ราชินีพลิกสวรรค์ นิยาย บท 150

“แข็งแกร่งมาก!”

“เขาเป็นใครกัน!”

การปรากฏตัวของลู่เจี้ย ทำให้การต่อสู้ทั้งหมดหยุดลง

ในตอนที่เขาปรากฏตัวทั้งที่อุ้มเจียงหลีอยู่ พลังลมปราณที่น่ากลัวจากตัวเขาก็ตลบอบอวลไปทั่วทุกสารทิศ ทุกสิ่งทุกอย่างหยุดชะงัก ลู่จ้านอุ้มเจียงเฮ่าที่ไม่ได้สติ ถอยกลับไปข้างๆ เขาพูดเบาๆ ด้วยน้ำเสียงต่ำ “นายน้อย”

ลู่เจี้ยไม่ได้ตอบกลับ ในอ้อมแขนอุ้มเจียงหลีที่กำลังหลอมรวมเข้ากับเสวียนกังกุยอย่างอ่อนโยน บนตัวนางแสงสีทองยังคงเปล่งประกาย ตัวอักษรลึกลับวนอยู่รอบตัวนาง เหมือนกับว่าจะเคลือบผิวหนังของนางด้วยแสงสีทองอ่อนๆ

“……”

การต่อสู้ที่หยุดชะงักอย่างฉับพลัน ทำให้ผู้คนรอบๆ ตกอยู่ในความเงียบที่แปลกประหลาด

ลู่เจี้ยตัวสูงมาก ถึงแม้ว่าจะยืนอยู่ท่ามกลางผู้คน รูปร่างดูสูงสง่าอย่างเห็นได้ชัด ทำให้คนไม่อาจละความสนใจ ยิ่งไปกว่านั่น พลังลมปราณในตัวเขาที่แข็งแกร่งเช่นนี้ กดพลังของพวกเขาทุกคนที่อยู่ตรงนั้น

เขาถูกเสื้อคลุมสีดำปกคลุมทั้งตัวของเขา ทำให้เห็นหน้าไม่ชัด

แต่ว่าคนที่อยู่ตรงนั้น ยังรับรู้ได้ถึงความสูงส่งนั้นที่มีมาแต่กำเนิด พลังที่ทำให้คนสวามิภักดิ์

“เจ้าเป็นใคร” ไป๋เซี่ยงเลี่ยรู้สึกได้ว่าตัวเองถูกกดพลังอยู่ รู้สึกอึดอัดมาก

แต่ว่า ลู่เจี้ยยังคงไม่พูดอะไร

ผู้คนรับรู้ได้เพียงแค่สายตาที่เยือกเย็นคู่หนึ่งที่มองมายังพวกเขาจากใต้หมวกของเสื้อคลุมนั้น

แข็งแกร่งมาก!

ผู้คนกลืนน้ำลาย ในใจคิดจะถอย

พลังนี้ ไม่ได้เกิดจากพลังวิญญาณ ไป๋เซี่ยงเลี่ยรับรู้ในใจอย่างละเอียด ทันใดนั้นเขาก็ตาเบิกโพลงตะโกนเสียงสั่นออกมาว่า “เจ้าคือเนี่ยนจง! เนี่ยนจง!”

เนี่ยนจง!

ได้ยินที่เขาพูด ก็รู้ดีว่าคนที่เป็นเนี่ยนจงเป็นอย่างไร ต่างพากันตกใจมาก มองชายที่อุ้มหญิงสาวชุดดำด้วยความตะลึง

ครั้งนี้พวกเขาหาเรื่องใส่ตัวแท้ๆ

นางเด็กผู้หญิงคนนี้มาจากตระกูลที่มีอำนาจรึ เข้ามาในอาณาเขตหลิงอู่ คิดไม่ถึงว่าจะมีทั้งหลิงไซว่ เนี่ยนจงคอยปกป้อง และยังมีหลิงเจี้ยงติดตามมาด้วยอีก

เนี่ยนจง……เนี่ยนจงเมื่อเทียบกับหลิงจงแล้วหายากกว่ามาก เนี่ยนซือก็มีน้อยอยู่แล้ว แต่ว่าคนที่สามารถฝึกฝนจนถึงขั้นเนี่ยนจง ฆ่าพวกเขาได้ง่ายๆ เลย

ร่างกายของเนี่ยนซืออ่อนแอมาก ทำให้พวกเขามีโอกาสที่น้อยนิด

แต่ว่า ไม่เห็นหลิงไซว่อีกคนที่อยู่ข้างๆ เขาหรืออย่างไร

ความกลัวแพร่กระจายไปในจิตใจของคนจำนวนมาก

หนี!

ในตอนที่ความคิดหนีผุดขึ้นมาในหัว ก็มีสิบกว่าคนที่หันตัวเตรียมจะหนี

“อย่าขยับ”

ทันใดนั้น คำพูดที่เบาเหมือนดั่งเมฆสีขาว ลอยออกมาจากปากของลู่เจี้ย พลังที่มองไม่เห็นแผ่กระจายออกมาจากตัวเขาล้อมรอบทุกคนไว้

ตามคำพูดนี้ คนที่อยู่ตรงนั้นทุกคน นอกจากฝั่งของเขา ทุกคนถูกกดพลังอยู่ตรงนั้น

พวกเขาไม่เพียงแต่ขยับไม่ได้ ยิ่งไปกว่านั้นแม้แต่พูดก็พูดไม่ได้!

ผู้คนมองเขาด้วยความตกใจกลัว รับรู้ได้ถึงความน่ากลัวของคนๆ นี้อย่างแท้จริง แม้แต่โอกาสที่จะให้พวกเขาขอให้ยกโทษให้ก็ไม่มี

นี่ก็คือพลังของเนี่ยนจง! ไป๋เซี่ยงเลี่ยท่าทางหวาดกลัว

และหลานชายไป๋เซี่ยงเฉิงที่ยืนอยู่ข้างๆ ในสายตาเผยให้เห็นถึงความสิ้นหวังและความกลัว ต้องไม่เป็นแบบนี้สิ! ก็เห็นอยู่ว่าวันนี้เป็นวันตายของนางเด็กผู้หญิงคนนั้น ทำไมถึงได้กลับกันเช่นนี้

“คนที่ลงมือทุกคน ต้องออกจากอาณาเขตหลิงอู่” ลู่เจี้ยพูดด้วยความเย็นชา

เขาพูดประโยคนี้อย่างเรียบง่าย

ข่าวนี้ถูกแผ่ออกไป คงจะทำให้คนทั้งยุคจิ้นโฮ่วตะลึง ยิ่งไปกว่านั้นทั้งหนานฮวง

“นายน้อย ท่านไม่เป็นอะไรใช่ไหม” ลู่จ้านเป็นห่วงลู่เจี้ยมาก

ขบวนท่าเมื่อครู่นี้ นายน้องต้องใช้พลังไปไม่น้อยอย่างแน่นอน

ลู่เจี้ยส่ายหัวช้าๆ “ไม่เป็นไร ลู่จ้าน หลังจากกลับไป รีบปิดข่าวที่เกี่ยวกับวิญญาณยุทธ์ที่สองของหลีเอ๋อร์ทันที”

ลู่จ้านแววตาแวววาว รีบพยักหน้า

เขารู้ว่าถ้าหากมีคนรู้ว่าวิญญาณยุทธ์ตนที่สองของเจียงหลีคือเสวียนกังกุย คนที่ฆ่าไปวันนี้จะตามมาล้างแค้น

ตระกูลลู่ไม่กลัว แต่ว่าต้องรับรองความปลอดภัยของเจียงหลีว่าจะไม่ถูกลอบทำร้าย

ดังนั้น ก่อนที่นางจะปกป้องตัวเองได้ ปิดข่าวเป็นเรื่องสำคัญ

“เหอะๆ” เสียงไอที่กลั้นไว้ กลั้นไม่อยู่ไอออกมา

ลู่จ้านตกใจ เห็นเลือดไหลออกมาจากใต้หมวกลงเสื้อคลุม เห็นได้ชัดว่าไหลออกมามุมปากของลู่เจี้ย

“นายน้อย!”

“กลับไปเถอะ” ลู่เจี้ยพูดขึ้น เหมือนกับว่าไม่สนเลยสักนิดว่าร่างกายของตัวเองเป็นอย่างไร

ลู่จ้านรีบพยักหน้า กลับไปสภาพปกติดีที่สุด

“แล้วเขาล่ะ” ลู่จ้านมองเจียงเฮ่าที่สลบอยู่และบาดเจ็บอย่างสาหัส

ลู่จ้านมองไปที่เจียงเฮ่า “คิดไม่ถึงว่าเจียงเฮ่าจะปกปิดตัวตน ซ่อนตัวอยู่ในสำนักหลิงอู่เพื่อหาโอกาสแก้แค้น เขาก็ถือว่าจริงใจกับเจียงหลี เจ้าก็หาที่ที่ปลอดภัยสักที่ให้เขา หลังจากเขาตื่นขึ้นมา ก็ให้ออกไปเอง อาณาเขตหลิงอู่ก็เป็นการฝึกฝนอย่างหนึ่ง ถ้าไม่ตายในนี้ ก็ไม่เป็นอะไร”

“ขอรับ นายน้อย” ลู่จ้านรับคำสั่งของลู่เจี้ย พาเจียงเฮ่าจากไป

หลังจากที่เขาไป ลู่เจี้ยที่ตาจะปิด มองหญิงสาวที่หลับสนิทอยู่ ยื่นนิ้วออกมา แตะที่หว่างคิ้วนางเบาๆ ทีหนึ่ง แสงสว่างออกมาจากนิ้ว ทำให้ร่างกายของเจียงหลีเลือนรางแล้วค่อยๆ หายไปจากอาณาเขตหลิงอู่