เสี่ยวหานฟังชนิดเข้าหูซ้ายทะลุหูขวา ไม่สนใจเขา
คุณครูเห็นท่าทีของเสี่ยวหานแล้ว หัวใจก็รัดแน่นด้วยความกลัว เดินเข้ามาทันที
“คุณฟู่ คุณต้องการอะไรจากกระเป๋าของเสี่ยวหานเหรอคะ?”
เขาไม่สามารถล่วงเกินสองคนนี้ได้
หลังจากคิดคำนวนอย่างรอบคอบแล้ว เธอยิ่งรู้สึกว่าไม่สามารถทำให้ฟู่สือถิงขุ่นเคืองได้
ดังนั้นเธอจึงหยิบกระเป่านักเรียนของเสี่ยวหานออกมาจากโต๊ะ
“เสี่ยวหาน หนูไม่ต้องกลัวนะ คุณฟู่ไม่ใช่คนไม่ดี ที่เขาทำแบบนี้เพราะเป็นห่วงหนู” คุณครูเกลี้ยกล่อมเสี่ยวหานแล้วยื่นกระเป๋านักเรียนของเขาให้ฟู่สือถิง “เขาผ่านการตรวจสอบความปลอดภัยตอนเขามาในโรงเรียนแล้ว ในกระเป๋าไม่มีวัตถุอันตรายอะไรหรอกครับ”
“ผมจำได้ว่าเขามีแล็ปท็อปอยู่เครื่องหนึ่ง” ฟู่สือถิงรับกระเป๋านักเรียนของเขามา
กระเป๋ามีน้ำหนักเบามาก คิ้วสวยของเขาขมวดมุ่น
เมื่อเปิดกระเป๋าออก ก้พบว่าข้างในมีเพียงเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยน ไม่มีแล็ปท็อปสักเครื่อง
“โอ้…ที่จริงเสี่ยวหานมีแล็ปท็อปเครื่องเล็ก ๆ ปกติแล้วเขาชอบชอบดูการ์ตูนคนเดียวค่ะ…” คุณครูกล่าว
ฟู่สือถิงวางกระเป๋านักเรียนเสี่ยวหานลงบนโต๊ะ แล้วมองเขาจากมุมสูงลงไปด้านล่าง “ทำไมวันนี้นายถึงไม่เอาแล็ปท็อปมาล่ะ?”
เสี่ยวหานนอนคว่ำหน้ากับโต๊ะแล้วหลับไป
คุณครูยิ้มอย่างกระอักกระอ่วนใจ พยายามคลี่คลายสถานการณ์ “ถ้างั้นผดิฉันจะโทรหาคุณแม่ของเขาดีไหมครับ?”
เสี่ยวหาน ‘กระโจน’ ลุกขึ้นยืน ดวงตาสีดำสนิทราวกับอัญมณีของเขาจ้องคุณครูเขม็ง จากนั้นหยิบกระเป๋านักเรียนขึ้นมาสะพายหลังแล้วเดินออกไป
คุณครูรีบร้อนตามเขาไป “เสี่ยวหานกลับมาก่อน! ครูไม่โทรหาแม่ของหนูหรอก!”
เสี่ยวหานไม่ฟังและยังคงก้าวเท้าเดินออกไปข้างนอกต่อ
อิ๋นอิ๋นอยู่ที่ปากประตู เมื่อเห็นเสี่ยวหานเดินออกมาก็ตะโกนเรียกเขาอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ “เสี่ยวหาน”
เสี่ยวหานเหลือบมองเธออย่างเย็นชาแล้วรีบเดินให้เร็วขึ้น
ฟู่สือถิงเดินออกมาเห็นน้องสาวกำลังตามเสี่ยวหานไป จึงคว้าเธอไว้ด้วยฝ่ามือใหญ่ของเขา “อิ๋นอิ๋น เธอจะไปไหน?”
“เสี่ยวหาน!” อิ๋นอิ๋นชี้ไปทางเสี่ยวหาน สีหน้าเป็นกังวล “เขาจะไปที่ไหนคะ?”
“คุณครูของเขาจะดูแลเขาเอง พี่จะส่งเธอกลับไปที่ห้องเรียน” หลังจากที่ฟู่สือถิงพูดจบ ฟู่สืออิ๋นก็สะบัดหลุดจากฝ่ามือใหญ่ของเขาแล้วไล่ตามเสี่ยวหานไป
“เสี่ยวหาน นายรอฉันด้วย!”
พฤติกรรมของฟู่สืออิ๋น ทำให้ฟู่สือถิงคิ้วขมวด
‘ทำไมเธอถึงชอบเสี่ยวหานขนาดนี้?’
‘ระหว่างพวกเขา เกิดอะไรขึ้นกันแน่?’
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: รอวันหย่า คุณสามีร้าย
ทนความโง่ของนางเอกไม่ไหว ทำไมต้องให้เสิ่นอวี๋ได้หน้า ไม่เห็นจะสมเหตุสมผลเลย ถ้าไม่อยากเปิดเผยตัว ก็ส่งข้อความผ่านเว่ยเจินได้นี่ว่าผ่าตัดเสร็จแล้ว ต้องดูแลอย่างนั้นอย่างนี้ แล้วที่นังเสิ่นแท้ง ก็บอกให้ตรวจดีเอ็นเอสิ เพคาะตัวเองก็สงสัยว่าทำไมมันถึงจงใจให้แท้ง ตอนหลังมารู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ก็ยังจะเก็บเงียบ ไม่บอกพระเอก ด้วยเหตุผลประสาท ๆ ว่าไม่อยากให้รู้สึกแย่ เอิ่ม แล้วปล่อยให้ถูกหลอกว่าเป็นคนรักษาน้องจนหายดี หลอกว่ามีลูกด้วย แบบนี้คือ ดีกว่าเหรอ งงกับตรรกะ...
ยังไงก็ให้อภัยไม่ได้ที่บังคับให้ทำแท้ง ต่อให้นางเอกยื้อลูกเอาไว้ได้ก็เหอะ ทำไมชอบเขียนให้นางเอกอภัยให้คนแบบนี้ นี่เป็นการใช้ความรุนแรงและการฆ่าคนชัด ๆ...
ตามหลายเรื่องอัพเดทไม่จบซักเรื่อง😂😂...
หยุดอัพเดท..หลายเรื่องมาก😂😂...
กำลังสนุก โดนเทอีกแล้ว😂😂😂...
รออยู่นะคะ...
อยากได้วันละ5ตอนเหมือนเดิมได้ไหมคะ🤩😍🥰...
แอดมิน..ให้อ่านวันละ1ตอน😁😁😁...
ข้ามไป 4 ตอน238-241...
สนุกมากค่ะ...