ระบบหรรษา กับข้าผู้บำเพ็ญเซียนปลอม นิยาย บท 201

“อันหลิน หลิวเชียนฮ่วน อาเธอร์ตกรบ ได้สามคะแนน!”

เสียงของวาเนสซ่าดังขึ้น ยาที่อาเธอร์ผู้น่าสงสารปรุงขึ้นแก้พิษไม่ได้ ตกรอบพร้อมกับพวกอันหลิน

เหล่านักเรียนในจัตุรัสเห็นว่ากลุ่มอิทธิพลสรวงสวรรค์เสียยอดขุนพลไปถึงสองรายในพริบตา ก็คับแค้นใจเป็นอย่างยิ่ง

อาจารย์ผู้ที่ทำหน้าถ่ายทอดวิชายาอายุวัฒนะกุมขมับ ใบหน้าหม่นหมอง

หลังอันหลินกับหลิวเชียนฮ่วนถูกส่งตัวออกมา สภาพย่ำแย่ทั้งหลายแหล่ก็หายไปเป็นปลิดทิ้ง

“ฟู่ว…เกือบไปแล้ว เมื่อครู่รู้สึกเหมือนตัวเองจะตายเพราะพิษแล้วจริงๆ” อันหลินพูดอย่างหวาดหวั่น

“นั่นสิ รสชาติของการถูกพิษเล่นงานมันทรมานจริงๆ ความรู้สึกไร้เรี่ยวแรงทำให้ข้าสิ้นหวัง ต่อไปข้าจะตั้งใจเรียนวิชายาอายุวัฒนะ” หลิวเชียนฮ่วนกำมือแน่น พูดอย่างเด็ดเดี่ยว

พวกเขาสองคนตกรอบ แต่การแข่งขันยังไม่จบ เพราะยังมีตัวเต็งอย่างศิษย์พี่หวังที่ยังยืนหยัดอยู่

อันหลินเบนสายตามองหน้าจอผลึกหิน พวกเขาถึงด่านที่ห้าแล้ว

ด่านที่ห้าจัดขึ้นในโบราณสถานเซียนแห่งหนึ่ง ที่นั่นมีอสูรร้ายเพ่นพ่าน มีกับดักนับไม่ถ้วน

หวังเสวียนจ้านอาศัยความสามารถที่แก่กล้าและการตอบสนองที่ระแวดระวังและฉับไว ผ่านไปได้อย่างปลอดภัยอีกครั้ง

ด่านนี้ทำให้เชอรีล ชิงซินและชิงจือตกรอบ

หวงส่านกับตงเยี่ยนทำได้ดีเป็นอย่างยิ่ง พวกมันไวต่ออันตรายแต่กำเนิด หลบหลีกกลไกที่ซุกซ่อนอยู่ในที่ลับได้ครั้งแล้วครั้งเล่า

เมื่อถึงด่านที่หก ตัวแทนเหลือเพียงสี่คนคือ หวงส่าน ตงเยี่ยน หวังเสวียนจ้านและออกัส

ในสถานที่ที่เต็มไปด้วยซากปรักหักพังอันกว้างใหญ่ ที่นี่เป็นที่อยู่ของกองทัพอสูร ปีศาจยิ่งใหญ่นานาชนิดเดินกันให้ควั่ก ฝูงอสูรรวมตัวกันที่นี่

จู่ๆ ก็มีผู้บุกรุกสี่คนมาเยือน

อสูรดวงตาเปล่งประกายเมื่อเห็นสิ่งมีชีวิตที่แผ่กลิ่นอายยิ่งใหญ่สี่คน น้ำลายย้อยลงมาตามเขี้ยวแหลมคม

กองทัพอสูรลุกฮือขึ้นมาแทบจะเพียงเสี้ยววินาที

สีหน้าของหวงส่วน ตงเยี่ยน หวังเสวียนจ้านและออกัสเปลี่ยนไป ไม่พูดพร่ำทำเพลง เริ่มวิ่งหนีทันที

มันเป็นการหลบหนีเอาตัวรอดครั้งใหญ่

ทั่วทุกหัวระแหงเต็มไปด้วยอสุรา มิหนำซ้ำยังเป็นปีศาจที่ยิ่งใหญ่ไม่ด้อยไปกว่าพวกเขาเป็นจำนวนมาก เป้าหมายของพวกมันมีเพียงอย่างเดียว นั่นก็คือกินผู้บุกรุกทั้งสี่คนนี้เสีย!

ตัวแทนของทั้งสี่อิทธิพลต่างก็รู้สึกเหมือนกันว่า พวกเขากำลังถูกโลกทั้งใบตามล่า…

…

ตงเยี่ยนถูกปีศาจตัวหนึ่งเขมือบทั้งเป็น ออกัสถูกปีศาจอนธการร่วมพันตัวรุมล้อม หวังเสวียนจ้านถูกฝูงอินทรีอัสนีบนท้องนภาปล่อยสายฟ้าฟาดให้ตายทั้งเป็น

สุดท้ายก็มีเพียงหวงส่านที่ระเบิดความเร็วดุจสายฟ้าฟาด อดทนได้ถึงสิบนาที ผ่านด่านนี้ไปได้อย่างราบรื่น

เมื่อเห็นฉากนี้ อันหลินกับหลิวเชียนฮ่วนก็ถอนหายใจด้วยความเสียดาย เมื่อตัวเต็งของพวกเขาแพ้พ่ายไป พวกเขาได้คะแนนจากการประลองครั้งนี้ทั้งสิ้นสิบเอ็ดคะแนน

หวงส่านมาถึงด่านที่เจ็ด ในด่านนี้มีหลุมขนาดใหญ่ยักษ์กลางอากาศ มันไม่ทันตั้งตัว ร่างกายจึงถูกกระแสแห่งกาลเวลาจู่โจม…

ในที่สุดด่านทดสอบที่ยากจนวิปริตก็ปิดฉากลง

การประลอง ‘การเอาตัวรอด’ เมืองพุทธได้ไปสิบคะแนน สวนเอเดนสิบสองคะแนน หอสร้างโลกสิบสองคะแนน สรวงสวรรค์ได้สิบเอ็ดคะแนน

ก่อนการประลอง ‘การแย่งชิง’ จะเริ่มขึ้น อันหลินก็คำนวณคะแนนรวมของทั้งสี่อิทธิพลอีกครั้ง

เมืองพุทธได้เจ็ดสิบจุดหนึ่งคะแนน สวนเอเดนได้เจ็ดสิบสามจุดสองคะแนน หอสร้างโลกเจ็ดสิบจุดสองคะแนน สรวงสวรรค์ได้เจ็ดสิบสองจุดเจ็ดคะแนน

อันหลินพยักหน้า ที่นี่อนุญาตให้มีการต่อสู้ได้ หมายความว่าสามารถกำจัดคู่แข่งทิ้งก่อนได้ จากนั้นค่อยตามหาจอกศักดิ์สิทธิ์ช้าๆ ในเวลาแบบนี้ อยู่คนเดียวเท่ากับรนหาที่ตาย

“พวกเจ้ารีบดูทางนั้นสิ มีหอคอยสีขาวอยู่หลังหนึ่ง ตรงนั้นจะมีจอกศักดิ์สิทธิ์หรือไม่” หลิวเชียนฮ่วนพูดพลางชี้ภูเขาสูงทางทิศตะวันออก

อันหลินกับหวังเสวียนจ้านมองตามทิศทางที่นิ้วของหลิวเชียนฮ่วนชี้ ไกลออกไปราวๆ สี่ห้าลี้ มีหอสีขาวอยู่จริง สะท้อนแสงพร่างพราวภายใต้การส่องกระทบของแสงอาทิตย์

“มีหออยู่ในสถานที่ที่สะดุดตาแบบนี้ ข้ารู้สึกว่าเป็นกับดับ” หวังเสวียนจ้านจ้องหอคอยหลังนั้นแล้วขมวดคิ้วมุ่น

“มีเป้าหมายย่อมดีกว่าค้นหาอย่างไร้จุดหมาย พวกเราไปดูกันหน่อยเถอะ!” อันหลินคิดว่าต่อให้มีอะไรดักซุ่ม ความสามารถอย่างพวกเขาจะหลบหนีก็ไม่ใช่เรื่องยาก สู้เข้าไปสำรวจสักหน่อยจะดีกว่า

หลิวเชียนฮ่วนยกมือขึ้นสูง “เห็นด้วย!”

ผลโหวตคือสองต่อหนึ่ง ทั้งสามคนจึงเริ่มมุ่งหน้าไปทางหอคอยสีขาวด้วยประการละฉะนี้

ระหว่างทาง จู่ๆ ผิวดินก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

“ระวัง!” หวังเสวียนจ้านชักหอกยาวออกมา จดจ้องข้างหน้าอย่างระแวดระวัง

อันหลินก็รู้สึกถึงกลิ่นอายอันหนักอึ้งที่อยู่เบื้องหน้า ร่างกายเริ่มหดเกร็ง

โฮก!

พยัคฆ์สีทองที่เต็มไปด้วยหนามแหลมตัวหนึ่งแหวกผืนป่าออกมา กระโจนใส่หวังเสวียนจ้านอย่างรวดเร็วประหนึ่งกระบี่คม

ทั้งสามคนมองเสือยักษ์ตัวนี้ เบิกตากว้าง เกิดความพรั่นพรึงขึ้นมาในใจ

ไม่ใช่เพราะเสือยักษ์ตัวนี้ดุร้ายแต่อย่างใด แต่เพราะพวกเขาเห็นว่ามีมงกุฎเหนือศีรษะของมัน รูปร่างของมันคล้ายจอกศักดิ์สิทธิ์ที่ทำจากโลหะ…

เสือยักษ์สีทองส่งจอกศักดิ์สิทธิ์มาให้!