ระบบหรรษา กับข้าผู้บำเพ็ญเซียนปลอม นิยาย บท 372
ท่ามกลางทะเลเพลิงสีแดง เสื้อผ้าของอันหลินขาดรุ่งริ่ง แสงสีน้ำเงินกลายเป็นเยื่อเบาบางห่อหุ้มร่างกายของเขา ป้องกันการโจมตีของเปลวไฟ
ชุดเซียนไหมน้ำแข็งทิศทักษิณเปิดฟังก์ชั่นคุ้มกันอัตโนมัติ ต้านแรงระเบิดในครั้งนี้
อันหลินรู้ว่าพลังงานของอาวุธเซียนมีจำกัด จึงเปิดโหมดป้องกันไม่บ่อยนัก เขาจำต้องใช้ช่วงเวลานี้หาวิธีคลี่คลายสถานการณ์ให้เจอ!
เสียงอินทรีแผดร้อง เห็นเพียงปีศาจร้อยอสูรกางปีกสีแดงของมันแล้วพุ่งตัวใส่อันหลินปานนกอินทรี
อันหลินเบนสายตามองปีกที่มีลักษณะพิเศษของมัน ก่อนจะใช้กระบี่สายลมอีกครั้ง
กระบี่พิชิตมารกลายเป็นลำแสงสีดำ ตวัดฟันปีกที่มีอานุภาพน่าสะพรึงทันที
เขาเห็นว่ากระบี่ยาวยังไม่ทันสัมผัสปีก ก็ถูกมิติที่ไร้รูปร่างผลักออก พลังมวลมหาศาลสะเทือนจนง่ามนิ้วของเขาแทบจะปริแตก
ไม่ได้การ...มันไม่ใช่ช่องโหว่ของปีศาจร้อยอสูร…
มีแค่วิธีทำลายชั้นมิติของปีศาจร้อยอสูรเท่านั้นจริงๆ เหรอ
แต่ต่อให้เขาใช้พลังปราณอนธการ ก็ไม่อาจทลายมิตินั่นได้ หากตอนนี้บุ่มบ่ามใช้พลังปราณอนธการต่อสู้ เมื่อเคล็ดวิชาหมดเวลา เขาจะไม่มีโอกาสได้พลิกวิกฤตแล้ว
“อัสนีมังกร!”
ปีศาจร้อยอสูรเห็นอันหลินกระเด็นออกไป สองมือก็วางทาบบนหน้าอก กระแสไฟสีดำรวมตัวไม่หยุด อานุภาพทวีความน่ากลัวขึ้น กระทั่งมิติก็สั่นสะเทือนในตอนสุดท้าย
กระแสไฟสีดำหนาขนาดเท่าถังน้ำพุ่งไปฉีกทึ้งอันหลินประหนึ่งมังกรทะลุเวหา
อันหลินชี้กระแสไฟเส้นนั้น ใช้วิชาเรียกสายฟ้า!
ทันใดนั้น มิติก็เงียบสงัดลง สายฟ้าสีดำหยุดนิ่งกลางนภา
เมื่อปีศาจร้อยอสูรเห็นฉากนี้ แม้แต่สีหน้าที่โหดเหี้ยมก็ชะงักงัน
คาถาเพิ่มสายฟ้า!
ริ้วคลื่นไร้รูปร่างทำให้แสงและสีของสายฟ้าแปรเปลี่ยนเป็นลึกล้ำกว่าเดิม ราวกับจะบดขยี้ทุกสรรพสิ่งให้แหลกลาญ
อันหลินกระดิกนิ้ว สายฟ้าสีดำก็เปลี่ยนทิศโดยพลัน ทะลวงอกของปีศาจร้อยอสูรในพริบตา!
ครืน
อานุภาพที่น่าสะพรึงของสายฟ้าสีดำเขมือบทุกสรรพสิ่งที่สัมผัส ระเบิดหน้าอกของปีศาจร้อยอสูรจนเกิดหลุมดำ เลือดสีแดงฉานสาดกระเซ็น
“โฮก!” ปีศาจร้อยอสูรร้องโหยหวนด้วยความตกใจและงุนงง
อันหลินกลับสะดุ้งเมื่อเห็นเช่นนั้น มีวิธีคลี่คลายสถานการณ์แล้ว
ชั้นมิติไม่อาจขวางกั้นพลังของตัวปีศาจร้อยอสูรเองได้!
หลักการนี้หากใคร่ครวญให้ดีก็เข้าใจได้ วิธีปล่อยพลังของปีศาจร้อยอสูรจำต้องดูดซึมพลังปราณฟ้าดิน หลังแปรผันในร่างกายแล้ว ค่อยปล่อยออกมาจากร่างกาย หากว่าชั้นมิติขัดขวางแม้แต่พลังของตัวเอง เช่นนั้นก็คงอัดอั้นจนพลังงานเหล่านั้นระเบิดในร่างกาย!
อันหลินมองปีศาจร้อยอสูรที่บาดเจ็บร่นถอยไป ในใจมีความหวังเกิดขึ้นแล้ว
ที่น่าเสียดายคือ การตอบโต้ครั้งนี้อาศัยวิชาเรียกสายฟ้าและคาถาเพิ่มพลัง ถึงทำให้มันบาดเจ็บสาหัสได้ แต่พลังคาถาหลังจากนี้ของปีศาจร้อยอสูร เขาจะควบคุมอย่างไร
ชั่วขณะที่บาดเจ็บ ลำแสงสีน้ำเงินมากมายก็ฉวยจังหวะโจมตีปีศาจร้อยอสูร
มันเพิ่งถูกโจมตีอย่างหนัก น่าจะยังสับสนงุนงง จึงไม่ได้หลบหลีกแต่อย่างใด
ลำแสงจึงแหวกอากาศ โจมตีร่างของปีศาจร้อยอสูรโดยตรง เมื่อพลังงานระเบิดและกระเพื่อม ลำแสงเส้นนี้ไม่อาจทำลายชั้นมิติของปีศาจร้อยอสูรได้
หน้าอกของปีศาจร้อยอสูรยังมีเลือดทะลักไม่หยุด ทว่าเพียงครู่เดียว บาดแผลก็เริ่มแข็งตัว จากนั้นเลือดเนื้อก็ขยับ สมานกันฉับไวคล้ายกับเผ่าพันธุ์ผีดูดเลือด
อันหลินมองปีศาจร้อยอสูรด้วยสีหน้าที่ขึงขัง พลังงานตอบโต้ที่น่ากลัวเช่นนี้ ทำให้เขาตกที่นั่งลำบากอีกครั้ง
ปีศาจร้อยอสูรก็จ้องอันหลินเขม็งเช่นกัน ในแววตาที่มีแต่ความเย็นเยือกมีความพรั่นพรึงฉาบวาบ ใบหน้าก็เจือความลังเล
เปรี้ยง…
ลมหายใจของอันหลินค่อนข้างหนักอึ้ง
ไม่กี่อึดใจต่อมา เสียงที่ทำให้เขาสะดุ้งโหยงก็ดังขึ้น
มันเป็นเสียงของเลือดเนื้อขยับ ร่างที่เต็มไปด้วยเกล็ดสีเขียวเปล่งแสงสีเลือดจางๆ ศีรษะของปีศาจร้อยอสูรกลับมาอยู่ในสภาพเดิม
ใจของอันหลินร่วงหล่นอีกครั้ง ไม่ตายเหรอเนี่ย พลังชีวิตน่ากลัวเกินไปแล้วมั้ง!
ทำอย่างไรดี…ต่อให้ปีศาจร้อยอสูรไม่สามารถต่อต้านการโจมตีของร่างกายได้ แถมยังโง่เง่าเต่าตุ่น แต่คิดจะเอาชนะมัน มันก็ยากเหมือนไต่ขึ้นสวรรค์อยู่ดี…
“ทำแบบนี้ก็ไม่ใช่ทางออก ใช้ตะปูข้ามมิติแล้วกัน”
เสียงเย็นเยียบดุจฤดูสารทดังขึ้นในสมองของอันหลิน
อันหลินสะดุ้งโหยง ฉุกคิดได้ว่านี่เป็นเสียงของกระบี่พิชิตมาร จึงอดแปลกใจไม่ได้ “เสี่ยวเสี่ย ใช้ตะปูข้ามมิติได้ผลหรือ มันใช้ทลายค่ายกลไม่ใช่หรือ อย่างมากก็แค่แหลมคมกว่าอาวุธทั่วไป และมีความคล่องแคล่วมากกว่า แต่ทลายชั้นมิติไม่ได้นี่นา!”
กระบี่พิชิตมาร “เลิกพล่ามได้แล้ว! ยื่นหอกให้เจ้า เจ้าเอาไปใช้เป็นค้อน มันจะได้ผลหรือไง!”
อันหลิน “…”
“ข้าจะถ่ายทอดเคล็ดวิชาควบคุมให้ จำให้ดีละ!” เสียงที่ค่อนข้างอหังการของกระบี่พิชิตมารดังขึ้นในสมองของอันหลินต่อว่า “ตั้งมั่นและสื่อจิต ผสานรูปและจิต สะเทือนปราณเก้าสาย…”
คงเพราะศีรษะได้รับบาดเจ็บสาหัสสากรรจ์ พลังสมานของปีศาจร้อยอสูรจึงค่อนข้างเชื่องช้า กระทั่งตอนนี้ยังไม่เสร็จสิ้น ยืนเหม่ออยู่กับที่
ดวงตาของอันหลินกลับเป็นประกายเจิดจ้า ไอหมอกสีดำแผ่ออกมาจากตัวเขา พลังไต่ระดับขึ้นเรื่อยๆ พลังที่น่าพรั่นพรึงเริ่มปะทุ
พลังปราณอนธการ!
แสงสีแดงกะพริบ ตะปูสีแดงดุจเลือดปรากฏกายกลางนภา
เขามองปีศาจร้อยอสูรที่ยืนเหม่อกับที่ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
“ตอนนี้ข้าจะให้เจ้าได้ลิ้มรสอานุภาพที่แท้จริงของตะปูข้ามมิติ!”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ระบบหรรษา กับข้าผู้บำเพ็ญเซียนปลอม