ระบบจอมยุทธ์สุดโกงแห่งโลกคู่ขนาน นิยาย บท 445

ตอนที่ 445 ยืมนายหนึ่งหมื่นคะแนน (1)

………………..

จางเว่ยอวี่แทบจะตกใจ แต่คนที่เห็นต่างตกตะลึงอยู่บ้างจริงๆ

ไม่นานคนอื่นๆ ก็พบเจอความผิดปกติเช่นกัน

ยอดฝีมือขั้นแปดหลายคนอดมองไปทางอู๋ขุยซานไม่ได้ มหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้ของพวกนายนี่มันอะไรกัน?

อู๋ขุยซานไม่ปริปากพูดอะไร อย่ามองฉัน ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน!

—

“สัตว์ปีศาจ!”

“สัตว์ปีศาจมาแล้ว!”

ครู่ต่อมาบนกำแพงก็มีคนหวีดร้องขึ้นมา

จางเว่ยอวี่ตะโกนว่า “เงียบ…ไม่ใช่สัตว์ปีศาจ…ตายแล้ว!”

เป็นสัตว์ปีศาจไม่ผิด ประเด็นสำคัญอยู่ที่ตายแล้ว

จุดที่ไกลจากเมืองความหวังออกไปสามร้อยกว่าเมตร มีร่างคนๆ หนึ่ง…ไม่สิ ร่างของสัตว์ปีศาจปรากฏขึ้นต่อหน้าของทุกคน

ปีศาจสุนัขเม่นขั้นเจ็ด ยาวเกือบห้าเมตร สู้ประมาณสามเมตร

ใหญ่ถึงขนาดนี้แทบจะบังร่างของฟางผิงมิด

ในสายตาพวกเขาเห็นแค่สัตว์ปีศาจเท่านั้น น้อยคนที่จะตระหนักได้ถึงสองขาที่อยู่ใต้ท้องสัตว์ปีศาจ

ข้างนอกเมือง ตอนแรกเฉินอวิ๋นซีตกใจเช่นกัน แต่ไม่นานก็สังเกตอะไรได้ รีบพุ่งไปหาสัตว์ปีศาจ เอ่ยอย่างดีใจว่า “ฟางผิง นายกลับมาแล้ว!”

ฟางผิงยกปีศาจสุนัขเม่นลอยสูงขึ้นอีกหน่อย เอ่ยอย่างแปลกใจ “ขนาดนี้ยังรู้ว่าเป็นฉันอีก?”

เฉินอวิ๋นซีจะเก่งเกินไปแล้ว!

ฉันโผล่แค่ขาสองข้างออกไป เธอจำขนขาฉันได้หรือไง?

ไม่สิ เขาไม่มีขนขาสักหน่อย หลอมกึ่งร่างทองแล้ว ขนบนร่างยังเหลือน้อยเลย

คำพูดนี้จะทำให้คนหลุดคิดไปไกลแล้ว ฟางผิงทำหน้ามึนงง หมายความว่าไง? ฉันหน้าเหมือนปีศาจสุนัขเม่นอย่างนั้นเหรอ?

เห็นว่าข้างหน้ายังมียอดฝีมือพวกนั้นกวาดพลังจิตใจมาทางนี้ไม่ขาดสาย ฟางผิงก็เอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “กลับเมืองก่อนเถอะ เดี๋ยวค่อยคุยกัน!”

พูดจบ ฟางผิงก็แบกร่างสัตว์ปีศาจทะยานขึ้นอากาศ ลอยไปบนกำแพงเมือง

ผู้ฝึกยุทธ์ระดับล่างและระดับกลางเห็นสัตว์ปีศาจตัวนั้นลอยมาก็อดมองไปทางพวกปรมาจารย์ไม่ได้

เห็นพวกเขาไม่มีท่าทีสะทกสะท้าน เวลานี้ทุกคนค่อยโล่งอก

มีคนอดเอ่ยไม่ได้ “ฟางผิง?”

“นั่นมันสัตว์ปีศาจขั้นไหน?”

“ใหญ่ขนาดนั้น อีกอย่าง…เหมือนว่าจะแผ่ความกดดันอยู่เล็กน้อย…อย่างน้อยน่าจะขั้นหกหรือกระทั่งแข็งแกร่งกว่านั้น?”

แม้จะเป็นเมืองความหวัง อันที่จริงมีแค่ไม่กี่คนที่เคยเห็นสัตว์ปีศาจระดับสูงเช่นกัน

คนที่เคยเห็นส่วนมากตายไปหมดแล้ว

ทั้งยอดฝีมือปรมาจารย์พวกนี้ บางคนเคยเห็นมาก่อน ประเด็นอยู่ที่แม้พวกเขาจะเคยสังหารสัตว์ปีศาจระดับสูง ก็น้อยนักที่จะหอบร่างปีศาจกลับมาได้ในสภาพที่สมบูรณ์

ไม่มีทางเลือก อันตรายเกินไป

สัตว์ปีศาจอยู่ในพื้นที่ที่ห่างไกลจากเมืองความหวังอย่างมาก ไม่พูดถึงประมือแล้วจะสามารถรักษาสภาพสมบูรณ์ได้หรือเปล่า แม้ว่าจะทำได้ อย่างมากคนพวกนี้ก็คว้านแกนหัวใจและแกนสมองออกมาเท่านั้น ไม่อาจพากลับมาทั้งตัวได้

แต่ครั้งนี้ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นห้าคนหนึ่งแบกร่างสัตว์ปีศาจขั้นเจ็ดกลับมา!

ใช่แล้ว พวกเขาแยกแยะออก นั่นเป็นร่างของสัตว์ปีศาจขั้นเจ็ด!

นี่ยังไม่ใช่แค่นั้น บนร่างของสัตว์ปีศาจยังมีกระเป๋าอีกหลายใบ

คลื่นพลังงานเข้มข้นจนถึงขั้นพวกเขาสงสัยว่าตัวเองกำลังอยู่ในเขตแหล่งแร่!

“ฟางผิงไปปล้นใครมา?”

ฉันว่าแล้ว!

ฉันว่าแล้วถึงพูดความจริงไปพวกคุณก็ไม่เชื่อกัน

ขนาดฉันเองยังไม่กล้าเชื่อเลย

ฟางผิงจนใจ ทำได้แค่เอ่ยว่า “คืออย่างนี้ครับ ผมเห็นว่าสถานการณ์ของถ้ำใต้ดินเซี่ยงไฮ้ไม่ค่อยจะดี เมืองเทียนเหมินก็เป็นศัตรูของผม ดังนั้นผมเลยใช้แผนปลุกระดมให้เจี่ยวของป่าราชันเจี่ยวก่อกบฏ ให้มันเป็นไส้ศึก ช่วยผมพาสัตว์ปีศาจไปโจมตีเมืองเทียนเหมิน สงครามครั้งนี้เมืองเทียนเหมินเจ็บตายนับไม่ถ้วน แม่ทัพขั้นเจ็ดยังตายไปอีกสองคน จากนั้น…ไม่มีจากนั้นแล้ว ยังไงเรื่องก็ประมาณนี้แหละครับ ปรมาจารย์ทุกคน ผมพูดขนาดนี้แล้ว พวกคุณน่าจะเชื่อสินะครับ?”

หลายคนยังอยู่ในท่าทีนิ่งอึ้ง หนานอวิ๋นเยวี่ยกลับเอ่ยอย่างเยือกเย็นว่า “พูดให้ละเอียดหน่อย ตกลงเรื่องเป็นมายังไง?”

ฟางชำเลืองมองเธอแวบหนึ่ง ผู้หญิงคนนี้เผด็จการไม่น้อย

อู๋ขุยซานขยิบตาให้เขา อย่าก่อเรื่อง คนเขาแข็งแกร่งจริงๆ

ฟางผิงเข้าใจทันที แม้จะไม่รู้จัก แต่ยังคงตอบกลับโดยดี “ก็ได้ ผมจะเล่าให้ฟังอย่างละเอียดละกัน อันที่จริงเรื่องเป็นแบบนี้…ผมและอธิการหวงออกไปหาประสบการณ์ด้วยกัน…”

“ฉันก็ไปด้วย!”

ฉินเฟิ่งชิงรีบแทรกตัวเองเข้าไปทันที

ฟางผิงถลึงตาใส่เขา เผยสีหน้าหมดคำพูด เอ่ยต่อว่า “จากนั้นไม่ทันระวังเลยเจอกับสัตว์ปีศาจขั้นเจ็ดตัวหนึ่ง อธิการหวงแสดงอิทธิฤทธิ์ฆ่าสัตว์ปีศาจตัวนั้น นึกไม่ถึงว่าจู่ๆ เจี่ยวของป่าราชันเจี่ยวจะปรากฏตัวขึ้น ต่อสู้กับสัตว์ปีศาจขั้นแปดอีกตัว เวลานี้พวกเราเผชิญหน้ากับภัยคุกคามที่เกี่ยวข้องกับความเป็นความตาย ผมเลยหัวแล่นขึ้นมา จำได้ว่าเคยร่วมมือกับเจี่ยวมาครั้งหนึ่งแล้ว…”

“ร่วมมือ?”

หนานอวิ๋นเยวี่ยตัดบทเขา จ้องมองอย่างไม่ลดละ

ฟางผิงขำแห้ง “ไม่นับว่าร่วมมือเหมือนกัน ก่อนหน้านี้เจี่ยวจะทะลวงด่าน ขาดแคลนพลังงาน ผมเลยล่อผู้ฝึกยุทธ์ถ้ำส่วนหนึ่งเข้าไปในป่าราชันเจี่ยวให้มันดูดกลืน…”

ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นเก้าสองคนที่มาใหม่แทบจะมึนงงอยู่บ้าง ยังมีเรื่องแบบนี้ด้วย?

นึกไม่ถึงว่าเธอจะยังสามารถมีชีวิตรอดมาจนถึงตอนนี้ ตกลงมีชีวิตรอดได้ยังไงกัน?

“จากนั้น ผมก็เลยให้อธิการหวงช่วยลงมือ ฆ่าสัตว์ปีศาจขั้นแปดตัวนั้น…”

——————

………………..