ตอนที่ 21 สมบูรณ์แบบ!
ย่านจิ่งหูหยวน
ฟางผิงเพิ่งจะเปิดประตูเข้าบ้าน ก็ได้ยินเสียงประตูนิรภัยจากชั้นบนปิดลง
ฟางผิงจับประตู มองไปยังมารดาที่ยุ่งอยู่หลังบ้าน เอ่ยอย่างแปลกใจ “แม่ครับ ป้าเฉินที่อยู่ชั้นบนย้ายกลับมาแล้วเหรอครับ?”
“เปล่านี่จ้ะ เทาเทาซื้อบ้านหลังใหญ่อยู่ที่ย่านเทียนหยวน ลูกก็เพิ่งจะคลอด ป้าเฉินนั้นเลี้ยงหลานอยู่ ไม่มีเวลากลับมาหรอก”
หลี่อวี้อิงหั่นผัก ทั้งเอ่ยไปพลาง “ปล่อยเช่าแล้ว คนเช่าใหม่เพิ่งเข้ามาวันนี้เอง”
“อ่อ”
ฟางผิงไม่ใส่ใจนัก เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “แม่ครับ รอผมสอบเข้ามหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้ได้ บ้านของเราก็ต้องเปลี่ยนเป็นหลังใหญ่เหมือนกัน”
หลี่อวี้อิงเผยรอยยิ้ม “ลูกสอบได้แล้ว พวกเรายังจะซื้อบ้านหลังใหญ่ไปทำไม? ลูกไม่อยู่บ้าน แม่และพ่อ ยังมีน้องอีกคน อยู่สามคนในบ้านหลังนี้ก็เพียงพอแล้ว”
“บ้านหลังนี้เล็กเกินไป”
ฟางผิงสั่นศีรษะ “อย่าคาดหวังเรื่องจะถูกไล่ที่เลย ในความเห็นของผม ผ่านมาสิบปีขนาดนี้คงไม่มีการรื้อถอนอะไรแล้ว”
ผู้อาศัยในย่านจิ่งหูหยวนพวกนี้ล้วนแต่คาดหวังให้รัฐบาลมาไล่ที่ทั้งนั้น
ยอมที่จะปล่อยเช่า แทนที่จะขายออกไป เพราะมีข่าวว่าจะรื้อถอนออกมาทุกปี
ตามหลักแล้ว บ้านที่อายุสามสิบปีขึ้นไป ทั้งพื้นที่ก็ไม่ได้แย่อะไร คงต้องถึงเวลารื้อถอนแล้ว
แต่จิ่งหูหยวนกลับไม่ถูกรื้อ สิบปีให้หลังก็ยังอยู่ เรื่องนี้ทำให้ฟางผิงหงุดหงิดใจอย่างยิ่ง
ระหว่างที่สองแม่ลูกพูดคุยกัน ด้านนอกก็มีเสียงไขกุญแจดังขึ้น
ไม่นาน ฟางหยวนก็เปิดประตูเข้ามา
เพิ่งจะเปิดประตู ฟางหยวนก็รีบก้มหัวถอดรองเท้า เบียดฟางผิงที่กำลังเปลี่ยนรองเท้าจนแทบจะทำให้เขาล้ม
ปรากฏว่าฟางผิงยังไม่ทันพูดอะไร ฟางหยวนก็เอ่ยอย่างตกใจเสียก่อน “ฟางผิง นายทำอะไร หัวใจฉันเกือบจะวาย!”
ฟางผิงหันมามองน้องสาว ละอายใจตัวเองบ้างหรือเปล่า?
เป็นเธอต่างหากที่มาเบียดฉันก่อน?
ฉันยังไม่ได้บ่นอะไร เธอกลับเป็นตัวร้ายชิงเอะอะขึ้นมาก่อน!
ฟางผิงไม่สนใจเธอ เปลี่ยนรองเท้าแล้วก็เดินเข้าไปในห้องนั่งเล่น ฟางหยวนรีบเปลี่ยนรองเท้าเช่นกัน ก่อนจะถามอย่างสงสัย “ฟางผิง ทำไมวันนี้นายกลับมาเร็วกว่าฉันล่ะ?”
“โรงเรียนจัดงานบรรยายความรู้ก่อนสอบศิลปะการต่อสู้ ไปนั่งฟังแล้วก็กลับมา”
“ใช่หวังจินหยางคนนั้นเป็นคนไปพูดให้พวกนายฟังหรือเปล่า?”
“เธอรู้เรื่องนี้ด้วย?”
ฟางผิงตะลึงอยู่บ้าง พวกนักเรียนมัธยมต้น ยังสนใจเรื่องนี้ด้วย?
ฟางหยวนเอ่ยอย่างตรงไปตรงมา “แน่นอนว่าต้องรู้ พี่สาวของเพื่อนฉันคนหนึ่งก็เรียนอยู่ที่โรงเรียนมัธยมหยางเฉิงอันดับหนึ่ง เพื่อนคนนั้นของฉันยังให้พี่สาวไปขอลายเซ็นหวังจินหยางด้วย ก็ไม่รู้ว่าจะได้กลับมาหรือเปล่า”
ฟางหยวนพูดจบ ก็ถามฟางผิง “นายเห็นหวังจินหยางหรือเปล่า?”
“ไร้สาระ ไปนั่งฟังจะไม่เห็นได้ยังไง? ไม่ได้เห็นอย่างเดียวด้วย ฉันไปรับมาจากสถานีด้วยซ้ำ”
“จริงเหรอ?”
“ก็ต้องจริงนะสิ”
ฟางหยวนได้ฟัง ชั่วขณะนั้นก็อารมณ์เสียขึ้นมา “ทำไมนายไม่บอกก่อนล่ะ!”
ฟางผิงยังคิดว่าเธอเป็นพวกบ้าคนดัง เบะปากว่า “มีอะไรให้ต้องพูดกัน หน้าตาก็ธรรมดา พี่ชายเธอยังหล่อกว่าอีก”
“นายโง่หรือไง!”
ฟางหยวนดูแคลนอย่างยิ่ง พี่ชายตัวเองไม่มีสมองจริงๆ
“ถ้านายบอกฉันว่าไปรับหวังจินหยาง พกสมุดเล็กๆ ไปเล่มหนึ่ง ให้เขาเซ็น ฉันก็จะได้เอาไปขายที่โรงเรียน โรงเรียนพวกเรามีแต่คนเทิดทูนหวังจินหยางทั้งนั้น แน่นอนว่า ขอแค่เป็นผู้ฝึกยุทธ์ที่มีชื่อเสียงอยู่บ้าง ลายเซ็นหนึ่งก็ขายได้สิบหยวนแล้ว หากเซ็นร้อยหน้า พวกเราก็รวยเละแล้ว…”
ฟางผิงอ้าปากค้าง มีแบบนี้ด้วยเหรอ?
น้องสาวคนนี้ของตัวเอง ฉลาดคิดขนาดนี้เชียว คนอื่นอยากได้ลายเซน เธอกลับอยากเป็นคนขาย
ฟางหยวนยังคงหงุดหงิดที่ฟางผิงไม่บอกตัวเองล่วงหน้า ถามอย่างร้อนใจ “ตอนนี้เขาไปหรือยัง? ถ้ายังไม่ไป นายก็ไปขอลายเซ็นเขาสิ? ถ้าฉันขายได้ พวกเรา…พวกเราแบ่งกันสามสิบเจ็ดสิบ!”
“ฉันเจ็ดสิบ?”
“นายสิสามสิบ!”
“ฉันจะบอกให้นะฟางหยวน ถ้าเธอไม่ไปทำธุรกิจอะไรสักอย่างคงจะน่าเสียดาย กระทั่งพี่ชายเธอยังหลอกได้ แถมไม่ใช่ครั้งแรกด้วย!”
ฟางผิงกลืนไม่เข้าคายไม่ออกอยู่บ้าง ก่อนจะสั่นศีรษะ “เขาไปตั้งนานแล้ว จะให้ไปเซนที่ไหนล่ะ อีกอย่าง จะให้พี่ชายเธอขายหน้ากับคนๆ นี้ไม่ได้”
“เชอะ!” ฟางหยวนทำปากขมุบขมิบ “มีอะไรให้ขายหน้ากัน เงินหลายพันหยวนฉันใช้ได้เป็นปี เอาไปจ่ายค่าเทอมยังได้”
ฟางผิงไม่เอ่ยอะไร อย่าพูดว่าเขานึกเรื่องนี้ไม่ได้เลย ถ้านึกได้…ไม่แน่ว่า เขาอาจจะทำจริงๆ ก็ได้
เขารู้สึกเสียใจกับเรื่องนี้อยู่บ้าง
แน่นอนว่า แม้จะนึกได้ ก็ใช่ว่าหวังจินหยางจะยอมเซ็นให้เสมอไป
ระหว่างที่สองพี่น้องพูดคุยกัน หลี่อวี้อิงที่อยู่ในสวนก็เอ่ยอย่างแปลกใจ “หวังจินหยาง คนที่สอบเข้ามหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้ปีที่แล้วได้ใช่หรือเปล่า?”
“แม่ก็รู้เรื่องนี้ด้วย?”
ได้ยินว่านักศึกษาจากมหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้ชมว่าลูกชายมีโอกาสสอบผ่าน หลี่อวี้อิงก็ดีใจอย่างยิ่ง มีแรงทำกับข้าวขึ้นมาทันที
รอจนหลี่อวี้อิงเข้าไปยุ่งในครัวแล้ว ฟางหยวนก็ลากฟางผิงเข้ามาในห้อง เอ่ยอย่างดุดัน “บอกมา นายโกหกใช่หรือเปล่า?”
ฟางผิงกลอกตา เอ่ยอย่างอารมณ์เสีย “ใครโกหกเธอกัน ไม่เชื่อเธอก็ไปถามหวังจินหยาง อีกอย่าง จะเป็นม้าหรือลา รอการตรวจสอบร่างกายสิ้นสุดลง ก็คงรู้แล้วว่าอะไรเป็นอะไร ปีนี้พี่ชายเธอสอบเข้ามหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้ได้แน่! เทอมหน้า ถ้าเธอไม่มีเงิน ฉันก็จะให้ลายเซ็นเธอไปขายเอง!”
“ยังไงก็รู้สึกแปลกๆ อยู่ดี” สาวน้อยยังคงพึมพำ ส่วนที่ฟางผิงให้เธอไปถาม คิดว่าเธอโง่หรือไง จะไปถามที่ไหนกัน
แม้จะคิดว่าพี่ชายโกหก ฟางหยวนก็ยังคงเอ่ยว่า “ไม่ว่าจะจริงหรือโกหก ก็ไม่อนุญาตให้นายทำเรื่องไม่ดีทั้งนั้น!”
ฟางผิงหลุดขำ ยืนมือไปหยิกแก้มน้องสาวอีกครั้ง เอ่ยอย่างจนใจ “ฉันทำเรื่องไม่ดีได้งั้นเหรอ? วางใจเถอะ เชื่อมั่นในพี่ชายเธอหน่อย”
“ฉันก็อยากให้นายสอบเข้ามหาวิทยาศิลปะการต่อสู้ได้ คิดมาตลอดว่าถ้านายสอบได้ ฉันก็คงสอบเข้าได้…”
“เจ็บ!”
สาวน้อยพูดไม่ทันจบ ก็ถลึงตาใส่ฟางผิง เขาเพิ่งจะหยิกแก้มเธอเต็มแรง
ฟางผิงหยิกแก้มกลมของน้องสาวแรงขึ้น โมโหยิ่งกว่าเธอเสียอีก พี่ชายเธอไร้ประโยชน์ขนาดนั้นเชียว?
—
สองพี่น้องมองกันตาขวางอยู่ค่อนวัน จวบจนฟางหมิงหรงกลับมา ฟางผิงค่อยขยี้ตา เล่าเรื่องให้บิดาฟังอีกครั้ง
ฟางหมิงหรงก็เหมือนกับหลี่อวี้อิง ไม่สงสัยอะไรลูกชาย
ส่วนมากพ่อแม่บนโลกใบนี้ก็มักเป็นแบบนี้ คิดว่าลูกๆ ของพวกเขาไม่อาจโกหกอะไรตัวเองได้
รวมกับหลายปีมานี้ ลูกชายก็เป็นนักเรียนที่ดีมาโดยตลอด
ฟางหมิงหรงแทบไม่เคยคิดด้วยซ้ำว่าจะมีวันที่ลูกชายกล้าหลอกเอาเงินเขาไปสองหมื่นหยวน นั่นไม่ใช่จำนวนน้อยๆ
เมื่อรู้ว่าฟางผิงซื้อยามาจากนักศึกษามหาวิทยาศิลปะการต่อสู้ ฟางหมิงหรงกลับคิดว่าน่าไว้ใจกว่าการไหว้วานพ่อเพื่อนนักเรียนคนนั้นเสียอีก
แม้ว่าจะเสียดายที่ไม่ได้เห็นยาบำรุงนั้นอยู่บ้าง
แต่จุดประสงค์ที่ซื้อก็เพื่อให้ลูกชายกินอยู่แล้ว
ความเสียใจเล็กๆ นี้ ไม่นานก็ถูกฟางหมิงหรงลืมเลือนไป
ยามที่กินข้าวเย็น ฟางหมิงหรงก็ดื่มเหล้าขาวมากกว่าปกติอยู่บ้าง เห็นได้ชัดว่าอารมณ์ดีเป็นพิเศษ
หวังจินหยางบอกว่าลูกชายตัวเองมีโอกาสสอบผ่าน นั่นเกรงว่าคงจะมีหวังจริงๆ แล้ว!
ช่วงเวลานั้น คนทั้งบ้านก็มีความสุขขึ้นมาอย่างยิ่ง ฟางผิงก็พอใจกับข้ออ้างของตัวเองเช่นกัน เรื่องนี้เหมาะสมแล้ว!
ขอเพียงแค่พ่อแม่ไม่พบหวังจินหยาง เรื่องนี้ก็จะไร้ช่องโหว่ เรียกได้ว่าสมบูรณ์แบบ…
——————-

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ระบบจอมยุทธ์สุดโกงแห่งโลกคู่ขนาน