ผู้กล้าเหนือกาลเวลา นิยาย บท 629

บทที่ 629 ปรากฏการณ์แสงประกายอรุณ การใหญ่ของเอ้อร์หนิว (1)

เทือกเขาทนทุกข์

เพราะการแผ่ปกคลุมของแสงสีเลือดที่ขอบฟ้า พระจันทร์สีชาดจะกลับมา จิตชั่วร้ายของสรรพชีวิตจึงสูญเสียการความคุมและระเบิดออกมา จึงเกิดความวุ่นวายไปทั่วทุกหัวระแหง เกิดการฆ่าฟันอย่างต่อเนื่อง

มีเพียงหมู่บ้านเล็กแห่งหนึ่งบนภูเขาชายขอบเทือกเขาทนทุกข์ที่ยังคงเป็นเหมือนเดิม อบอุ่นอย่างยิ่งมาโดยตลอด

ใบหน้าประดับรอยยิ้ม ต่างไม่มีจิตอริคิดร้ายใด เปี่ยมไปด้วยความจริงใจ

ประชาชนที่อยู่ในเมืองดินนี้ครึ่งหนึ่งเป็นลูกน้องของศิษย์หลี่โหยวเฝ่ย เนื่องจากสัมผัสได้ถึงความรักที่ยิ่งใหญ่ของรัฐทายาท จึงยินยอมพร้อมใจอยู่ที่นี่ ส่วนผู้บำเพ็ญอีกครึ่งหนึ่งเป็นผู้มาเยือนจากด้านนอกในช่วงนี้

ก่อนที่ผู้ที่มาจากด้านนอกเหล่านี้จะเข้าเมืองดิน ในใจเต็มไปด้วยความคลุ้มคลั่ง แต่หลังจากที่เข้ามาก็สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นของที่แห่งนี้ จึงปล่อยวางความคิดชั่วร้าย โอบรับความดีงามไว้

‘ความอบอุ่นของที่นี่ มีเพียงตอนที่เสด็จพ่อยังมีชีวิตอยู่ พื้นแผ่นดินผืนนี้ถึงมีบรรยากาศแบบเดียวกัน ทุกเผ่าพันธุ์สมานฉันท์กลมเกลียว’

เดินอยู่บนถนนที่คึกคัก รัฐทายาทรู้สึกทอดถอนใจ

สายตาองค์หญิงหมิงเหมยในชุดสีขาวหยุดอยู่ที่กลุ่มคนรอบๆ พยักหน้า นางรู้ว่ารัฐทายาทชอบที่นี่จริงๆ

สายตาของน้องหญิงห้าก็ฉายแววระลึกย้อน เทียบกับช่วงที่ถูกผนึกไปนานปี ตอนนี้กลับมาที่โลกมนุษย์ ต่อให้ได้เยือนแค่ที่เดียว แต่ก็ยังทำให้จิตใจที่เยือกแข็งของนางรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาบ้าง

แต่ตอนนี้เอง ชายหนุ่มร่างกำยำที่เดินตามอยู่ด้านหลังพวกเขา ก็เอ่ยอย่างทนไม่ไหว

“ท่านพี่ ท่านจะสนใจเจ้าสิ่งที่เรียกว่าความอบอุ่นทำไมกัน ที่นี่ต้นไม้ใบหญ้าทุกต้นล้วนมีพลังของท่านปกคลุมอยู่ ลมจะพัดอย่างไร หญ้าจะไหวเช่นไร ล้วนขึ้นอยู่กับอารมณ์ของท่าน…”

สีหน้าของรัฐทายาทมืดครึ้ม มองน้องแปดอย่างไม่สบอารมณ์

องค์หญิงหมิงเหมยหันหน้า สายตาเปลี่ยนเป็นเย็นชา

น้องหญิงห้าขมวดคิ้วอยู่ทางนั้น มองไปเช่นกัน

ถูกพี่น้องทั้งสามจ้องเขม็ง ชายหนุ่มร่างกำยำก็สั่นเทิ้ม สูดลมหายใจตามสัญชาตญาณ ใบหน้าฉายแววประจบเอาใจ ร่างกายยิ่งไหววูบ แปรเปลี่ยนไปอยู่ในร่างชายชรา

“สถานที่ดี อบอุ่นยิ่ง ชอบมาก!”

รัฐทายาทสีหน้าไร้อารมณ์ เดินหน้าต่อ

องค์หญิงหมิงเหมยกับน้องหญิงห้าก็ถอนสายตากลับมา

ผู้อาวุโสแปดถอนหายใจโล่งอก

สวี่ชิงคล้ายครุ่นคิด มองความสัมพันธ์ระหว่างบุตรธิดาของเจ้าเหนือหัวไม่กี่คนนี้ออกแล้ว

‘องค์หญิงหมิงเหมยฐานะสูงที่สุด รัฐทายาทคล้ายจะรองลงมา แต่พวกเขาล้วนยอมให้องค์หญิงห้า ส่วนผู้อาวุโสแปด…’

สวี่ชิงนึกถึงตอนที่เห็นอีกฝ่ายผ่านประสาทสัมผัสเทพก่อนหน้านี้

‘น่าจะไม่ต่างกับหนิงเหยียนเท่าไร’

ระหว่างที่ทำความเข้าใจ สวี่ชิงก้าวเท้าตามองค์หญิงหมิงเหมยกับองค์หญิงห้าอยู่ด้านหลัง เข้าใกล้ร้านยาขึ้นเรื่อยๆ

เพียงไม่นาน ร่างของอู๋เจี้ยนอูกับบรรพจารย์โม่กุ่ยก็สะท้อนอยู่ในครรลองสายตาสวี่ชิง กลอนใหม่ที่อีกฝ่ายคิดก็ดังเข้ามาในหูตอนนี้

“สิบชั้นฟ้า เก้าแผ่นดิน แปดสายลม เจ็ดสมุทร หกวิถี ห้าอาชีพ จงรีบมาซื้อ หนึ่งมา สองไป สามยา สี่ไท่ ห้าวิญญาณหกอักขระ ต่อราคาจะไม่ขาย!”

ในช่วงนี้กลอนของอู๋เจี้ยนอูด้านนอกร้านขายยาในเมืองดินเปลี่ยนฉันทลักษณ์หลากหลายยิ่ง ตอนนี้ยิ่งมีสร้างสรรค์ใหม่บ้าง สั่นสะเทือนไปทั้งถนน ดึงดูดคนให้แห่แหนมาซื้อยาไม่น้อย

บรรพจารย์โม่กุยข้างๆ ดูคล้ายจะยอมรับชะตากรรม ทำหน้าเบื่อหน่ายแทบขาดใจอยู่ตรงนั้น แต่เขาก็ขบคิดในใจว่าจะหนีไปจากที่นี่อย่างไรอยู่เสมอ

เขาระมัดระวังมาก ดังนั้นหลายวันนี้จึงไม่ทำการบุ่มบ่าม คอยสังเกตอยู่ตลอด

และตอนนี้เขาก็เห็นเบาแสบางอย่างแล้ว ขณะที่วิเคราะห์แผนออกมาครั้งแล้วครั้งเล่าในใจ จู่ๆ ปลายสายตาก็สังเกตเห็นคนที่เดินมาบนถนน เขาตัวสั่นเทาไปตามสัญชาตญาณ ฉายแววประจบเอาใจ กำลังจะกล่าวทวนกลอนของอู๋เจี้ยนอู แต่พริบตาต่อมา…

เขาเห็นหญิงชราสองคนหนึ่งสวมชุดดำหนึ่งสวมชุดขาวข้างกายรัฐทายาท

ตอนที่เห็นหญิงชราในชุดขาวผู้นั้น บรรพจารย์โม่กุยก็สมองลั่นครืนครัน

‘เตรียมสู่เทวะอีกตนหรือ’

‘นี่ก็เตรียมสู่เทวะ!’

บรรพจารย์โม่กุยมองไปทางชายชราร่างกำยำสูงใหญ่ด้านหลังผู้นั้นอย่างเลื่อนลอย

‘ยังมีอีก…’

บรรพจารย์โม่กุยแทบยุดหายใจ เขารู้สึกว่าทั้งหมดนี้หลอกลวงกันเกินไป ราวกับอยู่ในฝัน เขากระทั่งคิดว่าต่อให้ฝันก็ยังไม่กล้าจินตนาการไปไกลถึงเพียงนี้

ทั้งหมดนี้ ทำให้เขาร่างทรุดฮวบทันที ทิ้งตัวคุกเข่าเสียงดังตุบ

เขายอมแล้ว ยอมอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

เขาในตอนนี้ไม่มีความคิดที่จะหนีอีกแล้ว เขารู้สึกว่าในแผ่นดินใหญ่เซ่นจันทรานี้ นอกจากตำหนักเทพพระจันทร์สีชาดจะทุ่มสุดกำลัง หรือชื่อหมู่อาจจะต้องจุติเองเท่านั้น ไม่เช่นนั้นคงไม่มีผู้ใดช่วยตนออกไปได้แล้ว

อู๋เจี้ยนอูประหลาดใจ มองตามสายตาของบรรพจารย์โม่กุยไปทางถนน เมื่อสังเกตเห็นสวี่ชิงรวมถึงท่านปู่ชรารัฐทายาท เขาที่กำลังจะทักทาย แต่พริบตาต่อมา เขาก็เห็นหญิงชราทั้งสองรวมถึงชายชราที่อยู่ด้านหลัง

ภาพที่ท่านปู่ท่านย่าชราทั้งสี่คนเดินมาด้วยกัน ทำให้อู๋เจี้ยนอูตกตะลึง ขยี้ตาไปตามสัญชาตญาณ เมื่อมั่นใจว่าตนไม่ได้ตาฝาด สมองของเขาก็มีอัสนีฟาดผ่า

‘ไม่จริงน่า หรือว่า…มาเพิ่มอีกสามคน!’

อู๋เจี้ยนอูเหม่อลอยไปแล้ว ไม่แน่ใจว่าการคาดเดาของตนเป็นจริงหรือไม่ แต่นี่ก็ไม่ส่งผลกระทบกับจิตใจที่โหมคลื่นยักษ์ลูกมหึมา

ขณะที่ยืนอึ้งอยู่ตรงนั้น พวกสวี่ชิงก็เดินผ่านหน้าเขาไป

จนกระทั่งผู้อาวุโสแปดเดินมาถึงด้านหน้าเขา กวาดตามอง แสยะยิ้ม

“เจ้าหนูน้อย กลอนไม่เลวนี่”

ระหว่างที่ประโยคนี้ดังเข้ามาในหูอู๋เจี้ยนอู แปรเปลี่ยนเป็นอัสนีบาตในใจ ร่างทรุดฮวบ คุกเข่าลง มองทุกร่างเงาเดินเข้าไปในร้านขายยาอย่างโง่งม

“ท่านปู่ชรากลับมาแล้ว วันนี้ตอนเช้าข้าได้ยินเจ้านกแก้วร้อง ข้าก็เดาไว้แล้วว่าท่านปู่น่าจะกลับมาวันนี้ ดีเสียจริง”

“คารวะท่านย่าชรา คารวะท่านปู่ชราขอรับ” นายกองก้มหน้าค้อมตัวลง พยายามทำให้เสียงของตนหวานเล็กน้อย แต่ใจกลับสั่นสะท้าน แม้เขาจะคาดการณ์ไว้บ้างแล้ว แต่คิดไม่ถึงว่าสวี่ชิงจะพากลับมาทีเดียวถึงสี่คน

“ให้ตายเถอะ…”

ผู้อาวุโสแปดละสายตาจากตัวเจ้านกแก้ว กวาดมองไปทางนายกอง เอ่ยกับรัฐทายาทว่า

“ท่านพี่ ทำไมท่านทางนี้ถึงมีเทพพิบัติอยู่ด้วยเล่า

“อีกทั้งกลิ่นอายก็คุ้นเคยนัก ข้าจำได้หลายปีก่อน ตอนที่ข้ายังมีสติปัญญาอยู่บ้าง มีผู้บำเพ็ญกลิ่นอายเช่นนี้อยู่หน้าประตูที่ผนึกข้าไว้ ทุกครั้งที่ข้าซัดประตู อีกฝ่ายก็จะเคาะกลับด้วยท่าทางต่ำช้าอย่างยิ่ง

“ใช่เจ้าหรือเปล่า”

ผู้อาวุโสแปดดวงตาล้ำลึก กล่าวจบก็มองไปทางนายกอง

นายกองกะพริบตาปริบๆ กำลังจะพูด เสียงเย็นชาของน้องหญิงห้าข้างๆ ก็ดังขึ้น

“หลายปีก่อนมีผู้ใช้วิธีระบำบวงสรวงเทพเจ้า ใช้จิตเทพส่วนหนึ่งเข้าไปในที่ที่ผนึกข้าไว้ เสนอข้อเรียกร้องไร้ซึ่งความสมเหตุสมผล ข้าจึงกินเข้าไป”

คำพูดของพวกเขาทั้งสองคนทำให้หนิงเหยียนที่ได้ยินสูดลมหายใจ อู๋เจี้ยนอูที่อยู่ด้านนอกตัวสั่นเทา สวี่ชิงก็มองนายกองอย่างล้ำลึกผาดหนึ่ง

นายกองอกสั่นขวัญแขวน

“ท่านปู่ ท่านก็เห็นว่าข้าเชื่อฟังถึงเพียงนี้…นี่จะต้องเป็นเรื่องเข้าใจผิดกันแน่ๆ ขอรับ!”

รัฐทายาทคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม ไม่คาดคั้นเรื่องนี้ แต่พาเหล่าพี่น้องเดินไปยังที่นั่งในวันปกติ

ตอนที่นั่งลง โยวจิงก็รีบหิ้วกาน้ำเดินมา ชงชาให้สี่จอกอย่างนอบน้อม

องค์หญิงหมิงเหมยยกจอกชาขึ้นจิบ มองไปรอบๆ พยักหน้าเล็กน้อย

“ที่นี่ดีจริงๆ”

น้องหญิงห้ากวาดตามองร้านยาผ่านพวกหนิงเหยียน พยักหน้าเบาๆ

“หนุ่มสาวนี่ดีจริงๆ”

ผู้อาวุโสแปดจิบน้ำชารวดเดียวหมดจอก ผ่อนลมหายใจยาว

“พวกท่านรู้สึกว่าดี เช่นนั้นก็คงจะดีจริงๆ!”

ภายใต้ความอกสั่นขวัญแขวนของทุกคนในร้าน หนึ่งวันก็ผ่านไปเช่นนี้

ตอนเปิดร้านในวันต่อมา ร้านยายังคงเป็นปกติทุกอย่าง หนิงเหยียนถูพื้น โยวจิงต้มน้ำ อู๋เจี้ยนอูกับบรรพจารย์โม่กุ่ยร้องร้องตะโกน หลี่โหยวเฝ่ยทำนั่นนี่ ส่วนนายกองก็ยืนประจำตำแหน่ง

ที่ต่างออกไป วันนี้พวกเขาดูลงแรงเป็นพิเศษ แต่คนที่จิบชา กลายเป็นสี่คนไปแล้ว