ร้านค้าจากแดนสวรรค์ (仙界淘宝) ข้ามได้รีรันเฉยๆของเก่าหาย นิยาย บท 365

บทที่ 365 ตาทิพย์กับหูทิพย์แบบใช้แล้วทิ้ง

ฉิงเทียนและฉิงหยูได้เดินทางมาถึงเมืองจิงตูแล้ว แต่พวกเขายังไม่ได้มุ่งหน้าไปที่บ้านสกุลหยูทันที เพราะไม่ว่าฉิงเทียนจะทำอะไรก็ตามเขาจะต้องวางแผนก่อนเสมอ และเขาก็ยังไม่รู้อะไรเกี่ยวกับตระกูลหยูเลย

สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือทำความรู้จักกับตระกูลหยูในเมืองจิงตูให้ได้เสียก่อน ดังนั้นเมื่อเขาเดินทางมาถึงเมืองจิงตู ฉิงเทียนก็ได้โทรไปหาโจวซวี่ศิษย์น้องของเขา

บ้านสกุลโจว

โจวซวี่กำลังหลับตาลงและวางมือของเขาไปที่มือของชายที่สวมแว่นกรอบทองแบรนด์ดังเพื่อตรวจชีพจร

และในขณะนั้นเอง ก็ได้มีคนหนุ่มวิ่งมาพร้อมกับโทรศัพท์มือถือที่กำลังร้องอยู่

“ผู้อาวุโสโจวครับ มีสายเข้ามาครับ!”

“ข้าบอกแล้วไม่ใช่รึไงว่าเวลาข้าตรวจคนไข้อยู่ อย่ามารบกวนข้าด้วยเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้” โจวซวี่คิ้วขมวดอย่างหมดความอดทน เขานั้นเกลียดการถูกคนอื่นรบกวนขณะที่เขากำลังตรวจคนไข้

ตั้งแต่ที่โจวซวี่ได้กลายเป็นศิษย์ของจางจ้งจิ่งและทำการศึกษาวิชาแพทย์อย่างตั้งใจแล้ว ในไม่กี่เดือนหลังจากนั้นวิชาแพทย์ของเขาก็ได้ไร้เทียมทานที่สุดในเมืองจิงตูไป

“แต่ผู้อาวุโสโจวครับ เบอร์นี้เป็นเบอร์ที่ท่านสั่งเอาไว้นะครับ!” เสี่ยวซือพูดด้วยเสียงค่อยๆ

“อะไรนะ? เจ้าบอกว่าเป็นเบอร์นั้นเรอะ ก็แล้วทำไมไม่บอกแต่แรก?” โจวซวี่ลุกขึ้นจากเก้าอี้อย่างรวดเร็ว แล้วรีบไปหยิบโทรศัพท์มาจากเด็กหนุ่ม ละทิ้งคนไข้ทันที!

หลังจากที่กดรับสาย สีหน้าของโจวซวี่ก็มีรอยยิ้มขึ้นมาทันที “ท่านอาจารย์อา ท่านมีธุระอะไรถึงได้โทรมาหาข้าอย่างนั้นรึ?” นี่ถ้าเจ้าหน้าที่ในระดับสูงได้มาเห็นสีหน้าของเขาในเวลานี้ก็คงจะตกใจ ว่านี่คือผู้เฒ่าโจวน่าเกรงขามและเคร่งขรึมจริงๆเหรอ?

ฉิงเทียนก็ได้พูดเข้าเรื่องโดยไม่เวิ่นเว้อทันที “โจวซวี่ ตอนนี้ผมมีเรื่องอยากจะให้คุณช่วยในเมืองจิงตูหน่อย”

“ท่านอาจารย์อา หากเป็นเรื่องที่ข้าสามารถช่วยได้ ข้าจะช่วยท่านอย่างแน่นอน!” โจวซวี่กล่าวและเอามือทุบอกของเขา

“ผมอยากได้ข้อมูลเกี่ยวกับตระกูลหยูในเมืองจิงตูครับ พอจะช่วยผมหน่อยได้รึเปล่าครับ?”

“ตระกูลหยู…..” โจวซวี่พูดพึมพำอยู่สักพักหนึ่ง “ท่านอาจารย์อา เดี๋ยวข้าจะส่งไปให้ท่านในอีกหนึ่งชั่วโมงถัดไปดีรึเปล่าครับ?”

“ได้สิ! ถ้างานนี้ออกมาเรียบร้อยดี ผมรับรองว่าคุณจะไม่ทำงานนี้ฟรีๆแน่”

โจวซวี่ที่อยู่ปลายสายก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันทีเมื่อเขาได้ยินประโยคนี้ คราวที่แล้วท่านอาจารย์อาของเขาได้เปิดเผยเทคนิคต่างๆทำให้เขาพัฒนาวิชาการแพทย์ของเขาขึ้นมาอย่างมาก เมื่อคิดว่าคราวนี้จะได้รับอะไรดีๆโจวซวี่ก็ได้รีบตอบกลับอย่างตื่นเต้น “ท่านอาจารย์อา ข้าจะทำให้ดีที่สุดครับ”

หลังจากที่โทรศัพท์เสร็จ ฉิงเทียนก็ได้ตามฉิงหยูไปยังโรงแรมที่อยู่ใกล้กับบ้านสกุลหยู

ในห้องของโรงแรม มีสองคนกับหนึ่งวิญญาณอยู่ด้วยกัน

“เสี่ยวหยู บอกทุกเรื่องที่น้องรู้เกี่ยวกับตระกูลหยูให้พี่ที โดยเฉพาะเรื่องของหยูชูซิน” ฉิงเทียนเริ่มพูดถามขึ้นมา

“ได้ครับพี่, แต่จริงๆแล้วเสี่ยวซินเองก็ไม่ค่อยได้พูดถึงเรื่องของตระกูลหยูมากนักตอนที่เธออยู่กับผม เธอนั้นกลัวว่าผมนั้นจะน้อยเนื้อต่ำใจ เธอพูดแค่ว่าพ่อแม่ของเธอนั้นเสียตั้งแต่ตอนที่เธอยังเด็ก และเธอก็ได้ถูกเลี้ยงดูโดยท่านย่าของเธอซึ่งเสียไปเมื่อไม่กี่ปีก่อน เดิมทีพวกเราเคยวางแผนเอาไว้ว่าเมื่อเรียบจบมหาลัยแล้วจะย้ายมาอยู่ที่เมื่องโม๋ตูด้วยกัน แต่ตอนนี้…..” แล้วฉิงหยูก็ได้พูดอย่างหนักแน่น “ผมจะต้องตามหาเสี่ยวซินให้เจอให้ได้”

“ไม่ต้องกังวลไปเสี่ยวหยู พวกเราจะต้องหาเธอพบแน่!” ฉิงเทียนตบไหล่ของฉิงหยู และปลอบเขา ฉิงเทียนรู้จักน้องชายของเขาดี เขานั้นเป็นคนที่อ่อนไหวและชอบเก็บความรู้สึกเนื่องมาจากการตายของพ่อแม่

แต่พอฉิงหยูและหยูชูซินนั้นคบกัน น้องชายของเขาก็ร่าเริงมากขึ้นเรื่อยๆ ดังนั้นไม่ว่าจะมีปัญหาอะไรก็ตาม ฉิงเทียนจะไม่ยอมให้หยูชูซินต้องหายไปอย่างไม่มีเหตุผลเด็ดขาด

“ฮึ่ม ผู้หญิงของศิษย์น้องของไป๋กงหยาง! ไม่ว่าใครก็ห้ามยุ่ง!” ไป๋กงหยางพูดอย่างองอาจ ซึ่งตัวเขานั้นมีความมั่นใจมากเพราะเขาเป็นถึงจินเซียนระดับต้นๆในโลกเซียน ยิ่งเป็นบนโลกยิ่งไม่ต้องพูดถึง

มีเสียงรุมประณามยมบาลขึ้นมา จนเขารู้สึกได้ว่าผู้คนกำลังโกรธเขาอยู่ จึงได้รีบอธิบาย “นั่นเป็นเพราะว่าข้าคิดถึงรสชาติของเจ้าขนมแท่งเผ็ดน่ะสิ? ข้านั้นไม่ได้ทานมานานแล้ว!”

มองดูข้อความที่ยมบาลส่งมาซึ่งดูน่าสงสารมาก ฉิงเทียนรู้สึกว่าเขาควรที่จะช่วยเขาดีหรือไม่นะ?

“สหายฉิง ข้ามีเนตรทิพย์แบบใช้ครั้งเดียวอยู่ ซึ่งจะสามารถมองได้ไกลเป็นหมื่นลี้อยู่ ไม่รู้ว่าจะถูกใจเจ้าหรือไม่” เฉียนหลี่เหยินกล่าว

“ข้าเองก็มีหูทิพย์แบบใช้ครั้งเดียวเช่นกัน ซึ่งเจ้าจะสามารถได้ยินเสียงไกลเป็นหมื่นลี้เลยทีเดียว” ซุนเฝิงเอ้อกล่าว

“ตกลงเอาทั้งสองอย่างครับ” ฉิงเทียนกล่าวอย่างดีใจ นี่เป็นของที่เหมาะสมกับสถานการณ์ตอนนี้ที่สุด

เฉียนหลี่เหยินและซุนเฝิงเอ้อต่างก็ตกใจ พวกเขาไม่คิดว่าจะทำสำเร็จ! เดิมทีพวกเขาแค่ลองเสนอไปเผื่อฟลุ๊คเท่านั้น อย่างไรก็ตามยังมีคนใหญ่คนโตอีกมากมายที่อยากจะลองลิ้มชิมรสเจ้าขนมแท่งเผ็ดบ้างเช่นกัน

“ได้เลย เดี๋ยวพวกเราจะส่งไปให้เจ้านะ”

แล้วก็ตามมาด้วยเสียงหมาป่าเห่าหอนกันในกลุ่มนั้น

“เฮ้อ ข้ามาช้าไปสินะ!” ตือโป๊ยก่าย

“เฉียนหลี่เหยินกับซุนเฝิงเอ้อช่างโชคดีจริงๆ” เหลยเจิ้นจื่อ

“สหายฉิง ข้าก็อยากกินขนมแท่งเผ็ดบ้างนะ” เจิ้นหยวนจื่อ

เมื่อเห็นความบ้างคลั่งในกลุ่มนั้นแล้ว ฉิงเทียนก็ได้รีบส่งซองแดงขนมแท่งเผ็ดไปสองห่อหลังจากที่ทำการแลกเปลี่ยนกับฉวนหลี่เหยินกับซุนเฝิงเอ้อเรียบร้อยแล้วและรีบออกจากกลุ่มไป เหล่าเซียนพวกนี้ช่างบ้าคลั่งกันจริงๆ