ราชินีพลิกสวรรค์ นิยาย บท 26
“ไสหัวไปให้พ้น กล้าดีอย่างไรถึงจะมาเอาเปรียบเหล่าเหนียง” เจียงหลีหัวเราะเยาะด้วยความรังเกียจ
ในภพชาติที่แล้วหรือในภพชาตินี้นางก็ไม่สามารถให้กำเนิดลูกชายที่มีอายุมากถึงขนาดนี้ได้ ผู้ชายที่ตัวใหญ่กว่าและมีมือหนากว่านางเอ่ยปากเรียกนางว่าแม่ ปฏิกิริยาแรกที่รู้สึกกำลังถูกหยามเหยียด
พับผ่าสิ!
มีเสียงหัวเราะจากทางซ้ายและขวาอย่างไม่หยุด แม้แต่ใบหน้าอันเย็นชาไร้ความรู้สึกของลู่จ้านก็ยิ้มกระตุกอย่างประหลาดที่มุมปาก
มิได้การล่ะ ตอนนี้ท่าทางของเด็กสาวเจียงหลีคนนี้ การพูดจาด้วยน้ำเสียงแบบนี้ เปิดปากมาก็พูดว่า ‘เหล่าเหนียง’ ทำให้คนอื่นอดหัวเราะออกมาไม่ได้
“อ่ะแฮ่ม คือ…คืออย่างนี้” เซียวเซียวกลั้นยิ้มแล้วเดินไปหาเจียงหลีที่กำลังสงสัยและอธิบายให้นางฟัง “ก่อนเข้าสู่สนามรบเขา…”
เซียวเซียวใช้คำพูดเพียงไม่กี่ประโยคก็สามารถอธิบายเรื่องนี้อย่างชัดเจน
ชายหนุ่มที่คุกเข่าอยู่บนพื้นก็รู้สึกหดหู่เช่นกัน ถ้าเขาแพ้พนันเขาก็แพ้และเขาก็ยอมรับ ไม่คาดคิดว่าเขาจะถูกเด็กสาวตัวเล็กๆ คนนี้ เยาะเย้ย
วันนี้เซียวเซียวได้พูดถึงเรื่องที่ตนขายหน้าอีกรอบ เขาแทบอยากแทรกแผ่นดินหนี
เชอะ!
ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนทันทีตบฝุ่นที่หัวเข่าและพูดเสียงอู้อี้ “ข้าเดิมพันแล้วแพ้ ข้าก็ทำตามสัญญาแล้ว เรื่องนี้เป็นอันว่าเจ๊ากัน”
หลังจากพูดเสร็จ เขาก็ก้มหน้าก้มตาแล้ววิ่งเข้าหากลุ่มของเขาราวกับจะหนีไป
จากนั้นก็มีคนจากตระกูลลู่มาพาพวกเขาออกไป ดังเช่นที่เซียวเซียวกล่าวไว้ เมื่อพวกเขาพลาดจากตระกูลลู่ก็จะถูกขายไปอีกครั้ง ต่อจากนั้นพวกเขาก็ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันและเป็นการยากที่จะได้เจอกันอีก
หลังจากที่เจียงหลีได้ยินเช่นนั้น ดวงตาของนางก็กระพริบสองสามครั้งก่อนที่จะเข้าใจว่าทำไมลู่จ้านถึงพูดจาแปลกประหลาดเช่นนั้นหลังจากที่เซียวเซียวชนะได้ที่หนึ่ง
ที่แท้เขาเองก็ดูละครอยู่ข้างๆ
“เนื่องจากไม่ได้รับความยินยอมจากข้าให้เดิมพัน ฉะนั้นให้อีกครึ่งหนึ่งของหินวิญญาณแก่ข้าซะ” เจียงหลีกล่าวกับเซียวเซียวด้วยสีหน้าเหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม
ขณะเมื่อเขาตกใจและต้องการที่จะโต้แย้ง นางกล่าวเสริมว่า “ถือเสียว่าเป็นการชดเชย”
สีหน้าเซียวเซียวเปลี่ยนเป็นดำคล้ำและไม่มีอะไรจะพูด
ใครให้เขาไม่มีเหตุผลมาหักล้างเล่า “อย่างไรก็ตามเรื่องนี้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับพวกเขาทั้งหกคน” เซียวเซียวอดไม่ได้ที่ขอร้องเจียงหลี
“ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็เป็นหนี้พวกเขาแล้วสิ คิดหาวิธีที่จะชดใช้ด้วยตัวเจ้าเองเถอะ” เจียงหลียักไหล่อย่างไม่ยี่หระ
“…” เซียวเซียวตะลึง แต่ก็ไม่มีอะไรจะพูด
เมื่อลู่จ้านฟังการสนทนาระหว่างทั้งสองแล้วก็คาดเดาบางอย่างในใจแล้วจึงพูดว่า “พวกคนที่เหลือกลับไปก่อน จะมีคนพาพวกเจ้าไปในที่ที่ควรจะไป” จากนั้นเขาก็มองไปที่เจียงหลีอีกครั้ง “ส่วนเจ้ามากับข้า”
เจียงหลีพยักหน้าอย่างไม่ปฏิเสธ
อย่างไรก็ตามเมื่อนางเดินผ่านหน้าเซียวเซียว นางหยุดชั่วขณะแล้วขยับปากพูดอย่างเงียบๆ ว่า จำหินวิญญาณของข้าไว้
เซียวเซียวขยับมุมปากอย่างช่วยไม่ได้และพยักหน้า
หญิงคนนี้ เมื่อนางอยู่ในจุดที่มีสิทธิ์เหนือกว่าแล้ว เขาจะพูดอะไรได้อีก
ช่างเถอะ โอกาสการฝึกฝนยังคงมีอีก! เซียวเซียวปลอบตัวเองอยู่ภายในใจและมองไปที่พี่น้องทั้งหกของเขาด้วยสายตาแห่งความรู้สึกผิด
ต่อจากนี้พวกเขาก็จะมีชะตากรรมที่แตกต่างกัน
อย่างไรก็ตามสิ่งที่เขาคิดอยู่ตอนนี้คือจะบอกพวกเขาอย่างไร ว่าถึงแม้ตนจะได้ที่หนึ่งในครั้งนี้ แต่เขาก็ไม่สามารถรับหินวิญญาณได้เช่นกัน
นางกัดฟันและยืนหยัดเอาไว้ ดวงตาไม่ฉายแววอ่อนแอ ขาทั้งสองของนางดูเหมือนจะเชื่อมต่อกับพื้นโลกและไม่มีทางก้าวถอยหลัง
คลื่นอากาศที่รุนแรง ได้พัดพาใบไม้ที่ร่วงหล่น ทรายและกรวดบดขยี้พวกมันอย่างสุดลูกหูลูกตา และสลายไปอย่างสุดลูกหูลูกตา ร่างสูงใหญ่ราวกับภูเขาต้องการที่จะบดขยี้ร่างเล็กและผอมนั้นให้ล้มลงกับพื้น
อย่างไรก็ตามไม่ว่าเขาจะกดดันอย่างไร กระดูกสันหลังของหญิงสาวก็ยังไม่ยอมงอ
ลู่จ้านหรี่ตาแล้วลดลมหายใจอย่างกะทันหัน และพูดในใจว่า ผู้หญิงคนนี้ เป็นอย่างที่นายน้อยกล่าวไว้ นางแตกต่างจากคนทั่วไป เพราะนางคือผู้มีพรสวรรค์ที่มีเนตรญาณเก้าดวงในตำนานอย่างนั้นหรือ
ปฏิกิริยาของเจียงหลีทำให้ลู่จ้านตกใจ
ผู้ฝึกตนธรรมดาทั่วไป เมื่อเผชิญกับลมปราณของเขา จะไม่แสดงอาการเหมือนอย่างที่เจียงหลีกำลังกระทำอยู่นี้ แล้วนับประสาอะไรกับนางซึ่งเป็นคนที่ยังไม่ได้เข้าสู่การฝึกฝน เขาอ้างถึงความแตกต่างของนาง อาจเกี่ยวข้องกับพรสวรรค์ที่พิศวงนั้น
ทางด้านเจียงหลีหลังจากลมปราณของลู่จ้านหยุดลงก็โล่งใจเช่นกัน เสื้อผ้าของนางเปียกไปด้วยเหงื่อเย็น ข้อต่อทั่วร่างกายของนางก็ดูเหมือนจะถูกแยกออกและประกอบขึ้นมาใหม่อีกครั้ง
นี่ยังทำให้นางรู้สึกถึงความเฉยชาของคนอ่อนแออีกครั้ง
“ทำไมเจ้าถึงต้องการช่วยเขาให้ได้ที่หนึ่ง เจ้าสามารถจับช่องโหว่ของพลังที่อ่อนแอและเมื่อเจ้าเริ่มการต่อสู้แล้ว เตะเขาออกนั่นหมายความว่าเจ้าสามารถชนะได้ด้วยตัวเอง แล้วทำไมถึงให้โอกาสแก่ผู้อื่น” ลู่จ้านได้ถามถึงจุดประสงค์ของการเรียกเจียงหลีมา
เจียงหลีพูดอย่างใจเย็น “มีโอกาสอีกตั้งสามครั้งไม่ใช่หรือ”
“…” คำถามนี้ถึงกับทำให้ลู่จ้านพูดไม่ออก
เพราะมีโอกาสถึงสามครั้ง นางจึงยอมแพ้ครั้งแรกอย่างนั้นหรือจากนั้น นางแน่ใจเหลือเกินว่าหลังจากที่เขาเห็นเล่ห์เหลี่ยมของนางแล้ว นางจะมีสิทธิ์ได้รับโอกาสสองครั้งถัดไปอย่างง่ายดายอย่างนั้นหรือ
“เหอะ ความฉลาดในบางอย่างก็ดีอยู่ แต่อย่าลืมบางครั้งความฉลาดก็อาจทำให้เกิดข้อผิดพลาดได้” ลู่จ้านเตือนและหันหลังจากไป
เจียงหลีไม่ได้อธิบายอะไรมากนัก มองตามหลังของลู่จ้านไป แล้วนางก็ตะโกนว่า “นี่ แล้วคืนนี้จะให้ข้าพักที่ไหน”
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ราชินีพลิกสวรรค์