ราชินีพลิกสวรรค์ นิยาย บท 404

!

เจียงหลีและชิงหว่านต่างตกตะลึงและชำเลืองมองกัน

สำนักพรตเสวียนหมิงนี้มีชื่อเสียงมากเลยหรือ เป็นบุคคลที่สามารถมองจากเสื้อผ้าของพวกนางก็รู้ว่ามากจากไหนแล้วหรือ เจียงหลีพึมพำในใจ

“ใช่แล้ว” ชิงหว่านที่อยู่ด้านข้างยอมรับสถานะของตนอย่างซื่อสัตย์

ชายผู้มอมแมมผมเผ้ากระเซอะกระเซิงฉีกยิ้ม ฟันสีขาวเห็นเด่นชัดเป็นพิเศษ “นึกไม่ถึงว่าก่อนข้าจะออกไป ข้าจะโชคดีพอที่จะได้พบกับธิดาสวรรค์แห่งสำนักพรตเสวียนหมิง”

สายตาของเขามองไปมาระหว่างเจียงหลีและชิงหว่าน แม้จะตรงแต่กลับทำให้อึดอัด “งดงาม! งดงามจริงๆ ! ว่ากันว่าธิดาสวรรค์ของสำนักพรตเสวียนหมิงงดงามราวกับเทพธิดา วันนี้ได้พบเจอ ช่างสมคำล่ำลือจริงๆ”

น้ำเสียงของชายคนนั้นดูเหมือนจะเจ้าชู้อยู่บ้าง แต่เจียงหลีกลับสัมผัสได้เพียงความชื่นชมในดวงตาของเขา และไม่มีความคิดชั่วร้ายอื่นใดแฝงอยู่

“ธิดาสวรรค์ทั้งสองเพิ่งจะมาถ้ำสวรรค์เป็นครั้งแรก วันสองวันนี้ ก็เดินเล่นตลาดแห่งนี้ไปก่อนจะดีกว่า” ชายหนุ่มพูดด้วยรอยยิ้ม

“ท่านรู้ได้อย่างไรว่าเราเพิ่งมาถึงถ้ำสวรรค์” ชิงหว่านถามด้วยความประหลาดใจ

ชายหนุ่มยิ้มโดยไม่พูด แต่ท่าทางของเขาบ่งบอกชัดเจนจนเหลือเพียงสลักคำว่า มาเยือนเป็นครั้งแรก ฝากเนื้อฝากตัวด้วย บนหน้าผากแล้ว

“ธิดาสวรรค์ผู้นี้เก่งจริงๆ เพิ่งเข้ามาก็ขึ้นสัญลักษณ์สีแดงแล้ว” สายตาของชายหนุ่มจ้องมองไปที่เจียงหลี

เจียงหลีขมวดคิ้ว สัญลักษณ์สีแดงบนหน้าผากของนางเด่นชัดเกินไปจริงๆ

“ยอดฝีมือในถ้ำสวรรค์แห่งนี้บางครั้งก็เป็นเรื่องแย่ บางครั้งก็เป็นเรื่องดี” ชายหนุ่มพูดอย่างมีเลศนัย

แต่หลังจากเขาพูดจบ เจียงหลีสัมผัสได้ว่าผู้คนที่เดินผ่านไปมากำลังมองหน้าตนโดยไม่รู้ตัว

“เจียงหลีทำไมพวกเขาจ้องมองมาที่พวกเรา” ชิงหว่านก็สังเกตเห็นสายตาที่ไม่เป็นมิตรเช่นกันและถามเจียงหลีเสียงเบา

ไม่ได้มองพวกเรา แต่มองข้าต่างหาก เจียงหลีพูดเสียงเงียบในใจ

ชายหนุ่มหัวเราะเสียงเบา เงยหน้าดื่มสุราและไม่ได้แก้ไขความเข้าใจผิดของชิงหว่าน

“ไปกันเถอะ” เจียงหลีพูดกับชิงหว่านด้วยเสียงทุ้มต่ำ

ชิงหว่านพยักหน้า

ทั้งสองกำลังจะเดินจากไปและเข้าไปในตลาดต่อ

อย่างไรก็ตาม หลังจากนั้นก้าวเดินได้เพียงสองก้าว ชายหนุ่มก็ตะโกนว่า “ช้าก่อน”

“มีอะไรชี้แนะอีกหรือ” เจียงหลีหันกลับมามองเขา

ชายหนุ่มยิ้มและพูดว่า “วันนี้ข้าอารมณ์ดี ใจบุรุษควรทะนุถนอมอ่อนโยนต่อสตรี อย่างไรก็ตาม ยังเหลือเวลาอีกเจ็ดวัน ข้าก็จะออกจากที่นี่แล้ว ช่วงเวลานี้ พวกเจ้าติดตามข้า จะได้ทำความคุ้นชินกับถ้ำสวรรค์”

ความหวังดีอย่างฉับพลันเช่นนี้ ทำให้เจียงหลีเลิกคิ้ว มองเขาอย่างครุ่นคิด

ชิงหว่านเฝ้าระวังและมองเขาอย่างใจเย็น “ท่านกำลังคิดอะไรอยู่ ไม่ใช่ว่าจะฆ่าพวกเรานะ”

การคาดเดาของนางทำให้ชายหนุ่มหัวเราะเยาะ ยกมือขึ้นอย่างเกียจคร้านและเสยผมยาวยุ่งเหยิงต่อหน้าตน

เพียงครู่เดียวเขาก็ปล่อยผมลงมาปิดหน้าผากอีกครั้ง

แม้จะเพียงครู่เดียวก็เพียงพอแล้วสำหรับทั้งเจียงหลีและชิงหว่านที่จะเห็นสัญลักษณ์สังหารบนหน้าผากของเขา

สีทอง! ดวงตาของเจียงหลีเป็นประกาย

ชิงหว่านพูดตะกุกตะกักด้วยความตกใจ “ท่าน ท่าน ท่าน…ท่าน…ฆ่าคนไปแล้วกี่คน…”

ชายหนุ่มยิ้มอย่างสบายๆ “ณ ที่แห่งนี้ ไม่ใช่เจ้าฆ่าคนก็จะมีคนมาฆ่าเจ้า หากเจ้ามีชีวิตอยู่ถึงสี่สิบวันก็จะเป็นเหมือนข้า”

จอมยุทธ์หันไปมองเจียงหลีและหัวเราะ “เจ้าเป็นคนที่น่าสนใจมาก มาถึงถ้ำสวรรค์ยังจะพกสัตว์เลี้ยงมาด้วย”

เจียงหลียิ้มโดยไม่อธิบาย

ชายหนุ่มก็ไม่สนใจและหันไปสบตาชิงหว่าน “ที่เรียกว่าสนามล่าสัตว์ เพราะเป็นสถานที่ที่ผู้ชำนาญจำนวนมากซุ่มโจมตีผู้มาเยือนใหม่ของถ้ำสวรรค์”

อ๊ากกก!

ทันใดนั้น เสียงกรีดร้องที่ไหนสักแห่งของก้นหุบเขาดังขึ้น

ดวงตาของจอมยุทธ์สว่างขึ้นและพูดกับทั้งสองคนว่า “เร็ว! ตามข้ามา มีละครน้ำดีให้ดู!”

หญิงสาวทั้งสองไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น จึงได้แต่ตามเขาไปยังพงหญ้า หลังจากนั้นไม่นาน พวกเขาทั้งสามก็เดินมาถึงสถานที่ที่มีกำบังและมองเหตุการณ์ตรงหน้าผ่านรอยต่อของลวดหนามและก้อนหิน

อ๊ากกก!

มองเห็นชายคนหนึ่งคุกเข่าลงกับพื้นด้วยความเจ็บปวดอยู่ตรงหน้า โดยเลือดไหลนองเต็มตัวและนิ้วมือทั้งสิบแนบติดกับพื้น ขณะที่ด้านหลังของเขา เนตรญาณทั้งสี่ถูกเปิดออกและวิญญาณยุทธ์หนึ่งในนั้นถูกดึงออกมาอย่างช้าๆ

ข้างกายเขามีชายสี่คนยืนยิ้มอย่างชั่วร้าย ซึ่งหนึ่งในนั้นกำลังคว้าวิญญาณยุทธ์ที่ถูกดึงออกมาอย่างแรง

“พวกเขากำลังทำอะไรหรือ” เจียงหลีถามด้วยเสียงตกใจ

นางไม่เคยรู้มาก่อนว่าวิญญาณยุทธ์ถูกดึงออกมาได้

จอมยุทธ์เปลี่ยนจากความใจเย็นก่อนหน้านี้และพูดด้วยเสียงเย็นชา “น่าจะอยากได้วิญญาณยุทธ์ของคนผู้นั้น ไหนๆ ก็จะฆ่าเขาแล้ว สู้เอาวิญญาณยุทธ์ระดับสูงออกมาด้วยและหลังจากออกจากที่นี่ ก็สามารถเอาไปขายทอดยังตลาดมืดได้”

ได้ฟังเพียงเท่านี้ เจียงหลีทั้งตะลึงและทั้งตกใจ

นางคิดมาโดยตลอดว่าหลังจากประสานวิญญาณยุทธ์สำเร็จแล้วก็จะหลอมรวมกับเจ้าของและแยกออกจากกันไม่ได้ นึกไม่ถึงว่าจะทำเช่นนี้ได้ด้วย