ระบบจอมยุทธ์สุดโกงแห่งโลกคู่ขนาน นิยาย บท 201
ตอนที่ 201 ความเจ็บปวดเป็นของคนอ่อนแอเท่านั้น (1)
“พวกอาจารย์ที่ไปเป็นกองกำลังเสริมกลับมาแล้วครับ!”
“อาจารย์หลิวหนานกั๋วสละชีพแล้ว!”
“อาจารย์เฉินหยวนจี๋สละชีพเหมือนกัน!”
“ทุกคนรีบไปที่ประตูใหญ่เขตทางใต้ ต้อนรับวีรชนผู้กล้า!”
“…”
ตอนที่พวกฟางผิงกำลังมองแผนที่นั้น ห้องโถงก็มีความวุ่นวายขึ้นมา นักศึกษาบางส่วนรีบวิ่งออกไปข้างนอก
ศาสตราจารย์เฒ่าใบหน้าซีดเผือด ชั่วพริบตาก็เผยอาการโศกเศร้า “ผู้ฝึกยุทธ์…เฮ้อ!”
เสียงถอนหายใจยาวนั้นพาให้ใจคนวูบไหว
—
ห้านาทีต่อมา พวกฟางผิงก็ทยอยมาถึงหน้าประตูใหญ่ของเขตทางใต้
ตอนนี้หน้าประตูใหญ่ของเขตทางใต้มีอาจารย์และนักศึกษายืนอยู่ไม่น้อย
ด้านหน้าสุดเป็นอธิการบดีเฒ่าผมขาวโพลน
“เปิดประตู!”
ไม่นานประตูใหญ่ของเขตทางใต้ก็ถูกเปิดออก
รถบัสหลายคันค่อยๆ ขับเข้ามา
ทุกคนต่างพากันจ้องมอง บางคนยกเปลหาม ทั้งบางคนยังกอดกล่องอัฐิเดินลงจากรถ
ผู้ฝึกยุทธ์กลุ่มที่ลงจากรถ ใบหน้าเต็มไปด้วยความทุกข์ หลายคนมีผ้าพันแผลรอบตัว เห็นได้ชัดว่าได้รับบาดเจ็บ
“อาจารย์!”
ท่ามกลางฝูงชน จู่ๆ เฉินอวิ๋นซีก็ร้องอย่างตกใจ รีบถลาตัวขึ้นไปข้างหน้า
พวกฟางผิงเห็นไป๋รั่วซีเดินลงจากรถเช่นกัน ไป๋รั่วซีอยู่ในกลุ่มผู้ฝึกยุทธ์ที่เดินทางครั้งนี้
พวกฟางผิงเห็นแบบนั้นจึงวิ่งเข้าไปเช่นกัน
—
ไป๋รั่วซียังคงเหมือนเดิม เผยท่าทีสงบราบเรียบ
แต่พอฟางผิงเดินเข้าไปกลับวูบไหวในใจอยู่บ้าง
ไป๋รั่วซีสูญเสียแขนซ้าย!
แขนซ้ายครึ่งล่างว่างโหรงเหรง ก่อนหน้านี้อยู่ค่อนข้างไกล ทุกคนจึงมองไม่ชัด
เห็นทุกคนวิ่งมา ไป๋รั่วซีจึงส่ายหัวเบาๆ สื่อเป็นนัยว่าไม่ให้พวกเขาเข้ามา
เฉินอวิ๋นซีน้ำตานองหน้า พวกฟางผิงรู้สึกปวดใจเช่นกัน ไม่รู้ควรจะพูดอะไรดี
—
ด้านหน้า
อธิการบดีเฒ่าที่อยู่ในระดับปรมาจารย์ผู้นี้ เดินด้วยฝีเท้าสั่นคลอนอยู่บ้าง น้ำตาคลอวาบวาว เอ่ยเสียงเบาว่า “กลับมาก็ดีแล้วๆ”
“อธิการ!”
ท่ามกลางผู้ฝึกยุทธ์ที่เดินลงจากรถ ในนั้นมีผู้ฝึกยุทธ์เฒ่าคนหนึ่งที่ใบหน้าเต็มไปด้วยบาดแผล เปิดปากว่า “การต่อสู้ครั้งนี้สำเร็จไปด้วยดี! กองทัพของหลันซือเวยในใต้ดินถูกขับไล่ออกไปแล้ว! อาจารย์เซี่ยงไฮ้ของพวกเราพลีชีพไปหกคน สู้อย่างไม่มีถอย! สังหารขั้นหกไปสามคน ขั้นห้าสิบเอ็ดคน ขั้นสี่ยี่สิบเจ็ดคน สร้างชื่อให้กับประเทศจีน เป็นเกียรติให้กับเซี่ยงไฮ้!”
“หกคน…”
อธิการไม่ได้สนใจจำนวนพวกที่ถูกเอาชนะ เผยดวงตาแดงก่ำ พึมพำว่า “ปีนี้อาจารย์จากไปสิบเอ็ดคนแล้ว นักศึกษาก็สละชีพไปเจ็ดคน ยังหนุ่มสาวกันทั้งนั้น ยังหนุ่มสาวกันอยู่เลย…”
อธิการเฒ่าพึมพำในลำคอ “แสดงความเคารพ ต้อนรับวีรชนผู้กล้า!”
พวกนักศึกษาปีสูงต่างก้มหัวคำนับด้วยสีหน้าโศกเศร้า
พวกฟางผิงที่เป็นนักศึกษาปีหนึ่ง เป็นครั้งแรกที่เคยเจอเรื่องแบบนี้ ท่ามกลางความสับสนและทำอะไรไม่ถูกจึงคำนับตามเช่นกัน
“จัดงานศพอย่างสมเกียรติ เซี่ยงไฮ้จะคอยช่วยเหลือสนับสนุนครอบครัวผู้เสียสละ ทั้งพวกเขาจะถูกบรรจุในศาลวีรชนผู้กล้า หากมีวันหนึ่งที่กำราบถ้ำใต้ดินได้ ค่อยชำระแค้นนี้อีกที!”
ไป๋รั่วซีเอ่ยเสียงแผ่ว “พี่โหรว อวิ๋นซีคงต้องฝากพี่แล้ว”
หลู่เฟิ่งโหรวขมวดคิ้ว “ลูกศิษย์แบบนี้ฉันไม่รับหรอก ฉันไม่ชอบคนขี้แยอย่างเธอ!”
“พี่โหรว…”
“อาจารย์!”
เฉินอวิ๋นซีทำหน้าตกใจ ไป๋รั่วซีจะฝากเธอให้กับหลู่เฟิ่งโหรว?
หลู่เฟิ่งโหรวชำเลืองตามองเธอ เอ่ยว่า “อาจารย์ของเธอเจ็บหนัก อวัยวะภายในบาดเจ็บรุนแรง สองสามปีนี้อาจไม่สามารถรักษาหายดี แค่เดินเหินยังจะหายใจลำบาก หากมีฝีมือเธอก็ไปฆ่าผู้ฝึกยุทธ์ในถ้ำขั้นหกพวกนั้นล้างแค้นสิ ท่าทางราวกับเด็กน้อยเช่นนี้จะสามารถทำให้ผู้ฝึกยุทธ์ถ้ำร้องไห้ตายได้? ถังเฟิงให้เธอทำงานอยู่เบื้องหลัง ทำไมเธอไม่ยินยอม? หรือจะเข้าไปในถ้ำ พอคนอื่นตายแล้ว เธอก็รอร้องไห้อย่างเดียว?”
หลู่เฟิ่งโหรวแค่นเสียงเบาๆ เอ่ยต่อว่า “ตัวเองตายก็แล้วไป อย่าถ่วงแข้งถ่วงขาคนอื่น พวกเธอคนอื่นๆ จำไว้ให้ดีเช่นกัน เข้าไปในถ้ำ หากเธอตามไม่ทันก็ทิ้งเธอไปเลย อย่าให้ตัวเองตกตายไปด้วย! ตระกูลเฉินมีปรมาจารย์ ให้ปู่ของเธอปกป้องไป เซี่ยงไฮ้ของเราไม่อาจดูแลนักศึกษาแบบนี้อยู่แล้ว!”
เฉินอวิ๋นซีก้มหน้า ไม่รู้ควรจะทำยังไงดี
ไป๋รั่วซีจนใจอยู่บ้าง เอ่ยเสียงเบาว่า “พี่โหรว เธอยังไม่เคยเจอเรื่องพวกนี้มาก่อน ยิ่งไปกว่านั้น…”
หลู่เฟิ่งโหรวไม่รับบทสนทนาต่อ เบี่ยงกลับไปประเด็นเดิม “ให้ติดตามฉันก็ได้ แต่ตามฉันแล้ว ฉันคงไม่อาจทำเหมือนกับเธอที่แอบปกป้องอยู่ลับๆ แบบนั้น ตายก็ทิ้งไว้นั่นแหละ!”
เมื่อคำพูดนี้ออกมา เฉินอวิ๋นซีจึงเงยหน้าทันที
ไป๋รั่วซีขมวดคิ้ว หลู่เฟิ่งโหรวกลับเอ่ยอย่างเรียบนิ่ง “มองอะไร แค่ทำสองสามภารกิจเท่านั้น หากตายจริงๆ ก็แสดงว่าไม่มีความสามารถ ตายข้างนอกดีกว่าตายในถ้ำเป็นไหนๆ ฉันไม่ได้ว่างเหมือนอาจารย์เธอ แอบตามไปตลอดทาง กลัวใครตายกัน น่าขำ! ครั้งหน้ากลัวตายก็อย่าทำภารกิจเลย ไม่งั้นก็ให้คนของตระกูลเฉินตามเอง อาจารย์ของเซี่ยงไฮ้ต้องฝึกวิชาและทำภารกิจเหมือนกัน หากไม่เสียเวลาหนึ่งเดือนนั้น ไม่แน่ว่าอาจารย์ของเธอจะทะลวงขั้นหกไปแล้ว ครั้งนี้อาจไม่ต้องเจ็บหนักขนาดนี้เหมือนกัน…”
“พี่โหรว!”
ไป๋รั่วซีตะโกนเบาๆ หลู่เฟิ่งโหรวยังคงเอ่ยอย่างเรียบนิ่ง “ให้พวกเขาเห็นความจริงหน่อย เธอสามารถปกป้องแค่ชั่วคราว คิดว่าจะสามารถปกป้องได้ตลอดชีวิตเลยหรือไง? ตอนนี้ลำพังตัวเองยังลำบากอยู่เลย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงปกป้องคนอื่น! มีเพียงต้องแข็งแกร่งเองเท่านั้นถึงจะเป็นที่พึ่งที่ดีที่สุด! ในความเห็นฉัน เธอกำลังสร้างความวุ่นวาย…”
หลู่เฟิ่งโหรวไม่คิดรั้งตัวอยู่นาน ว่าแล้วก็หมุนตัวจากไปทันที
เธอไปแล้ว เฉินอวิ๋นซีค่อยเอ่ยด้วยใบหน้าซีดเซียว “อาจารย์…ฉันเป็นตัวถ่วงของคุณ…”
ไป๋รั่วซีเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “อาจารย์หลู่แค่ตั้งใจพูดไปอย่างนั้น เธอแค่อยากให้ทุกคนสามารถแข็งแกร่งขึ้น พยายามก้าวไปข้างหน้า แต่ครั้งนี้ฉันบาดเจ็บจริงๆ ไม่อาจถ่วงรั้งเวลาพวกเธอได้ คนอื่นๆ ต่างมีอาจารย์หมดแล้ว เธอมีพรสวรรค์ ดังนั้นฉันจึงส่งต่อเธอให้อาจารย์หลู่ ติดตามอาจารย์หลู่ ตั้งใจฝึกวิชาดีๆ อย่าคิดมากล่ะ”
ตอนนี้ฟางผิงอดเอ่ยไม่ได้ “อาจารย์ไป๋ ก่อนหน้านี้คุณคอยคุ้มครองพวกเราอยู่ตลอดเลยเหรอครับ?”
ไป๋รั่วซีเอ่ยแผ่วเบา “ไม่ต้องคิดมาก อันที่จริงเป็นการจัดการของมหาวิทยาลัย นักศึกษาใหม่ทำภารกิจ ต้องส่งคนไปคุ้มครอง แน่นอนว่าพวกเธอจะไม่ใช่นักศึกษาใหม่อีกแล้ว หลังจากนี้คงไม่เป็นแบบนี้อีก ระวังตัวด้วยแล้วกัน”
————
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ระบบจอมยุทธ์สุดโกงแห่งโลกคู่ขนาน