ระบบจอมยุทธ์สุดโกงแห่งโลกคู่ขนาน นิยาย บท 186

ตอนที่ 186 ไม่แข็งแกร่งก็ต้องทำเป็นแข็งแกร่ง (2)

อีกด้านหนึ่ง

จางติ้งหนานกลับเผยรอยยิ้ม “น่าสนใจ ใช้วิชาดาบคลั่งโลหิตห้าครั้งติดกัน ระเบิดปราณประมาณสามสิบแคล สะสมพลังออกห้าครั้งต่อเนื่อง แข็งแกร่งกว่าการระเบิดปราณหนึ่งร้อยห้าสิบแคลในครั้งเดียวไม่น้อย”

หวงจิ่งพยักหน้าเล็กน้อยเช่นกัน “นับได้ว่าเป็นกระบวนท่าไม้ตายของผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสอง ทั้งจวงกงแตะระดับสูงสุด วิชาฝีเท้าสำเร็จขั้นสูง หลานไฉ่เย่ด้อยกว่านิดหน่อยจึงถูกควบคุมทุกทาง ฟางผิงบอกว่าใช้มือแค่ข้างเดียว กลับพูดเกินไปหน่อย…”

อันที่จริงฟางผิงจะใช้มือเดียวหรือสองมือล้วนได้ทั้งนั้น แค่เขาไม่ได้ใช้ดาบยาวระดับ D ของตัวเอง ก็ถือว่าออมมือแล้ว

ระหว่างที่พวกเขาทั้งสองคนคุยกัน อธิการบดีหนานเจียงที่อยู่ด้านข้างถอนหายใจว่า “เขาใช้นักศึกษาของฉันสำหรับการซ้อมมือสินะ”

เอาชนะหลานไฉ่เย่อย่างสบายๆ อย่างมากคงเสียปราณปราณสองร้อยแคล

สำหรับฟางผิง นี่เป็นการทดลองเช่นกัน

ก่อนหน้านี้แต่ละดาบของเขาระเบิดปราณร้อยแคล อานุภาพร้ายแรง แต่สิ้นเปลืองจนน่าตกใจเช่นกัน รับมือกับผู้ฝึกยุทธ์ขั้นหนึ่ง สูญปราณเป็นอย่างมาก

ครั้งนี้โจมตีผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสองสูงสุดคนหนึ่ง ฟางผิงกลับรักษาปราณไว้ได้ครึ่งใหญ่

นี่หมายความว่าไม่จำเป็นต้องใช้ยา ฟางผิงก็ยังประคองพลังในการต่อสู้ไว้ได้

—

ไม่นาน ผู้ฝึกยุทธ์จากหนานเจียงคนที่สามก็ขึ้นเวที

ครั้งนี้เป็นผู้ชาย แววตาที่มองฟางผิงแทบจะแฝงด้วยจิตสังหาร

ฟางผิงกลับไม่สนใจ ยังคงเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ผู้หญิงนั้นต้องเกรงใจหน่อย แต่ผู้ชายคงไม่จำเป็นแล้ว”

“ฉัน…”

“ไม่จำเป็นต้องบอกชื่อ คนอ่อนแอฉันจำไม่ได้หรอก”

“…”

“ไอ้เวร ซัดเขาไปเลย! ต้องฆ่าเขาให้ตาย!”

“อวดดีเกินไปแล้ว หรือหนานเจียงไม่อยู่ในสายตาเลย? กระทั่งธรรมเนียมของผู้ฝึกยุทธ์ยังไม่สนใจ!”

“…”

ตอนนี้นักศึกษาของหนานเจียงโมโหอย่างถึงที่สุด!

นึกไม่ถึงว่าฟางผิงจะไม่ให้คนเอ่ยนามตัวเอง นี่เป็นการแลกเปลี่ยนความรู้ของผู้ฝึกยุทธ์ เป็นการดูหมิ่นดูแคลน มองข้ามหัวอย่างยิ่ง

หวังจินหยางเอ่ยอย่างตกใจเช่นกัน “ผลลัพธ์นี้…”

เกินจะบรรยายแล้ว!

ผลลัพธ์นี้มีประสิทธิภาพกว่าที่เขาคิดเป็นสิบเท่า

วันนี้หากฟางผิงเดินออกไปจากหนานเจียงโดยไร้รอยขีดข่วน กลัวว่านักศึกษาพวกนี้ของหนานเจียงคงจะตั้งเป้าให้ฟางผิงเป็นศัตรูไปชั่วชีวิต!

การหยามหน้าเช่นนี้ ร้ายแรงกว่าตอนแรกที่เขาไปเหยียบย่ำผู้ฝึกยุทธ์ขั้นหนึ่งของเซี่ยงไฮ้ซะอีก

คู่ต่อมาฟางผิงก็แสดงฝีมือให้เห็นถึงเหตุผลที่เขามองข้ามผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสองของหนานเจียง!

ครั้งนี้ฟางผิงไม่ใช้มือเปล่าต่อสู้อีกแล้ว เจ็บเกินไป แสร้งเป็นคนโง่ก็มีค่าตอบแทนของมันเหมือนกัน

ดาบเฟิ่งจุ่ยวาดกลางอากาศ ระเบิดเสียงจนได้ยินไปทั่ว

“ปัง!”

เสียงดังสนั่น ดาบเดียวอีกฝ่ายก็ลอยออกไปแล้ว

ฟางผิงหัวเราะด้วยใบหน้าซีดเล็กน้อย เอ่ยอย่างเรียบนิ่ง “โง่หรือเปล่า คิดว่าเล่นซ่อนหากันหรือไง? ดาบเดียวยังรับไม่ได้ ช่างน่าผิดหวังจริงๆ”

“…”

ตอนนี้ด้านล่างเวทีเงียบเป็นเป่าสาก

คนที่สามจากหนานเจียงแพ้เร็วเกินไปแล้ว

“เขา…แข็งแกร่งจริงๆ…”

มีคนพึมพำเบาๆ ใบหน้านั้นซับซ้อนอย่างบอกไม่ถูก

—

พวกฟู่ชางติ่งไร้คำจะพูดอยู่บ้างเช่นกัน ผู้ฝึกยุทธ์ของหนานเจียงฝีมืออ่อนด้อยเกินไปแล้ว

ไป๋รั่วซีกลับเอ่ยเสียงเบา “เขาตั้งใจ รอบก่อนจงใจยั่วโมโหหลานไฉ่เย่ ไม่ได้แสดงฝีมือขั้นสูงฟันหลายดาบติดต่อกัน รอบนี้เขาขึ้นเวทีก็กระตุ้นอีกฝ่าย ล่อลวงให้อีกฝ่ายรับดาบของเขาตรงๆ ดาบที่เพิ่งฟันออกมาเมื่อกี้อานุภาพนั้นเกินกว่าสองร้อยแคล!”

“ไหนเขาบอกว่าตัวเองยังไม่สำเร็จกระบวนท่าชั้นยอดของขั้นสอง?”

พวกเขาเผยสีหน้าไม่พอใจ แม่งเหอะ หลอกกันอีกแล้ว!

ไป๋รั่วซีเหลือบมองทุกคนไปแวบหนึ่ง พวกเธอเชื่อคำโกหกของฟางผิงเอง จะโทษใครได้?

จ้าวเหล่ยสีหน้าดำคล้ำ บอกว่าฉันปิดบัง นายก็เหมือนกันนั่นแหละ!

วางแผนจะตบตาใครกัน?

—

พวกปรมาจารย์มองออกอยู่แล้วว่าฟางผิงจงใจ ทั้งรู้ว่านักศึกษาของตัวเองไม่ได้อ่อนแออย่างที่คิดขนาดนั้น

อย่างมากผู้ฝึกยุทธ์ที่ฝืนรับดาบเดียวของฟางผิงคงกระเด็นตกพื้น อวัยวะภายในกระทบกระเทือนเล็กน้อย ไม่ถึงขั้นบาดเจ็บหนักอะไร

แต่ในสายตาผู้ฝึกยุทธ์ระดับต่ำกว่าขั้นสามคนอื่นๆ หนานเจียงนั้นขายหน้าจริงๆ

ประลองสามรอบแพ้ทั้งสามรอบ!

เฉินเผิงเฟยแพ้ให้กับผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสองตอนต้น สองคนที่เหลือก็ขายหน้าอย่างยิ่ง ถูกฟางผิงเอาชนะอย่างง่ายดาย

ฟางผิงฉวยโอกาสช่วงที่คนไม่ทันได้สนใจ ยัดยาบำรุงเข้าไปในปากตัวเองหนึ่งเม็ด

ชายหนุ่มที่อยู่ตรงข้ามทำแบบเดียวกัน แขนสีน้ำตาลแก่ถูกแสงจากโคมไฟส่องกระทบจนกลายเป็นสีเลือด

แขนไม่ได้ขยายใหญ่ขึ้น แต่หมัดของอีกฝ่ายสะท้อนสีเลือดออกมาเช่นกัน

ทั้งสองคนขยับฝีเท้าในเวลาเดียวกัน ท่ามกลางสถานการณ์ที่หลายคนมองไม่ชัดเจน หมัดก็โจมตีต่อเนื่องกันห้าหกครั้ง!

“ติ๋งๆ…”

ทั้งสองคนถอยหลังอย่างรวดเร็ว มือขวาของฟางผิงสั่นเล็กน้อย ตอนนี้เลือดชุ่มเป็นวงกว้าง ไหลหยดลงมาไม่หยุดหย่อน

แม้จะบอกว่าดาบคลั่งโลหิตเป็นวิชาดาบ แต่เปลี่ยนรูปแบบเป็นหมัดมวยก็ใช้เหมือนกัน

เมื่อครู่ฟางผิงออกหมัดหกครั้งติดต่อกัน ระเบิดอานุภาพรุนแรงมากยิ่งกว่าตอนเอาชนะพวกหลานไฉ่เย่ ผลปรากฏว่ากลับทำให้อีกฝ่ายเจ็บหนักทั้งคู่

ชายหนุ่มที่อยู่ตรงข้าม แขนสั่นเทาเหมือนกัน ฝ่ามือมีเลือดออกอย่างชัดเจน

เขาไม่สนใจว่าบาดแผลจะเป็นยังไง ครู่ต่อมาทั้งสองคนก็ขยับอีกครั้ง

ฟางผิงเหยียดปลายเท้าตรงดิ่ง ขาขวาแทงไปยังขมับอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว

แววตาของอีกฝ่ายประกายสีเลือดวาบผ่าน จู่ๆ ก็ยื่นสองมือมาจับขาขวาของฟางผิง ใช้แรงเหวี่ยงไปข้างหลัง!

ฟางผิงไม่ได้ดิ้นรน ปล่อยให้ขาลอยไปตามอากาศ ตอนที่ปลายเท้าเสมอกับคิ้วของอีกฝ่าย ครู่ต่อมาฟางผิงก็ฝืนแรงในอากาศ คล้ายดึงขาลงพื้นตามปกติ เท้าทั้งสองเตะสลับที่หัวของอีกฝ่าย

—

“ท่านี้เท่ชิบเป๋ง!”

ฟู่ชางติ่งเผยสีหน้าอิจฉา ตอนนี้ฟางผิงคล้ายดั่งเทพเซียนในร่างคน เดินเหินบนอากาศ เตะอีกฝ่ายถอยหลังไม่หยุด

“ฉันยังคิดว่าเขาฟันคนเป็นอย่างเดียวซะอีก” หยางเสี่ยวม่านพูดเสริม

ไป๋รั่วซีกลับเอ่ยด้วยใบหน้าหนักแน่น “อีกฝ่ายมั่งคงไม่น้อย ประสบการณ์โชกโชน ฟางผิงอาจไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขาเสมอไป…”

“ไม่จริงน่า?”

พวกเขาต่างเผยสีหน้าตกตะลึง แม้ฟางผิงจะชอบทำให้คนเกลียด แต่ฝีมือของเขาไม่ธรรมดาจริงๆ อย่างน้อยรับมือกับผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสามตอนต้น คงสามารถเอาชนะได้

“เธอคิดว่าฟางผิงจงใจทำเป็นเท่ไม่ใช้ดาบ? จริงๆ เขาใช้ดาบแสดงฝีมือไม่ได้ อีกฝ่ายไม่อาจโง่รับตรงๆ ฟางผิงมีไหวพริบทีเดียว…”

ไป๋รั่วซีเอ่ยชม คนอื่นๆ กลับสบสายตากัน

“พวกเรายังคิดว่าเขาทำเป็นเท่จริงๆ…”

พวกเขาลอบบ่นในใจ ใครจะไปรู้ว่าฟางผิงคิดว่าไม่อาจใช้ประโยชน์จากดาบได้

หมอนั่นวางท่าองอาจไม่ใช้ดาบรังแกคน กระทั่งนักศึกษาของหนานเจียงยังรู้สึกลำบากใจอยู่บ้าง

ไม่น่าล่ะ เมื่อครู่ชายคนนั้นถึงเอ่ยอย่างจนใจว่า ‘ไม่จำเป็น’ ฟางผิง เจ้าหมอนี้น่าไม่อายจริงๆ!

—————–