ระบบหรรษา กับข้าผู้บำเพ็ญเซียนปลอม นิยาย บท 72

พวกเซวียนหยวนเฉิงเพิ่มความแข็งแกร่งให้พันธนาการหอมารได้สำเร็จลุล่วง

ระหว่างทางไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งสามต่างก็โล่งใจ

ตอนนี้แมงมุมร้อยเนตรตายแล้ว พลังพันธนาการของหอมารก็เพิ่มขึ้นแล้ว ภารกิจแดนมนุษย์ของพวกเขาก็นับว่าสำเร็จไปได้ด้วยดีแล้ว

ส่วนเรื่องที่จักรพรรดิปีศาจกับเจ้าแห่งผีดูดเลือดจะทำอะไร มีทีท่าอย่างไรต่อไปนั้น พวกเขายังไม่มีสิทธิ์เข้าแทรกแซง จำต้องรายงานสถานการณ์ทั้งหมดให้สรวงสวรรค์ทราบก่อน

เมื่อภารกิจเสร็จสิ้น เหล่านักพรตก็บอกลาพวกเขา กลับไปยังสำนักของตัวเอง

หวงซานซานพาพวกเขามาที่อารามเมฆขาว หนึ่งในจุดเชื่อมต่อของภารกิจ

อารามเมฆขาวตั้งอยู่บนเทือกเขาแห่งหนึ่งที่ห่างไกลเมืองหรงเฉิง ซ่อนตัวอยู่ในค่ายกลไร้รูปร่าง

มองจากภายนอกมันไม่แตกต่างอะไรกับอารามทั่วไป ธรรมดาเรียบง่าย และเงียบสงบเป็นอย่างมาก

แต่ว่า ภายในกลับมีค่ายกลเคลื่อนย้าย ช่วยให้นักพรตไปมาระหว่างสรวงสวรรค์กับแดนมนุษย์ได้

ค่ายกลประเภทนี้เป็นการควบคุมแบบทางเดียว ฝั่งสรวงสวรรค์มีสิทธิ์เคลื่อนย้ายแต่เพียงผู้เดียว

หากแดนมนุษย์ต้องการสื่อสารกับสรวงสวรรค์ จำต้องส่งข้อความผ่านกำแพงสื่อสารหยกขาวภายในอารามเท่านั้น

อันหลินใช้พู่กันเขียนรายงานภารกิจลงบนกำแพงหยกขาว และถือโอกาสเขียนเรื่องที่เกี่ยวข้องกับจักรพรรดิปีศาจกับเผ่าพันธุ์ปีศาจลงไปด้วย เรื่องนี้คิดว่าสรวงสวรรค์ต้องส่งเซียนพสุธาลงมา จึงจะจัดการได้

“เรียบร้อย!”

เมื่อเขียนเสร็จอันหลินก็เบาตัว ราวกับยกภูเขาออกจากอกแล้ว

“ฮ่าๆ! อีกสิบกว่าวันที่เหลือจะได้เที่ยวเล่นอย่างสบายใจสักที!” สวีเสี่ยวหลานก็ตื่นเต้นมากเช่นกัน เริ่มโห่ร้องออกมา

นางหวงแหนทุกวันที่อยู่ในแดนมนุษย์ วันหยุดยาวนี้ควรค่าแก่การรอคอย

เซวียนหยวนเฉิงฉีกยิ้มสดใส เอ่ยถามว่า “พวกเจ้าตั้งใจว่าจะทำอะไรต่อ ข้าว่าจะไปเยี่ยมชมยุทโธปกรณ์ที่กระทรวงกลาโหมสักหน่อย ข้าอยากสร้างแรงบันดาลใจด้านหลอมศาสตราให้ตัวเอง”

สวีเสี่ยวหลานยิ้มแล้วพูดว่า “ข้าไม่มีแผนการอะไร อย่างไรเสียก็คงเที่ยว เที่ยว เที่ยวแล้วก็เที่ยว!”

อันหลินพูดเสริมว่า “ข้าก็เหมือนกัน หลังซื้อของหมดแล้ว ข้าก็จะเที่ยว เที่ยว เที่ยวแล้วก็เที่ยวเหมือนกัน!”

เมื่อหวงซานซานเห็นท่าทางของทั้งคู่ ก็รู้สึกเอือมระอา

อยากพูดเหลือเกินว่า ‘ดูท่าทางกระตือรือร้นรักเรียนของเซวียนหยวนเฉิง แล้วดูพวกนายสิ!’

“ท่านทูตเซียนหยวนเฉิง หากท่านอยากไปชมยุทโธปกรณ์ละก็ โทรหาฉัน ฉันจะช่วยจัดการให้เอง” หวงซานซานพูด

“อืม เช่นนั้นก็รบกวนเจ้าด้วย”

เซวียนหยวนเฉิงส่งยิ้มอบอุ่นปานสายลมฤดูใบไม้ผลิให้หวงซานซาน พยักหน้าอย่างซาบซึ้งใจ

หวงซานซานเห็นรอยยิ้มของเซวียนหยวนเฉิงก็ชะงักไป จากนั้นก็ก้มหน้าลงอย่างขวยเขิน

หัวใจของเธอเต้นตึกตักอย่างแรง

คุณพระ…บนโลกนี้ทำไมถึงมีผู้ชายที่หล่อขนาดนี้กันนะ!

โอปป้าเก้าหลี[1] หนุ่มน้อยจีนชิดซ้ายไปให้หมด!

ใบหน้าหล่อเหลาไร้จุดบอดของพี่หยวนเฉิงต่างหากที่เป็นเทพบุตรอันดับหนึ่งในใจฉัน!

หวงซานซานตัดสินใจแล้วว่า เธอจะคอยเป็นเสื้อกันหนาวประจำตัวให้เซวียนหยวนเฉิงเอง…

ถุย! ไม่สิ เลขาสาวประจำตัวต่างหาก…

เอ่อ ดูเหมือนจะไม่ใช่เหมือนกัน

ช่างมันสิ อย่างไรเสียพี่หยวนเฉิงไปไหน เธอก็จะตามไปนั่น

เซวียนหยวนเฉิงเห็นใบหน้าแดงระเรื่อของหวงซานซาน ก็อดยิ้มแหยไม่ได้

เขาไม่ยิ้มยังดี พอยิ้ม เมื่อหวงซานซานเห็น หน้าก็แดงกว่าเดิม ลามไปถึงใบหูแล้ว

อันหลินกับสวีเสี่ยวหลานเห็นหวงซานซานออกอาการหลงผู้ชาย ต่างก็แปลกใจเป็นอย่างยิ่ง

ไม่ง่ายเลยกว่าหวงซานซานจะสร้างภาพลักษณ์พี่สาวผู้สุขุมมากฝีมือได้ กลับพังทลายลงเพราะรอยยิ้มพิฆาตของพี่เฉิง พังทลายไม่เป็นชิ้นดี

เถียนหลิงหลิงยืนเงียบอยู่อีกฝั่งหนึ่ง แอบใช้มือถือถ่ายภาพที่ควรค่าแก่การจดจำนี้ไว้

โลกตะลึง! หญิงแกร่งหวงซานซาน อายจนหน้าแดงเพราะรอยยิ้มของผู้ชาย!

เบื้องหลังเรื่องเหล่านี้ เป็นความจำเป็นทางด้านการงานหรือเป็นความสูญเสียทางความรู้สึก…

ดวงตาสุกใสของเถียนหลิงหลิงเป็นประกายแวววับ วาดฝันเรื่องราวต่อจากนี้ให้พวกเขาแล้ว

เธอดีใจมาก มีไพ่ตายไว้ต่อรองกับพี่ซานซานเพิ่มอีกแล้ว!

อันหลินนั่งลงบนเก้าอี้ หยิบใบสั่งซื้อสินค้าใบสุดท้ายออกมา

ใบสั่งซื้อนี้ยากที่สุด เขาจึงเก็บมันไว้เป็นลำดับสุดท้าย

เนื้อหาในใบสั่งซื้อไม่เยอะ มีแค่สามประการ

หนึ่ง รวบรวมรูปถ่ายในชีวิตประจำวันของนักพรตหญิงรูปงามในแดนมนุษย์ห้าสิบคน

ไม่ว่าคุณเป็นใคร จะเป็นเศรษฐีตัวท็อปหรือเจ้าหน้าที่รัฐ ไม่พบใครหน้าไหนทั้งนั้น!

ยิ่งไปกว่านั้น สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ เธอมีแฟนคลับล้นหลาม แต่ไม่มีใครมีลายเซ็นของเธอเลยแม้แต่คนเดียว!

คนที่ไม่เคยแจกลายเซ็นเลย การจะได้ลายเซ็นจากเธอนั้น ไม่ต้องคิดก็รู้ว่ายากปานใด

ตอนที่ศิษย์พี่คนนั้นมาแดนมนุษย์ ก็ใช้สถานะของทูตเซียน แต่ก็หน้าม่อยคอตก ไม่ได้เปรียบอะไรเลยสักนิด

เรื่องที่ศิษย์พี่ทำไม่ได้ เขาถึงได้ยกภารกิจอันใหญ่หลวงให้ศิษย์น้องคนนี้

บอกตามตรง หากไม่ใช่เพราะค่าตอบแทนที่ศิษย์พี่ให้มันสูงลิ่วละก็ อันหลินไม่อยากแตะต้องภารกิจเลยจริงๆ

เอ๊ะ ใช้สถานะไม่ได้ หรือต้องใช้กำลังให้เธอยอมจำนน

แม้แตงที่ฝืนเด็ดจากต้นจะไม่หวาน[2] แต่เติมน้ำตาลได้นี่นา…

ไม่ได้ ไม่ได้!

อันหลินส่ายหน้าเป็นพัลวัน คิดในใจว่าทำไมตัวเองถึงได้มีความคิดต่ำช้าแบบนี้

ทำแบบนี้รู้สึกละอายใจไม่พอ ความหมายของลายเซ็นที่ศิษย์พี่ได้ไปก็ไม่เหมือนเดิม

“ทำยังไงดี…”

อันหลินนั่งพิงเก้าอี้ ทอดถอนหายใจ

“เป็นอะไรไป” เสียงสดใสดังขึ้นข้างหู

เถียนหลิงหลิงชะโงกหน้าอ่อนเยาว์เข้ามาใกล้หน้าของอันหลิน จ้องใบสั่งซื้อสินค้าในมือเขาอย่างแปลกใจ

เมื่อครู่เธอใช้วีแชทติดต่อกับเหล่านักพรตหญิงเพื่อขอรูปถ่ายโดยตรงอยู่ข้างๆ นี่เอง

ตอนนี้เมื่อได้ยินอันหลินถอนหายใจ เธอก็รีบวิ่งเข้ามา ดูว่ายังมีอะไรที่เธอสามารถช่วยได้ เพื่อให้ได้หินวิญญาณเพิ่มขึ้น…

“หา อยากได้ลายเซ็นของพี่ตงฟางเหรอ” พอเถียนหลิงหลิงเห็นใบสั่งซื้อของอันหลิน ก็ทำหน้าแปลกพิลึก

อันหลินได้ยินเธอเรียกตงฟางเสวี่ยว่าพี่ตงฟาง ก็รู้แล้วว่าได้เรื่อง จึงถามอย่างตื่นเต้นว่า

“เธอรู้จักตงฟางเสวี่ยด้วยเหรอ งั้นมีวิธีขอลายเซ็นจากเธอหรือเปล่า” …………………………………

[1] โอปป้า ในภาษาเกาหลี แปลว่าพี่ชาย

[2] แตงที่ฝืนเด็ดจากต้นจะไม่หวาน หมายถึง การทำอะไรโดยฝืนมักได้ผลลัพธ์ที่ไม่ดี

Related