ระบบจอมยุทธ์สุดโกงแห่งโลกคู่ขนาน นิยาย บท 92

ตอนที่ 92 สิทธิพิเศษของผู้ฝึกยุทธ์ (1)

โจวอวิ๋นพาทั้งสองเดินรอบมหาวิทยาลัย แนะนำสิ่งก่อสร้างที่ตั้งเรียงรายตลอดทาง

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ค่อยนำทั้งสองคนมาถึงจุดต้อนรับ

แม้จะชมสถานที่บางส่วนไปแล้ว แต่ยังถือว่าเป็นพื้นที่เล็กๆ ในมหาวิทยาลัยเท่านั้น พื้นที่สามหมื่นหมู่ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะเดินให้ทั่ว

รอจนมาถึงจุดต้อนรับ สถานการณ์ไม่เหมือนกับที่ฟางผิงมาครั้งก่อนแล้ว

ครั้งนี้นักศึกษาใหม่ต้องรายงานตัว และแบ่งหอพักที่นี่ ตอนนี้จุดต้อนรับจึงเต็มไปด้วยคนจำนวนมาก

พนักงานกว่าสิบคนที่อยู่หลังเคาน์เตอร์ต่างกำลังทำงานกัน

หญิงกลางคนที่ฟางผิงเจอเมื่อครั้งก่อน เวลานี้กำลังยุ่งกับการทะเบียนและยื่นกุญแจให้นักศึกษา

ครู่ต่อมาเมื่อจัดการเรื่องให้นักศึกษาเสร็จ เธอจึงเงยหน้ายืดเส้นยืดสาย ก่อนจะพบเข้ากับฟางผิง หญิงกลางคนทักทายด้วยรอยยิ้ม “นักศึกษาฟางผิง ทางนี้!”

—

โจวอวิ๋นอึ้งไปเล็กน้อย หันไปมองฟางผิง “นายมีคนรู้จัก?”

“ผมล่วงหน้ามามหาวิทยาลัย ครั้งก่อนคุณป้าคนนี้ช่วยจัดการให้ผมพักในโรงแรม”

“อ๋อ มีคนรู้จักก็ดี จะได้ไม่ต้องต่อแถว”

โจวอวิ๋นสุขใจไม่น้อย พาฟางผิงและกัวเซิ่งเดินไปทางนั้นทันที

—

“อาจารย์ ไม่ต้องเข้าแถวเหรอครับ? น่าจะเป็นคิวผมนี่นา?”

ตอนที่พวกฟางผิงเดินเข้ามา นักศึกษาใหม่ที่อยู่ด้านหน้าหญิงกลางคนอดถามไม่ได้

หญิงกลางคนเหลือบตามองนักศึกษาปีสูงที่อยู่ด้านข้างเขา นักศึกษาชายที่รับผิดชอบนำทางคนนั้นเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “หนึ่งร้อยสามสิบแปดแคลครับ”

หญิงกลางคนเข้าใจทันที เอ่ยเรียบนิ่ง “กฎของมหาวิทยาลัย ให้สิทธิพิเศษผู้ฝึกยุทธ์เป็นอันดับแรก!”

“หา?”

นักศึกษาใหม่ตกตะลึง นึกไม่ถึงว่าเขาจะได้รับคำตอบแบบนี้

หญิงกลางคนกลับไม่สนใจเขาอีก นักศึกษามหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้เซี่ยงไฮ้ต่างเป็นอัจฉริยะ ปราณหนึ่งร้อยสามสิบแปดแคล ถ้าเข้าไปเรียนในมหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้ทั่วไปก็คงเป็นอัจฉริยะท่ามกลางอัจริยะอยู่ดี

แต่ในมหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้เซี่ยงไฮ้ มีนักศึกษาที่เป็นผู้ฝึกยุทธ์อยู่จำนวนหนึ่งเช่นกัน ใครยังจะสนใจคนพวกนี้?

ไม่ใช่ว่าทุกคนต้องเกรงอกเกรงใจพวกเขาเสียหน่อย แม้คนพวกนี้จะไม่พอแล้วจะทำอะไรได้?

ไม่ใช่ว่าเธอปั้นน้ำเป็นตัวขึ้นมา แต่นี่เป็นกฎของมหาวิทยาลัย!

ผู้ฝึกยุทธ์นั้นมีสิทธิพิเศษเป็นอันดับแรก!

ไม่พอใจก็ไปเพิ่มปราณทะลวงเป็นผู้ฝึกยุทธ์เอาเองสิ!

หากจะคิดเล็กคิดน้อยกับผู้หญิงที่จุดต้อนรับคนหนึ่ง คนประเภทนี้คงไปได้ไม่ไกลอยู่แล้ว หญิงกลางคนไม่เกรงกลัวนักศึกษาแบบนี้แต่อย่างใด

เธอไม่สนใจอีกว่านักศึกษาคนนี้จะมีปฏิกิริยายังไง รอฟางผิงเดินเข้ามา หญิงกลางคนค่อยเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “นักศึกษาฟางผิง พักในโรงแรมเป็นยังไงบ้าง? ถ้าไม่พอใจตรงไหน ทางพวกเรานั้นพร้อมรับคำวิจารณ์”

“ขอบคุณครับคุณป้า พอใจมาก ผมอยู่ที่นั่นจนแทบไม่อยากย้ายออกเลย”

“งั้นก็ดีแล้ว”

หญิงกลางคนยิ้มขึ้นมาอีกครั้ง ค่อยเอ่ยว่า “ก่อนหน้านี้ฉันช่วยเลือกดูให้คุณแล้ว หอพักนั้นใช้ได้ทีเดียว ฉันเลยไม่คิดปรับเปลี่ยนแล้ว”

ขณะที่พูดเธอยังไม่ตรวจบัตรประชาชนและหนังสือตอบรับมหาวิทยาลัยของฟางผิงเหมือนคนอื่น หญิงกลางคนกรอกข้อมูลในคอมพิวเตอร์ไปทันที

ไม่นาน เธอก็ส่งกุญแจให้ “หอพักนักศึกษาใหม่โซนหนึ่ง ห้องแปดสิบหก”

ฟางผิงรีบรับกุญแจมาอย่างงุนงงอยู่บ้าง การจัดสรรหอพักของมหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้เซี่ยงไฮ้ไม่เหมือนกับที่เขาคิดไว้เท่าไหร่

มีความสามารถ คุณเอาทรัพยากรไป แต่ถ้าไม่มี ก็พยายามไม่ให้คุณรั้งอยู่ข้างหลังคนอื่นจนเกินไปเช่นกัน

การจัดสรรหอพักสามารถใช้เงินได้ เป็นเรื่องเที่ยงตรงโปร่งใส ปกตินั้นสองแสนเป็นอย่างต่ำ

ทุกปีมีค่าสนับสนุนต่อห้องกว่าสองแสน บางครั้งสูงถึงสี่ห้าแสนด้วยซ้ำ

เงินพวกนี้เอาไปใช้กับอะไร?

เหมือนที่หญิงกลางคนพูด ไม่พ้นนักศึกษาในมหาวิทยาลัยอยู่แล้ว มหาวิทยาลัยไม่ได้ขาดแคลนเงินพวกนี้จนต้องฮุบไว้เสียหน่อย

แน่นอนว่าเงินไม่กี่แสน สำหรับผู้ฝึกยุทธ์นั้นน้อยมาก ยิ่งแบ่งกันเยอะยิ่งน้อยลงไปอีก

แต่นี่ก็เป็นแสดงท่าทีอย่างหนึ่ง บอกลูกหลานคนรวยว่า คุณสามารถใช้เงินเพื่อแลกกับการถูกปฏิบัติที่ดีกว่าคนอื่น ทั้งบอกนักศึกษาที่บ้านจนว่า ทางมหาวิทยาลัยไม่ได้เอาเงินก้อนนี้ไป ถ้าคุณพยายาม เงินก้อนนี้จะตกเป็นของคุณ แม้จะพักอยู่ที่ด้อยกว่าคนอื่นจะเป็นไรไป ใช้ความสามารถช่วยสิ คุณทำได้ทุกเรื่องอยู่แล้ว! ดังนั้นเรื่องที่ทุกคนหัวเราะเยาะพวกนักศึกษาบ้านรวยที่ใช้เงินซื้อสภาพแวดล้อมให้ตัวเอง ความจริงพวกเขาไม่ได้ใส่ใจอะไร บางเรื่อง ขอแค่ทำอย่างโปร่งใส พวกนักศึกษาสามารถชั่งน้ำหนักพิจารณาได้เองอยู่แล้ว

แต่การลอบทำเรื่องลับหลังเหมือนกัวเซิ่ง เกรงว่าคงจะทำให้หลายคนไม่พอใจ

โจวอวิ๋นไม่หยอกล้อกัวเซิ่งอีก ได้กุญแจมาแล้ว เอ่ยทันทีว่า “ไปเถอะ จะพาพวกนายไปดูหอพัก ต่อจากนี้ไม่เหลือหน้าที่ฉันแล้ว มหาวิทยาลัยจะจัดการเอง”

“คุณป้า ผมขอตัวก่อนนะครับ ถ้ามีเวลาว่างจะมาหาคุณใหม่”

ฟางผิงบอกลาหญิงกลางคน ไม่รู้เป็นเพราะหญิงกลางคนประเมินเขาไว้สูงหรือเปล่าถึงจัดการเรื่องราวให้ แต่อีกฝ่ายนั้นมีเมตตากับเขาจริงๆ

หญิงกลางคนพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม ไม่ร่ำรี้รำไรต่อ รีบลงทะเบียนให้นักศึกษาคนต่อไป

รอจนพวกฟางผิงออกไปแล้ว นักศึกษาที่อยู่หลังเคาน์เตอร์ฟางผิง ค่อยเอ่ยอย่างไม่พอใจอยู่บ้าง “อาจารย์ คนเมื่อกี้ปราณเท่าไหร่เหรอครับ?”

ให้สิทธิพิเศษผู้ฝึกยุทธ์ก่อน แม้เขาจะยอมรับ แต่ตอนนี้เขาไม่รู้เรื่องของฟางผิงเลย ต้องไม่ค่อยพอใจอยู่แล้ว

“หลอมกระดูกครั้งที่สองแล้ว”

หญิงกลางคนพูดโดยไม่เงยหน้า “โซนสาม ห้องหนึ่งร้อยหกสิบแปด”

———————–