ราชินีพลิกสวรรค์ นิยาย บท 442
แต่ไม่รอให้เจียงหลีได้อ้าปาก กงเสวี่ยฮวาขยับอย่างรวดเร็ว ยืนขวางตรงหน้าเฟิ่งเอ้อร์เพื่อบังเจียงหลีไว้
“นางคือคนที่จะเป็นแขกของข้ากลับไปที่วังเทียนอู่กง เขาเฟิ่งอู่ซานของเจ้าอย่าคิดทำร้ายนาง มิฉะนั้น อย่าโทษว่าข้าเลียนแบบพวกเจ้าเขาเฟิ่งอู่ซาน รวบรวมกำลังเพื่อปล้นฆ่าคน”
ปากของเฟิ่งเอ้อร์กระตุกอย่างแรงแววตายากที่จะคาดเดา
เขากำลังวิเคราะห์คำพูดของกงเสวี่ยฮวา ในคำพูดที่เขาใส่ใจเจียงหลีดูเหมือนจะพิสูจน์ว่าตัวตนของนางนั้นไม่ธรรมดา
ตอนนี้คนอื่นก็เข้าใจแล้วว่าหญิงสาวที่เก่งกาจคนนี้ มีความสัมพันธ์ที่ดีกับวังเทียนอู่กง แม้แต่นายน้อยยังปฏิบัติต่อนางด้วยความสุภาพ ถึงขั้นไม่ลังเลที่จะเปิดศึกกับเขาเฟิ่งอู่ซาน
“ไม่ได้ นางต้องอยู่ที่นี่ ศิษย์เอกของเขาเฟิ่งอู่ซานจะตายไปอย่างไร้ค่าอย่างนั้นหรือ” เฟิ่งเซียนพูดออกมาอย่างทนไม่ได้
“เจ้าหุบปากสักที วังเทียนอู่กงเป็นที่ที่เขาเฟิ่งอู่ซานจะไปหาเรื่องได้หรือ” เฟิ่งเอ้อร์มองไปยังเฟิ่งเซียนอย่างดุร้าย
เฟิ่งเซียนไม่พอใจ แต่เพราะคำของท่านลุงรองจึงไม่กล้าพูดอีก
อย่างไรก็ตาม นางยังคงใช้ดวงตาอาฆาตจ้องมองไปยังเจียงหลี
“ก็แค่คนไร้ค่าตายไปคนเดียว มันคุ้มค่าที่เขาเฟิ่งอู่ซานต้องทุ่มเทหนักเพียงนี้หรือ” กงเสวี่ยฮวากล่าวอย่างไม่ใส่ใจ
คนไร้ค่าหรือ
ในตาเฟิ่งเอ้อร์เต็มไปด้วยม่านหมอกอันมืดมน แต่ไม่กล้าให้กงเสวี่ยฮวาเห็น
เขากวาดผ่านร่างของเฟิ่งเทียน หัวใจเจ็บเหมือนถูกแทง เขาเฟิ่งอู่ซานต้องเสียพลังงานและทรัพยากรเท่าไหร่เพื่อฝึกฝนเฟิ่งเทียนมา
วันนี้ เขากลับตายไปเช่นนี้
แต่ว่า มีคำหนึ่งของกงเสวี่ยฮวาที่พูดถูกต้อง เพราะคนตายเพียงคนเดียวเขาเฟิ่งอู่ซานไม่จำเป็นต้องสร้างความเกลียดชังและความแค้นกับวังเทียนอู่กง
“เพราะ…เฟิ่งเทียนความสามารถไม่เทียบเท่า เป็นคนไร้ค่าเสียจริง” เฟิ่งเอ้อร์เก็บความโกรธแล้วยิ้มออกมา
“ถ้าเป็นเช่นนั้น ยังจะต้องอธิบายอะไรอีกไหม” กงเสวี่ยฮวายักคิ้ว
“ไม่จำเป็น ไม่จำเป็น” เฟิ่งเอ้อร์ฝืนยิ้ม
กงเสวี่ยฮวายิ้มด้วยความพึงพอใจ ยกมือขึ้นและพูดเสียงดัง “ทุกท่าน ลงเขาไปเถอะ”
“ขอบคุณนายน้อย! ขอบคุณแม่นาง!”
“ขอบคุณนายน้อย! ขอบคุณแม่นาง!”
“…”
หลังจากที่ทุกคนขอบคุณแล้ว พวกเขาก็ลงเขาด้วยกัน ไม่ว่าเจียงหลีจะมีความสัมพันธ์กับวังเทียนอู่กงหรือไม่ก็ตาม พลังการต่อสู้ที่นางแสดงออกมา สมควรได้รับความเคารพจากพวกเขา
เพราะนี่คือโลกที่ศิลปะการต่อสู้เป็นที่เคารพนับถือ! ใครก็ตามที่มีหมัดใหญ่และหนักกว่าจะได้รับความชื่นชมและความเคารพ
มองดูคนกลุ่มนี้เดินจากไปน้อยลงไปเรื่อยๆ ในดวงตาของเฟิ่งเซียนเกือบจะลุกเป็นไฟ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อนางเห็นท่านลุงรองของนางยังคงยืนอยู่หน้ากงเสวี่ยฮวาด้วยรอยยิ้ม นั่นยิ่งทำให้นางรู้สึกโกรธมากขึ้น
นางเงยหน้าขึ้นมองมู่ชิงเหยียนที่ยืนเคียงข้างกับเจียงหลี พูดเสียงดัง “เจ้ายังไม่รีบไสหัวมากับข้า”
นางไม่สามารถลงโทษคนอื่นได้ แต่หากจะลงโทษศิษย์ของเขาเฟิ่งอู่ซานคงไม่มีใครว่าอะไรได้
มู่ชิงเหยียนเงยหน้าช้าๆ มองไปที่เฟิ่งเซียนและยิ้มให้ “แม่นางเฟิ่งเซียนคงลืม ข้าไม่ได้เป็นศิษย์ของเขาเฟิ่งอู่ซานแล้ว”
“เจ้า! เจ้าคิดว่ามีต้นไม้ใหญ่ไว้ให้หลบแล้วหรือ ข้าจะบอกเจ้าไว้ ว่าเขาเฟิ่งอู่ซานจะไม่ปล่อยเจ้าไปแน่” เฟิ่งเซียนพูดขู่
มู่ชิงเหยียนไม่กลัวแต่ยังคงเงียบสงบ “ข้ารออยู่”
พูดจบ นางไม่ได้มองเฟิ่งเซียนแต่หันไปรอบๆ และพยักหน้าเล็กน้อยกับเจียงหลีเพื่อบอกลา
…
ทั้งสามคนเดินลงเนินเขา ทันใดนั้นแสงสีขาวเรืองผ่านและตกอยู่ในอ้อมแขนของเจียงหลี
เจียงหลีอุ้มมันไว้แน่นและลูบขนของมันอย่างใกล้ชิด “ข้ารู้ว่าเจ้าจะปรากฏตัวออกมาเอง”
เจ้าเดรัจฉานน้อยถูไปมาในอ้อมแขนของนางอย่างใกล้ชิด เปิดปากหาวอีกครั้งแล้วค่อยๆ กวาดมองไปยังกงเสวี่ยฮวาก่อนที่จะหลับตาและนอนหลับต่อ
กงเสวี่ยฮวาก็รู้สึกรอบตัวเย็นลง พร้อมบ่นพึมพำ “ทำไมอยู่ๆ ก็รู้สึกหนาวขึ้นมา ยิ่งหนาวมากขึ้นไปอีกล่ะ”
เจียงหลีมองเขาอย่างสงสัย และกอดเจ้าเปี๊ยกในอ้อมแขนของนางอย่างระมัดระวัง
ระหว่างทาง มู่ชิงเหยียนค่อนข้างเงียบ
มีกงเสวี่ยฮวาตามอยู่ เจียงหลียังไม่สะดวกที่จะพูดคุยกับนางนัก
แต่สิ่งที่นางควรจะพูดก็เหมือนจะพูดไปแล้ว และส่วนที่เหลือก็ขึ้นอยู่กับมู่ชิงเหยียนไปทบทวนเอง หากเจียงเฮ่าไม่ต้องกังวลเรื่องตบแต่งภรรยา นางที่เป็นน้องสาวก็ไม่ต้องเป็นห่วงมากนัก
“เจียงหลี เจ้าดูสิว่าเมื่อกี้ข้าก็เพิ่งช่วยเจ้าไป ตอนนี้เจ้าควรจะตามข้ากลับไปที่วังเทียนอู่กงแล้วหรือไม่” เมื่อเดินถึงตีนเขา กงเสวี่ยฮวายิ้มและหัวเราะ
เจียงหลียิ้มอย่างขี้เล่น “เจ้าช่วยข้าเมื่อไหร่กัน”
กงเสวี่ยฮวาหน้าเปลี่ยนสี ชี้ไปทางเจียงหลีพร้อมพูด “เจ้าอย่าเป็นคนประเภทพอข้ามแม่น้ำเสร็จก็ทุบสะพานนะ! คิดจะใช้คนเสร็จแล้วเขี่ยทิ้งเลยรึ ถ้าหากเมื่อกี้ข้าไม่เปิดเผยตัวตน เราจะสามารถออกมาง่ายๆ อย่างนี้หรือ”
“เจ้าก็บอกพวกเราแล้ว” เจียงหลียิ้มเหมือนดอกไม้ “คนที่เขาเฟิ่งอู่ซานต้องการจับไม่ใช่แค่ข้าคนเดียว แต่คือทั้งหมด ตัวตนเจ้าในฐานะนายน้อยแห่งวังเทียนอู่กง ยังไงก็ถูกเปิดเผยไม่ช้าก็เร็ว มิฉะนั้น เจ้าจะเอาตัวรอดยังไง ดังนั้น เจ้าไม่ได้ช่วยข้าเลย”
กงเสวี่ยฮวาขมวดคิ้วเมื่อได้ยินและถอนหายใจในที่สุด “ข้าคิดว่าข้าเป็นคนที่เล่นลิ้นได้เก่งแล้ว ไม่คิดว่าวันนี้เจ้าจะทำให้ข้าพูดไม่ออก”
“ข้อเท็จจริงได้พิสูจน์แล้วว่าเล่นลิ้นไม่ใช่วิธีที่ถูกต้อง ความจริงก็คือความจริง” เจียงหลีเลิกคิ้วขึ้น แสดงออกว่าสาแก่ใจ
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ราชินีพลิกสวรรค์