ระบบจอมยุทธ์สุดโกงแห่งโลกคู่ขนาน นิยาย บท 511

ตอนที่ 511 สวรรค์ ตำหนักเทพ (2)

………………..

“งั้นแบบนี้…”

ฟางผิงมองโครงกระดูกของตัวเอง จู่ๆ ก็ปวดหัวอยู่บ้าง

งั้นตอนนี้ตัวเองยังต้องรักษาหรือเปล่า?

ถ้ารักษา สิ้นเปลืองน้ำแร่ชีวิต กลับไประบบคงไม่คำนวณค่าทรัพย์สินให้เขา

ของที่สิ้นเปลืองระหว่างที่เผชิญอันตรายไม่ได้นับเป็นค่าทรัพย์สิน

แต่ไม่รักษา สถานการณ์ของเขาตอนนี้แย่อย่างมาก แม้จะสิ้นเปลืองค่าทรัพย์สินซ่อมแซมร่างกายไม่หยุดหย่อนก็ยังอยู่ในสภาพไม่สู้ดี

อาการบาดเจ็บแย่เท่าไหร่ก็ยิ่งอันตรายเท่านั้น

แต่สิ้นเปลืองเพื่อซ่อมแซมก็ต้องใช้ค่าทรัพย์สินไปไม่น้อยเหมือนกัน

แม้ฟางผิงจะคิดแบบนั้นกลับถอนหายใจ คิดว่าต่อให้ค่าทรัพย์สินมากขนาดไหน แต่สิ่งสำคัญก็ต้องมีชีวิตเพื่อใช้มันซะก่อน

ฟื้นฟูสภาพร่างกายให้ถึงขีดสุดถึงจะเป็นสิ่งที่จำเป็นต้องในตอนนี้

จากสถานการณ์ของเขา น้ำแร่ชีวิตไม่ได้ใช้มากจนเกินไป ฟื้นฟูกึ่งร่างทองเท่านั้น ไม่ใช่ร่างทองที่แท้จริง

“หนึ่งจินพอหรือเปล่า?”

“ห้าร้อยกรัม…อาจไม่พอเสมอไป”

“อย่างมากก็สองจิน!”

หนึ่งพันกรัม ทางการกำหนดราคาที่หนึ่งหมื่นล้าน ระบบน่าจะคำนวณค่าทรัพย์สินประมาณห้าพันล้าน ลดลงไปแค่นี้…ฟางผิงคิดว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ต่ำกว่าหนึ่งหมื่นล้านแทบไม่นับว่าเงิน

นึกมาถึงตรงนี้ ฟางผิงก็มองไปทางหวังจินหยางว่า “เหล่าหวัง ฉันจะรักษาตัวก่อน นายช่วยระวังให้ฉันหน่อย มีปีศาจเข้ามาต้องหนีออกไปทันที”

ตอนนี้ที่นี่ถือว่าปลอดภัยที่สุดแล้ว

ยอดฝีมือขั้นเก้าหลายคนตายตรงนี้ เขตผนึกระเบิด กลิ่นอายแบบนี้ยังคงหลงเหลืออยู่ สัตว์ปีศาจพืชปีศาจพวกนั้นล้วนไม่กล้าเข้ามา

ออกห่างจากที่นี่ เกรงว่าจะอันตรายมากกว่า

หวังจินหยางพยักหน้า รอจนเห็นฟางผิงควักน้ำแร่ชีวิตออกมาเยอะ เขาแทบจะปวดใจแทนอยู่บ้าง

เจ้าหมอนี้ทำใจได้จริงๆ!

ส่วนเขากลับไม่ต้องการ ก่อนหน้านี้เขาได้รับบาดเจ็บค่อนข้างหนัก สิ้นเปลืองสสารไม่แตกดับไปเยอะ อาการบาดเจ็บจึงฟื้นฟูเกือบหมดแล้ว

ฟางผิงยังไม่ทันคิดอะไร ตอนนี้หวังจินหยางกลับคิดไปแล้ว

ชาติก่อน…เขาอาจจะไม่ใช่แค่ขั้นแปดก็ได้

ขั้นแปดมีสสารไม่แตกดับอย่างจำกัดเหมือนกัน ไม่งั้นพวกหลี่โม่คงไม่ใช้ร่างโครงกระดูกต่อสู้กันอยู่ตลอดแบบนั้นหรอก น่าจะเพราะใช้สสารไม่แตกดับเกลี้ยงแล้ว

อันที่จริงเขาก็ได้รับบาดเจ็บค่อนข้างหนัก สิ้นเปลืองสสารไม่แตกดับไปไม่น้อย ครั้งก่อนก็เช่นกัน

ระหว่างนี้ยังใช้สสารไม่แตกดับฝึกวิชา สิ้นเปลืองไม่ใช่น้อยๆ

เขาไม่ถึงขั้นแปด ตอนนี้ร่างกายไม่สามารถทดแทนการสิ้นเปลืองของสสารไม่แตกดับได้ สิ้นเปลืองไปมากขนาดนี้ หวังจินหยางกลับไม่รู้สึกว่าสสารไม่แตกดับมีแนวโน้มที่จะหมดแต่อย่างใด

นี่หมายความว่าชาติก่อนเขาแข็งแกร่งยิ่งกว่าขั้นแปด

ขั้นเก้า?

หรือแข็งแกร่งกว่านั้น?

จุดนี้ ตอนนี้เขาไม่ชัดเจนเช่นกัน

ฟางผิงบอกว่าเขาอยู่เหนือกว่าขั้นสุดยอด ตอนนี้หวังจินหยางก็ไม่รู้ว่าเขาพูดจริงหรือโกหก คำพูดของเจ้าหมอนี้ยากที่จะแยกว่าจริงหรือปลอม

———-

การรักษาครั้งนี้ ฟางผิงใช้เวลาไปนานเช่นกัน

ทั้งการสิ้นเปลืองของน้ำแร่ชีวิตยังมากกว่าที่เขาคาดการณ์ไว้!

ตอนที่สิ้นเปลืองน้ำแร่ชีวิตหนึ่งพันกรัม อันที่จริงเนื้อหนังของฟางผิงงอกใหม่ขึ้นมาแล้ว!

แต่ฟางผิงพบว่ากึ่งร่างทองของเขายังสามารถแข็งแกร่งขึ้นกว่านี้ได้

เกือบเหมือนกับสภาพของตาเฒ่าหลี่เมื่อครั้งก่อน บางทีนี่อาจจะเป็นโอกาสทำลายแล้วสร้างใหม่อีกครั้ง

ฟางผิงกัดฟัน ไม่พูดพร่ำทำเพลงอะไรก็สิ้นเปลืองน้ำแร่ชีวิตประมาณหนึ่งพันกรัมอีกครั้ง ให้ร่างกายดูดซับเข้าไป

กึ่งร่างทองของเขา ตอนแรกแสงสีทองส่องอย่างสลัว เทียบไม่ได้กับหลี่หานซง

แม้ฟางผิงจะถึงขั้นหก หลี่หานซงอยู่แค่ขั้นห้า แต่กึ่งร่างทองของหลี่หานซงกลับกระจ่างพร่างพราวยิ่งกว่าเขา นั่นหมายความว่าแข็งแกร่งกว่า

แต่ตอนที่ฟางผิงสิ้นเปลืองน้ำแร่ชีวิตไปเยอะขนาดนี้ ร่างทองก็เริ่มสว่างไสวขึ้นมา

รอจนฟางผิงลืมตา กลับมายืนอยู่ในท่าปกติ หวังจินหยางก็เอ่ยอย่างหนักแน่นว่า “ร่างทองของนายเหมือนจะแข็งแกร่งขึ้น!”

นึกมาถึงตรงนี้ จู่ๆ ฟางผิงก็เอ่ยว่า “พวกเรามาที่นี่ อย่างน้อยคงผ่านไปสองวันสองคืนแล้ว!”

จุดนี้คาดเดาผ่านการสิ้นเปลืองของค่าทรัพย์สิน

ม่านพลังงานของเขาแทบจะเปิดอยู่ตลอดเวลา สองคนหนึ่งชั่วโมงสิ้นเปลืองค่าทรัพย์สินหกล้าน หนึ่งวันก็หนึ่งร้อยกว่าล้านแล้ว

ฟางผิงเสียกับการรักษาตัวเองไปบางส่วน เสียกับการต่อสู้ไปอีกบางส่วน การรวบรวมพลังฟ้าดิน การฟื้นฟูพลังจิตใจด้วยเช่นกัน…

การสิ้นเปลืองพวกนี้ เขามีการคำนวณไว้แล้ว

ก่อนหน้านี้ขยายช่องเก็บของ เขายังมีค่าทรัพย์สินแปดหมื่นเจ็ดพันล้าน ม่านพลังงานอย่างน้อยใช้ไปสองสามร้อยล้านถึงจะพอดีกับจำนวนตัวเลข

สองวันสองคืนกลับไม่นับว่านานจนเกินไป หมายความว่าสงครามใหญ่ของขั้นเก้าก่อนหน้านี้ การระเบิดของพื้นที่เขตแดน เขาและเหล่าหวังถูกฝังในเศษหิน ผ่านไปแค่คืนเดียวจริงๆ ไม่ใช่หลายวันอย่างที่คิด

วันที่ 26 เมษายน พวกฟางผิงเข้าสู่ถ้ำใต้ดินเทียนหนาน

ตอนนี้คำนวณดูแล้วน่าจะวันที่ยี่สิบเก้าแล้ว ทั้งเกือบจะถึงอีกหนึ่งคืนแล้วเช่นกัน

ผ่านคืนนี้ไปก็เป็นวันที่สามสิบ

นี่นับเป็นครั้งที่ห้าในการลงถ้ำใต้ดินของฟางผิง นอกจากครั้งแรกที่ไปด้วยเป้าหมายทำความคุ้นเคยกับถ้ำใต้ดิน เดิมต้วมเตี้ยมตามถังเฟิงอยู่หลายวัน ครั้งนี้เหมือนจะเป็นครั้งที่ฟางผิงอยู่ในถ้ำใต้ดินนานที่สุดแล้ว ตอนนี้ยังอยู่พื้นที่ระหว่างเขตแดน แทบไม่รู้ว่าจะได้กลับไปเมื่อไหร่ด้วยซ้ำ

ฟื้นฟูอาการบาดเจ็บแล้ว ฟางผิงก็มองโครงกระดูกสองร่างที่อยู่บนพื้น ก่อนจะมองผู้ฝึกยุทธ์ขั้นหกสองคนที่สลบไสลอยู่ด้านข้างไปอีกที

ขมวดคิ้วเล็กน้อย ฟางผิงเอ่ยอย่างครุ่นคิดว่า “ตอนนี้…มีปัญหานิดหน่อยแล้ว!”

มีเพิ่มมาสี่คน แม้ขั้นแปดสองคนแทบจะมองไม่ออกว่าเป็นหรือตาย แต่ยังมีชีวิตอยู่จริงๆ

พาคนพวกนี้เคลื่อนไหวไม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่

ฟางผิงมองไปทางหวังจินหยาง “ยังจะหาวิธีเข้าไปข้างในหรือเปล่า?”

ไกลๆ นั้น ปราการที่สูงใหญ่เสียดฟ้าแบ่งพื้นที่เขตแดนและเขตผนึกออกจากกัน

รอบนอกนั้น นอกจากสัตว์ปีศาจพืชปีศาจบางส่วนและซากอารยธรรมผุพัง แทบไม่มีผลประโยชน์อะไรแล้ว

ของที่ฟางผิงได้รับล้วนเป็นของที่คนเอามาจากข้างนอก

ในพื้นที่ระหว่างเขตแดนเขาไม่ได้อะไรไปเลย กระทั่งศิลาจารึกครึ่งท่อนยังไม่สามารถขุดไปได้ ต้นไม้ปีศาจดูดเลือดขั้นเจ็ดนั่นก็เป็นฝีมือคนอื่นที่ฆ่าตาย

ได้ยินว่าฟางผิงจะเข้าไปข้างใน หวังจินหยางก็เอ่ยด้วยยิ้มขมขื่น “ฟางผิง ช่างมันเถอะ ทางนั้นกระทั่งขั้นสุดยอดยังตาย ตอนนี้อาจารย์ก็หาเจอแล้ว พวกเราหาวิธีกลับไปกันดีกว่า อีกอย่าง…พวกเราเข้าไปไม่ได้เหมือนกัน คนของเขตหวงห้ามรั้งอยู่ที่นี่นานขนาดนี้ยังไม่สามารถเข้าไปได้ พวกเราจะเปิดเขตปราการได้งั้นเหรอ? ฉันดูมาแล้ว เขตปราการเหมือนจะอันตรายยิ่งกว่าเขตผนึกใต้ดินซะอีก”

—————–