ร้านค้าจากแดนสวรรค์ (仙界淘宝) ข้ามได้รีรันเฉยๆของเก่าหาย นิยาย บท 44

บทที่ 44 อาจจะมีหนทาง

“ขอบคุณสำหรับวิชาฝังเข็มครับ!” ฉิงเทียนพิมพ์คำขอบคุณลงไปจากหัวใจของเขา

จางจ้งจิ่งในโลกเซียนก็ได้ยิ้มออกมาและลูบหนวดก่อนจะพูดขึ้นมา “เป็นคนหนุ่มที่สุภาพดีจริงๆ”

“จะว่าไปข้าไม่รู้เลยว่าวิชาแพทย์แผนจีนที่โลกเบื้องล่างเป็นอย่างไรบ้างแล้วนะ?” จางจ้งจิ่งพูดพึมพำกับตัวเอง

“ที่โลกเบื้องล่างในเวลานี้ วิชาแพทย์แผนจีนพัฒนาไปถึงไหนแล้ว?”

เมื่อเห็นคำถามของจางจ้งจิ่ง ฉิงเทียนก็ได้แต่พิมพ์กลับไปพร้อมกับยิ้มแห้งๆ: “ทั้งหมอและวิชาแพทย์แผนจีนนั้นด้อยพัฒนาอย่างมากครับ และมีผู้ที่ร่ำเรียนวิชานี้อยู่ไม่มากด้วย ในเวลานี้คนส่วนใหญ่ใช้ยาของตะวันตกกันครับ! จากนั้นฉิงเทียนก็ได้เล่าให้จางจ้งจิ่งฟังถึงเรื่องของวิชาแพทย์แผนจีนซึ่งกลายเป็นหัวเดียวกระเทียมลีบในเวลานี้

ฉิงเทียนนั้นก็โกรธมากกับการถดถอยของการแพทย์แผนจีน สำหรับคนที่หลงใหลในวัฒนธรรมจีนอย่างเขานั้น ฉิงเทียนนั้นรู้สึกว่าวิชาแพทย์แผนจีนนั้นเป็นสิ่งที่มีค่าอย่างมาก ที่ทำให้สามารถรู้ได้ทุกอย่างเพียงแค่การตรวจจับชีพจร และยาเองก็ใช้แค่สมุนไพรบางอย่างเท่านั้น ไม่เหมือนกับการที่ต้องไปโรงพยาบาลแล้วต้องเสียเงินเป็นจำนวนมากโดยที่ยังไม่ตรวจพบอะไร!

ในโลกเซียน จางจ้งจิ่งนั้นกำลังโกรธแล้วใช้มือตบโต๊ะก่อนจะพูดขึ้น “วิชาแพทย์แผนจีนมันกลายเป็นอย่างนี้ไปได้อย่างไร เจ้าพวกลูกศิษย์อกตัญญู”

หลังจากผ่านไปสักพักใหญ่ เขาก็ได้เขาก็ได้พูดขึ้นมาอย่างปวดใจ “วิชาแพทย์แผนจีนที่ข้าคิดค้นขึ้นมาอย่างลึกซึ้งและครอบคลุม ได้กลายมาอยู่จุดนี้ไปเสียแล้ว!”

เมื่อไม่เห็นข้อความใดๆโผล่ขึ้นมาในโทรศัพท์ ซึ่งฉิงเทียนนั้นไม่ทราบเลยว่าหมอเทวดานั้นกำลังโกรธจัดอยู่

“หมอเทวดาครับ ผมขอตัวออฟไลน์ก่อนนะครับ!”

หลังจากที่ผ่านไปสักพักใหญ่ๆเขาก็สามารถสงบสติอารมณ์ได้ จางจ้งจิ่งก็ได้สูดลมหายใจเฮือกใหญ่ เขาเองก็ไม่ได้สร้างกระแสอะไรใหญ่ๆมานานหลายปีแล้ว

“สหายตัวน้อยเอ๋ย ข้าหวังให้เจ้าช่วยนำวิชาแพทย์แผนจีนในโลกเบื้องล่างให้เจริญขึ้นมาด้วยนะ”

“ไม่ต้องกังวลครับ ในเมื่อผมได้วิชาฝังเข็มมาจากหมอมาแล้ว ผมจะไม่ปล่อยให้มันถูกฝังพื้นเด็ดขาด ในตอนนี้ผมมีวิชาแพทย์แผนจีนที่สุดยอดแล้ว ผมจะทำให้มันเจริญก้าวหน้าเองครับ”

มองดูจางจ้งจิ่งที่ไม่ตอบอะไรกลับมาสักพักใหญ่ๆ ฉิงเทียนจึงได้รู้ว่าเขาน่าจะกำลังโกรธกับจุดจบของวิชาแพทย์แผนจีนอยู่ จึงไม่มีอารมณ์ที่จะตอบเขา!

เมื่อคิดถึงวิชาแพทย์แผนจีนที่เขาใช้เวลาคิดค้นมาอย่างยาวนาน ถึงแม้ตอนนี้เขาจะกลายเป็นเซียนไปแล้วก็ตาม แต่พอเขาได้ทราบว่าสิ่งที่เขาได้สร้างขึ้นมาตลอดชีวิตของเขาในโลกเบื้องล่างนั้นได้กลายเป็นเช่นนี้ไปแล้ว! คงไม่มีใครที่จะมีความสุขได้หรอก

ละทิ้งหัวใจที่เบื่อหน่ายของเขาออกไป ฉิงเทียนก็ได้ทำการศึกษาวิชาฝังเข็ม! พรุ่งนี้เป็นโอกาสอันดีสำหรับเขาที่จะโชว์ฝีมือแล้ว!

วันต่อมา

ฉิงเทียนและหวังอี้ก็ได้ไปที่บ้านของปู่ของซูเสวี่ยด้วยกัน วันนี้หวังอี้สวมเสื้อนอกหนาเตอะ แต่คงบรรยากาศของผู้รอบรู้เอาไว้อยู่ เธอนั้นช่างมีความงามที่แตกต่างกับซูเสวี่ยที่อยู่ข้างเขาโดยสิ้นเชิง!

คุณปู่ของซูเสวี่ยนั้นอาศัยอยู่ที่ชานเมืองของโม๋ตู ที่บริเวณลานบ้านนี้ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งและมีสมุนไพรต่างๆอยู่ๆรอบๆต้นไม้นั้น

ซูกังและหวงโหรวได้มาพร้อมกับหวังเห่าซึ่งยืนอยู่ข้างหน้าเขา โดยมีหวังอี้อยู่นำอยู่หน้าสุด ฉิงเทียนมองดูลานกว้างนี้แล้วพูดชม: “จัดแต่งได้ดี ฮวงจุ้ยดี!”

ซูเสวี่ยที่อยู่ใกล้ๆได้ยินเข้าก็ตกใจ “ฉิงเทียนคุณรู้เรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ!”

“แน่นอน คุณคิดว่าผมเป็นใครกัน?” ฉิงเทียนพูดแบบหลงตัวเอง

ซูเสวี่ยมองดูฉิงเทียนที่กำลังโอ้อวดตัวเองก็หัวเราะออกมา ในขณะที่ฉิงเทียนนั้นกำลังเตรียมพร้อมที่จะเป็นลูกเขยบ้านนี้ แต่ตอนนี้เขาได้มาถึงที่บ้านแล้ว ฉิงเทียนจึงได้พยายามเก็บความคิดเช่นนี้เอาไว้ก่อน และยืนอยู่ข้างๆซูเสวี่ยอย่างให้ความเคารพ วันนี้เขาก็จะต้องทำผลงานให้ได้ดีๆ

ซูเต่า คุณปู่ของซูเสวี่ยนั้นมีอายุมากกว่า 70 ปีแล้วถึงผมจะเป็นสีเทาแล้วแต่ก็ยังดูกระปรี้กระเปร่านัก ถึงแม้ว่าฉิงเทียนจะเคยพบกับเขามาก่อนแล้ว แต่ในเวลานี้ฉิงเทียนพบว่าคุณปู่นั้นมีพลังวิญญาณอ่อนๆแผ่ออกมา เขาจึงอดไม่ได้ที่จะตกใจ ดูเหมือนว่าคุณปู่ของซูเสวี่ยนั้นจะเก่งในเรื่องของการบำรุงพลังฉีในร่างกาย!

หวังเห่ามองดูซูเต่าที่กำลังเดินออกมาและรีบเดินไปหาเพื่อจับมือของซูเต่าแล้วพูดขึ้น “ท่านผู้เฒ่าซู ได้โปรดช่วยเด็กคนนี้ด้วยนะครับ”

“ไม่มีปัญหา ในฐานะที่ข้าเป็นหมอข้าย่อมต้องช่วยเหลือผู้ที่กำลังจะตายและเยียวยาคนที่บาดเจ็บอยู่แล้ว ผู้ว่าฯหวังสุภาพเกินไปแล้ว”

ในเวลานี้ หวังอี้ยังคงนิ่งเงียบอยู่ ราวกับว่าคนที่ป่วยนั้นไม่ใช่เธอเองยังไงอย่างนั้น เอาแต่มองดูเงียบๆมาโดยตลอด

จากนั้นซูเต่าก็นั่งลงที่เก้าอี้แล้วหยิบมือของหวังอี้มาจับชีพจร หวังเห่าและคนอื่นๆต่างก็มองดูซูเต่าด้วยความกระวนกระวาย

ในเวลานี้ ผู้เฒ่าซูได้สงบนิ่งดูราวกับเป็นคนละคน ซึ่งต่างจากคนที่ใจดีและเมตตาเมื่อสักครู่โดยสิ้นเชิง ทำให้ฉิงเทียนต้องรู้สึกประหลาดใจ

บางทีนี่อาจจะเป็นคนที่เป็นหมอที่แท้จริงก็ว่าได้ ที่ในหัวในสนใจแต่อาการของคนไข้โดยไม่สนใจสิ่งรบกวนอื่นๆ

หลังจากที่ทานยาเข้าไป ผู้เฒ่าซูก็ได้บอกให้เธอลองยกขาซ้ายดู! หวังอี้ก็ได้ลองยกขาซ้ายของเธอขึ้นมาอย่างช้าๆ!

“ขยับแล้ว ขยับแล้ว!” หวังเห่าตะโกนขึ้นมาอย่างยินดี ซึ่งหลุดไปจากภาพลักษณ์ของผู้ว่าฯเมืองโม๋ตูไปหมดแล้ว ในเวลานี้เขาเป็นเพียงพอที่รักลูกสาวอย่างสุดซึ้งเท่านั้น

…………

“ผู้ว่าฯหวัง อย่าเพิ่งดีใจไป การรักษาลูกสาวของคุณนั้นยังไม่สำเร็จ!” ผู้เฒ่าซูส่ายหัวอย่างจนปัญญา

ทุกคนที่อยู่ในห้องต่างก็ตกใจยกเว้นฉิงเทียน

มันก็เห็นๆกันอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?

ยังไม่สามารถยกขาได้? จะเรียกว่ารักษาได้ ได้อย่างไร!

ขณะที่ทุกคนกำลังมองดูอย่างตกใจและสับสนอยู่นั้น ผู้เฒ่าซูก็ได้มองไปที่หวังอี้และถอนหายใจอย่างจนปัญญา “ข้าก็แค่ไปกระตุ้นที่จุดฝังเข็มที่ขาของเธอเท่านั้น มันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะรักษาเธอให้หายได้ด้วยวิธีการฝังเข็มของข้า ข้าสามารถทำได้เต็มที่ก็แค่ทำให้ขาของเธอไม่หนักมากไปกว่านี้เท่านั้น”

คำเหล่านี้ได้ทำให้คนทั้งห้องนั้นต่างก็ต้องตกตะลึง โรคนี้ไม่สามารถรักษาให้หายขาดได้? แม้แต่หมอจีนชื่อดังอย่างผู้เฒ่าซู? หวังเห่าและหวังอี้ที่มีสีหน้ายินดีเมื่อครู่ก็ได้กลายเป็นผิดหวังในทันทีหลังจากที่ได้ยินคำพูดเหล่านี้

“เก็บเข็มไปเสีย” สักพักหนึ่งผู้เฒ่าซูก็ได้หันไปบอกกับซูกัง

ซูกังก็ได้ผงกหัวและดึงเอาเข็มออกมา แล้วจากนั้นหยิบเอาขวดยาที่เขาเอามาด้วยให้กับหวังเห่า

“ทาน 1 เม็ดทุกปี! มันจะช่วยป้องกันไม่ให้อาการที่ขาทรุดหนักมากขึ้นไปอีกในช่วง 1 ปี”

หลังจากที่ถอนหายใจ ผู้เฒ่าซูก็ได้เดินเข้าไปที่ห้องด้านใน โดยทิ้งชุดเข็มเอาไว้ ซึ่งกล่องเข็มนี้มันใหญ่เกินไปสำหรับผู้เฒ่าวัย 70 อย่างเขา

“บางที ผมอาจจะทำได้ก็ได้!”

ในเวลานี้ ฉิงเทียนที่ยืนอยู่ข้างๆพวกเขาก็ได้พูดขึ้นมา