ”

สวี่ชิงพลันเอ่ยขึ้น

ชายหนุ่มได้ยินดังนั้น ก็รีบตอบอย่างนอบน้อม

“ยังมีอีกวิธีหนึ่งขอรับ”

“นั่นคืออย่างน้อยต้องฝึกฝนไปจนถึงระดับมหาจักรพรรดิ ที่นอกเมืองเซียน เมื่อฝึกฝนถึงระดับมหาจักรพรรดิ จะไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าร่วมการล่าสังหาร พวกเขาจะได้รับสิทธิ์ในการเข้าชั่วคราว หากสามารถทะลวงขั้นไปถึงระดับเซียนคิมหันต์ ได้ภายในห้าร้อยปี ก็จะสามารถพำนักอยู่ในเมืองเซียนได้อย่างถาวร”

ดวงตาของสวี่ชิงนิ่งขรึม

“เช่นนี้ก็หมายความว่าทุกพื้นที่นอกเมืองเซียนในระบบดาวที่ห้า ระดับพลังบำเพ็ญสูงสุดคือมหาจักรพรรดิอย่างนั้นหรือ?”

ชายหนุ่มส่ายหน้า

“ไม่เป็นเช่นนั้น ระบบดาวที่ห้ามีสำนักมากมาย ตระกูลนับไม่ถ้วน ภายในไม่ขาดแคลนผู้วิเศษเซียนระดับล่าง เพราะไม่ใช่ เซียนระดับล่างทุกคน หลังจากทะยานขึ้นสู่เมืองเซียนแล้ว จะเลือกพำนักอยู่ที่นั่นตลอดไป”

“มีคนเมืองเซียนจำนวนไม่น้อย ที่เมืองเซียนส่งให้ไปตรวจตรานอกพิภพ”

“เซียนระดับล่างเหล่านี้ นอกจากผู้บำเพ็ญโดดเดี่ยวบางคนแล้ว ที่เหลือส่วนใหญ่ก็คือบรรพจารย์ของสำนักใหญ่และตระกูลต่างๆ”

สวี่ชิงเงียบนิ่ง ในใจมีความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับระบบดาวที่ห้ามากขึ้น

แม้เขาจะรู้มานานแล้วถึงความแข็งแกร่งของผู้บำเพ็ญในระบบดาวที่ห้า แต่ในตอนนี้จิตใจเขาก็ยังคงปั่นป่วน ครู่หนึ่งเขาก็วิเคราะห์คำพูดของชายหนุ่มตรงหน้า แล้วพลันเอ่ยขึ้น

“ซึ่งก็หมายความว่า การล่าสังหารและการแย่งชิงระหว่างผู้ถือครองป้ายอนุมัติ เหล่านี้…ไม่อนุญาตให้ผู้บำเพ็ญระดับมหาจักรพรรดิและเซียนระดับล่างเข้าไปแทรกแซงอย่างนั้นหรือ?”

ชายหนุ่มได้ยินคำพูดของสวี่ชิงแล้ว ก็รีบพยักหน้า

“เมืองเซียนมีกฎ ดังนั้นจึงไม่สามารถช่วยเหลือโดยตรงได้ แต่สำหรับการช่วยเหลือทางอ้อม…ข้าได้ยินมาว่าในระดับหนึ่งแล้วก็ไม่มีการคัดค้านอะไร ส่วนรายละเอียดเฉพาะนั้นอยู่ในระดับที่สูงเกินไป ข้าจึงรู้ไม่มากนัก”

ชายหนุ่มตอบด้วยความกังวล

สวี่ชิงครุ่นคิดครู่หนึ่ง สายตาจับจ้องไปยังชายหนุ่มคนนั้น

ชายหนุ่มร่างสะท้านเฮือก ความรู้สึกไม่ดีในใจก็ปะทุขึ้นมา กำลังจะร้องอ้อนวอน

สวี่ชิงก็ยกมือขึ้นแล้ว ดูดตัวชายหนุ่มผู้นั้นมาในทันที

ฝ่ามือกดลงบนศีรษะของอีกฝ่าย เริ่มต้นการค้นวิญญาณเพื่อพิสูจน์ความจริงในสิ่งที่เขาพูด

ชายหนุ่มประหม่าอย่างที่สุด ลมหายใจถี่กระชั้นอย่างหนักหน่วง เขารู้ดีว่าความเป็นความตายอยู่ในเสี้ยวพริบนี้

ดังนั้น เพื่อไม่ให้ถูกทำลายวิญญาณในขณะที่ค้นวิญญาณ เขาจึงฝืนสะกดความกลัว พยายามละทิ้งการต่อสู้ทั้งหมด ปล่อยให้สวี่ชิงสำรวจความทรงจำของตนเอง

ครู่ต่อมา สวี่ชิงก็ครุ่นคิด

เนื่องจากความแตกต่างของพลังบำเพ็ญซึ่งกันและกันมีไม่น้อย อีกทั้งอีกฝ่ายก็ไม่ได้ขัดขืนเลย ดังนั้นกระบวนการค้นวิญญาณจึงราบรื่นอย่างยิ่ง และอาการบาดเจ็บของชายหนุ่มคนนี้ก็อยู่ในขอบเขตที่อีกฝ่ายทนรับไหว

ดังนั้น หลังจากสิ้นสุดการค้นวิญญาณ สวี่ชิงก็คิดครู่หนึ่ง ไม่ได้สังหารชายคนนี้ แต่กลับผนึกสัมผัสรับรู้ของวิญญาณเขา ตัดขาดประสาทสัมผัสทั้งห้า แล้วเก็บเข้าถุงเก็บของ

ชายคนนี้ยังมีประโยชน์บางอย่างสำหรับสวี่ชิง อีกทั้งตลอดการตอบคำถามก็นับว่าว่าง่าย เป็นคนฉลาด

“รอเมื่อข้าไปจากระบบดาวที่ห้าแล้ว ก็จะคืนอิสระให้เจ้า ส่วนในช่วงนี้…เจ้าก็ทำหน้าที่เป็นผู้นำทางก็แล้วกัน”

สวี่ชิงส่งจิตเทพออกไป สิ้นสุดการสนทนา สายตาจับจ้องไปที่ป้ายที่อยู่ตรงหน้า

ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาไม่ได้เลือกที่จะกระตุ้นป้ายในทันที แต่กลับเก็บมันลงไป เตรียมตัวหลังจากออกไปแล้ว ค่อยคิดว่าจะเข้าร่วมการแย่งชิงของเมืองเซียนนี้หรือไม่

“เช่นนั้น ก่อนอื่นก็ออกจากที่นี่ก่อน”

ผลกระทบของมัน ก็เริ่มปรากฏขึ้นในฟ้าดินแห่งหนึ่งในระบบดาวที่ห้า

ฟ้าดินแห่งนั้น ท้องฟ้าสายฟ้าแลบแปลบปลาบ พื้นดินแดงก่ำท่วมฟ้า เงาร่างสองร่างกลางอากาศมีกำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือด

เงาร่างทั้งสองเป็นชายหนุ่ม คนหนึ่งผมแดง อีกคนผมขาว ในดวงตาต่างมีจิตสังหาร การลงมือโจมตีแต่ละครั้งล้วนแฝงไว้ซึ่งมหาวิถี แฝงไว้ซึ่งอำนาจ เสียงดังกึกก้องสะท้านฟ้า

ชายหนุ่มผมแดงคนนั้น บนร่างมีภาพสัญลักษณ์คลื่นวนหลายลูก ภาพคลื่นวนทุกภาพต่างแผ่พลังวิญญาณเข้มข้นออกมา เพิ่มพลังด้านพลังบำเพ็ญให้แก่เขาอย่างต่อเนื่องไม่หยุดหย่อน

แต่ในตอนนี้ ภาพคลื่นวนหนึ่งในนั้นก็พลันหมองหม่น พลังวิญญาณที่มอบให้มาก็แทบจะเหือดแห้ง

หากเป็นเวลาอื่น การเหือดแห้งไปของคลื่นวนเหมืองวิญญาณของตระกูลหนึ่ง เขาคงไม่สนใจ

แต่ในตอนนี้เป็นการต่อสู้ชี้เป็นชี้ตาย อีกฝ่ายเป็นอัจฉริยะ ตนเองจะต้องรับมืออย่างเต็มที่ เมื่อสังหารได้จำนวนตราประทับป้ายของเขาจะเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล

ดังนั้น จึงไม่ยอมให้มีความผิดพลาดใดๆ เด็ดขาด

แต่กลับเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น

“สมควรตาย เหมืองวิญญาณ แห่งนั้นเกิดอะไรขึ้น ในช่วงเวลาสำคัญนี้…”

จิตใจของชายหนุ่มผมแดงเคร่งเครียดทันที

แต่ในตอนนี้กำลังต่อสู้อยู่ เขาไม่มีเวลาไปตรวจสอบ ทำได้เพียงระงับเรื่องนี้ไว้ แล้วใช้วิชาต้องห้ามอย่างไม่เสียดายค่าตอบแทนใดๆ ลงมือต่อสู้อย่างเต็มที่

ในเวลาเดียวกัน นอกเหมืองวิญญาณ ในฟ้าดินอันมืดมิด ตอนนี้มีเรือสีดำลำหนึ่ง แขวนธงสีขาว กำลังพุ่งเข้าใกล้อย่างรวดเร็ว

ความเร็วน่าตื่นตะลึง

บนเรือมีเงาร่างแปดถึงเก้าร่าง แต่ละคนสีหน้าสบายๆ หัวเราะพูดคุยกัน

ส่วนภาพบนเรือที่พวกเขาอยู่พิเศษนัก นั่นเป็นวงแหวนวงหนึ่ง คล้ายว่ามีความหมายบางอย่าง

ในขณะที่ธงปลิวไสว เสียงหัวเราะพูดคุยก็ลอยไปกับสายลม

“ข้างหน้าก็คือเหมืองวิญญาณของตระกูลที่ผู้อาวุโสหลิงตูดูแล ไปถึงที่นั่น เราก็จะได้พักฟื้นหล่อเลี้ยงกันแล้ว”

“ครั้งนี้พวกเราออกไปทำภารกิจของตระกูล ได้รับการเก็บเกี่ยวที่พอใช้ได้ อีกทั้งสืบสำรวจข้อมูลสำคัญมาได้ มากพอที่จะกลับไปรายงานตระกูลได้แล้ว ต่อไปข้าจะไปเล่นสนุกในโลกใบเล็กของเหมืองวิญญาณให้เต็มที่ การเดินทางครั้งนี้ลำบากมาก เหนื่อยสายตัวแทบขาด”

เมื่อพูดถึงการไปเล่นสนุกในโลกใบเล็ก ทุกคนบนเรือก็หัวเราะออกมา แต่ละคนสีหน้าฉายความคาดหวังออกมา

สำหรับพวกเขายอดฝีมือของตระกูลเหล่านี้ โลกใบเล็กของเหมืองวิญญาณ คือสถานที่พักผ่อนหย่อนใจ สามารถเล่นสนุกได้ตามใจชอบ

ตอนนี้ในเสียงพูดคุยหัวเราะ ผืนดินเบื้องหน้าพวกเขาก็มีฝาครอบขนาดมหึมาปรากฏขึ้น ที่นั่นคือจุดหมายปลายทางของพวกเขา

“ถึงแล้ว”

เรือหยุดอยู่กลางอากาศ ก่อนจะพุ่งตรงไปยังเหมืองวิญญาณบนพื้น