ราชินีพลิกสวรรค์ นิยาย บท 23
“นี่ยังไม่ใช่ถ้ำเก้าปีศาจอีกหรือ” เจียงหลีเกิดความสงสัย
ไม่ว่าจะเป็นหม่าหยวนจย่าหรือลู่จ้านล้วนแต่บอกแก่นางว่านี่คือถ้ำปีศาจทั้งเก้า แต่ทำไมเด็กพวกนี้มองนางเหมือนคนโง่แบบนี้
“ก็จริงอยู่ว่าที่นี่คือถ้ำเก้าปีศาจ แต่ถ้ำเก้าปีศาจไม่ได้มีแต่ที่นี่” เซียวเซียวยกมือขึ้นชี้ไปทางกลุ่มคนที่กำลังกลั้นขำ
เจียงหลีกระพริบตานางมองออกว่าเซียวเซียวถือว่าเชื่อถือได้ในหมู่คนเหล่านี้
“คำพูดนี้มีความหมายว่าอย่างไรกัน” คำพูดของเซียวเซียวทำให้นางเกิดความประหลาดใจแต่ก็ไม่ได้รีบร้อนที่จะจากไป
เซียวเซียวก้าวไปข้างหน้าสองก้าวเดินมาใกล้เจียงหลี “ถ้ำเก้าปีศาจแบ่งออกเป็นสองส่วน ส่วนที่หนึ่งเป็นที่ฝึกฝนสำหรับผู้อารักขาทั่วไป อีกส่วนก็คือที่นี่ พูดอย่างไม่อ้อมค้อมที่นี่ก็คือสถานที่คัดเลือกผู้อารักขาประจำตัวของตระกูลลู่และยังเป็นดินแดนแห่งความตาย ถ้าไม่สามารถออกจากวงนี้ได้ภายในสามครั้งก็จะถูกคัดออก คนที่ตายก็ตายฟรีส่วนคนที่รอดก็ไปฝึกต่อที่ค่ายทหาร”
เจียงหลีเข้าใจในทันใด
ที่แท้นี่ยังไม่ได้เป็นการฝึกฝนที่แท้จริงแต่เป็นการคัดเลือกต่างหาก
“ค่าตอบแทนของผู้อารักขาทั่วไปนั้นเทียบไม่ได้เลยกับผู้อารักขาประจำตระกูล ยิ่งไปกว่านั้นยังห่างชั้นกันราวฟ้ากับดิน แต่ว่าภารกิจที่ผู้อารักขาประจำตระกูลได้รับก็จะยากกว่ามากเช่นกัน แต่โอกาสก็มากกว่า ถ้าหากรอดถึงสิบปีก็จะรับตำแหน่งพิเศษในตระกูลลู่ แม้กระทั่งได้ใช้แซ่ลู่เพื่อเป็นหลักประกัน” เซียวเซียวอธิบายเพิ่มอีกขั้น “ว่ากันว่า ผู้บัญชาการลู่จ้านก็เป็นอดีตผู้อารักขาประจำตระกูลและเป็นผู้อารักขาประจำตระกูลที่แข็งแกร่งที่สุด”
เจียงหลีเหมือนมีแสงสว่างวาบผ่านดวงตา คำพูดนี้ของเซียวเซียวแสดงออกถึงข้อความที่สำคัญมากมายและเป็นการอธิบายทางอ้อม ทำให้รู้ว่าทำไมพวกเขาถึงให้ความสำคัญกับการคัดเลือกถึงเพียงนี้
แต่ว่าสิ่งที่นางประหลาดใจมากที่สุดคือ ลู่จ้านมีลมปราณเช่นไรและเขามีเนตรญาณทั้งหมดกี่ดวง
“ถึงแม้พวกเจ้าจะชนะแล้ว แต่ว่าสิทธิ์มันมีเพียงสิทธิ์เดียว สามครั้งก็ได้เข้าแค่สามคน แต่พวกเจ้ามีถึงเจ็ด” เจียงหลีกล่าวด้วยความสงสัย
เด็กหนุ่มเหล่านี้ได้แต่มองหน้ากันไปมา
สุดท้ายเซียวเซียวก็ได้พูดขึ้นมา “พวกเรารู้อยู่แก่ใจและเข้าใจโอกาสสามครั้ง แต่พวกเราขอแค่ครั้งเดียวก็พอแล้ว”
“ใช่แล้ว พี่เซียวเป็นตัวแทนของพวกเรามีพรสวรรค์เหนือสุดแถมเฉลียวฉลาด พวกเราแค่คอยส่งเขาไปให้ถึงฝั่ง ขอเพียงแค่เขาสามารถรอดออกมาได้ก็จะปฏิบัติต่อพวกเราเป็นอย่างดี”
“ถูกแล้ว พี่เซียวจะดูแลพวกเรา”
“แม่สาวคนนี้เจ้าเป็นเด็กใหม่ ครั้งแรกก็ถือซะว่าเป็นการเก็บประสบการณ์ แล้วจะมาแย่งชิงกับพวกเราทำไมเล่า ภายภาคหน้าเจ้ายังเหลือโอกาสอีกตั้งสองครั้ง แต่วันนี้กลับเป็นโอกาสครั้งสุดท้ายของพวกเราแล้ว”
เด็กหนุ่มเหล่านี้ แย่งกันพูดไปมา
ดูจากลักษณะแล้วพวกเขาตั้งใจว่าถ้าใช้กำลังไม่สำเร็จก็หันมาใช้คำพูดหว่านล้อมแทน
ใช้ไม้แข็งไม่ได้ก็เปลี่ยนมาเป็นใช้ไม้อ่อนงั้นหรือ
เจียงหลีเบ้ปากขึ้นแววตาส่องสว่างเดินผ่านคนทั้งเจ็ดและหยุดอยู่ตรงหน้าเซียวเซียว “เจ้ามานี่” นางกวักมือเรียกเซียวเซียว
เซียวเซียวกระพริบตาปริบๆ แล้วเดินตามไป
“เจ้าอยากได้ที่หนึ่ง ก็ได้ ข้าไม่เพียงแต่จะไม่แย่งชิงกับเจ้า แต่ว่าจะช่วยให้เจ้าชนะการคัดเลือกด้วย เพียงแต่ข้ามีเงื่อนไขอย่างหนึ่ง” เจียงหลีกระซิบข้างหูเขาด้วยเสียงทุ้ม
เซียวเซียวมองซ้ายมองขวาพยักหน้า ทั้งเจ็ดคนเดินตามหลังเจียงหลี มุ่งหน้าไปยังทางออกของวงกลมสีแดง
บททดสอบของลู่จ้านคือดูว่าใครจะถึงทางออกของวงกลมสีแดงก่อน แต่ไม่ใช่การฆ่าคน ดังนั้น ทุกคนล้วนต้องใช้ความเร็วที่สูงที่สุดในการไปสู่ทางออก
แต่ทว่าตอนที่ทางออกอยู่แค่เอื้อม การรวมตัวกันเป็นกลุ่มได้แสดงความประทับใจต่อหน้าเจียงหลี กลองยักษ์เรียงกันเป็นแถวบนเรือนร่างนั้นมีกล้ามเนื้อที่แข็งแรง ชายหนุ่มหุ่นเสือร่างหมี ยืนเรียงกันหน้ากลองยักษ์ ในท้ายแถวของกลองยักษ์ก็คือทางออกของวงกลมสีแดง ลู่จ้านกำลังยืนอยู่ที่นั่นท่าทางสูงตรงราวกับกับปืนเหล็ก
“นี่มันอะไรกัน” เจียงหลีถามด้วยความประหลาดใจ
เซียวเซียวกล่าวด้วยใบหน้าที่เข้มขรึม “ขบวนทุบพันครั้งฝึกร้อยครา นี่ถึงจะเป็นการทดสอบที่แท้จริง”
เจียงหลีขมวดคิ้ว
“จากทางเข้ามาถึงที่นี่ เป็นเพียงความไม่ราบรื่นเล็กน้อย ถ้าบังเอิญพบคู่ต่อสู้เข้าแล้วสามารถบังคับให้สละสิทธิ์ก็จะเพิ่มโอกาสชนะให้ตัวเองมากขึ้น แต่ทว่าพวกเด็กหนุ่มรู้ดีว่านี่ถึงจะเป็นการทดสอบที่แท้จริง การจะเป็นผู้มีพรสวรรค์ขั้นสูงจำเป็นต้องผ่านด่านขบวนทุบพันครั้งฝึกร้อยคราก่อน นี่เป็นคำพูดของลู่จ้าน เมื่อเสียงกลองเหล่านี้ดังขึ้น เสียงกลองก็จะทุบเข้ากระดูกและผิวหนังนับร้อยนับพันครั้ง จนกว่าจะมีคนสามารถเดินออกมาเข้าเส้นชัยหรือจนกระทั่งทั้งสนามเหลือเพียงคนเดียวถึงจะหยุดตี ความเจ็บปวดที่ได้รับยากที่จะบรรยาย เจ้าบอกว่าเจ้าจะช่วยให้ข้าได้ที่หนึ่ง วันนี้เจ้าควรจะช่วยข้าอย่างไร” เซียวเซียวกล่าวจบก็ได้ยิ้มเยาะเย้ยออกมา
เหมือนกับว่ากำลังหัวเราะเจียงหลี
เจียงหลีไม่มองรอยยิ้มของเขา นางมองไปยังคนที่มาที่นี่อย่างไม่ขาดสาย เมื่อเทียบกับตอนที่เข้ามา ที่มีเพียงไม่กี่คน แต่ว่า หลังจากที่มาถึงที่นี่ สีหน้าของทุกคนก็แปรเปลี่ยนไป ในแววตาแฝงไปด้วยความกลัว และท้อถอย
ดูแล้วขบวนทุบพันครั้งฝึกร้อยครามีชื่อเสียงไม่น้อย เจียงหลีคิดในใจ
เมื่อคนมาครบ ลู่จ้านยืนอยู่หน้าทางออก เสียงของเขาราวกับเสียงฟ้าผ่า “ผู้กล้า ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว คนขี้ขลาดก้าวถอยหลังไปห้าก้าว”
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ราชินีพลิกสวรรค์