รักครั้งใหม่กับพี่ชายอดีตสามี นิยาย บท 251

เซ่าเยว่เรียนอะไรก็ตามล้วนเรียนรู้ได้ไว เรื่องวาดรูปก็เหมือนกัน

เพราะความสามารถในการคิดเชิงพื้นที่สูง เธอเลยชอบภาพวาดพู่กันจีนที่มีการยืดมิติพื้นที่หรือไม่ก็ให้ความรู้สึกได้สัดส่วน แบบนี้จะทำให้เธอนึกถึงสูตรคณิตศาสตร์

เลยค่อนข้างชอบวาดรูปไม้ไผ่เป็นพิเศษ

ตอนเด็ก ๆ เซ่าเยว่ค่อนข้างซน เธอมักจะไปขโมยผลงานของเหลียงหงเม่าอยู่บ่อย ๆ ตอนนี้ในสตูดิโอเลยติดภาพของตาแก่นั่นไว้อยู่หลายภาพ

เนื่องจากตอนที่เซ่าเยว่เรียนวาดภาพมักทำอะไรครึ่ง ๆ กลาง ๆ ทั้งยังชอบก่อความวุ่นวาย หลัก ๆ คือตอนนั้นมีของที่เธอสนใจค่อนข้างเยอะ ไม่ได้ตั้งสมาธิทั้งหมดมาลงกับการวาดภาพขนาดนั้น เหลียงหงเม่าเลยรู้สึกว่าเซ่าเยว่หยาบกระด้างเกินไป จิตใจว่อกแว่ก ทำอะไรให้สำเร็จไม่ได้หรอก เลยตัดสินใจไม่สอน

เซ่าสวินยิ่งดูก็ยิ่งอยากหัวเราะ “นี่เธอขโมยรูปของตาแก่นั่น แถมยังเก็บเอาไว้ตั้งหลายปีขนาดนี้อีก เธอไม่กลัวว่าเขาจะมาเอาเรื่องกับเธอหรือไง?”

จำนวนมากทีเดียวเชียว หากเอาไปประมูลขายในตลาด อาจจะถึงขั้นที่ซื้อซูเปอร์คอมพิวเตอร์รุ่นเล็กเครื่องนั้นของเธอกลับมาได้เลย

เซ่าเยว่ “เขาก็แค่ปิดตาไปข้างหนึ่งก็เท่านั้น ถือว่าให้พี่ไป”

เซ่าสวิน “ช่างหาทางลงให้ตัวเองได้จริง ๆ สินะ ตาแก่นั่นไม่ต้อนรับเธอด้วยซ้ำ คงลืมเธอไปนานแล้วละ”

อาจเป็นเพราะมีความทรงจำในวัยเด็กร่วมกัน เลยดึงความรู้สึกใกล้ชิดระหว่างเซ่าสวินกับเซ่าเยว่ให้เข้าหากัน นึกถึงด้านที่ ‘เลวร้าย’ ของเซ่าเยว่แล้ว เขาก็รู้สึกสนใจขึ้นมาไม่น้อย

ดังนั้นเลยพยายามชมอย่างสุดความสามารถ “ภาพที่เธอวาดตอนนี้ก็ไม่เลว”

เมื่อเซ่าเยว่ถูกชม ก็อารมณ์ดีมาก “ขอบใจ”

เซ่าสวิน “นึกอยากกลับมาวาดภาพต่อตั้งแต่เมื่อไหร่?”

เซ่าเยว่ “สองสามปีมานี้ การวาดภาพทำให้พี่สงบใจได้น่ะ”

เซ่าสวินเผยดวงตาล้ำลึก สองสามปีมานี้ที่จิตใจไม่ค่อยสงบนั้นต้องเป็นเพราะไอ้สารเลวอย่างเจียงเฉินหานนั่นแน่ แต่เขาจะเอาแต่ทำหน้าตาบึ้งตึงเวลาเซ่าเยว่พูดถึงอดีตไม่ได้ มันเหมือนกับเห็นเจียงเฉินหานเป็นคนสำคัญนักหนา ไอ้โง่เง่าแซ่เจียงนั้นน่ะไม่มีสิทธิ์มามีอิทธิพลเหนืออารมณ์ของเขากับเซ่าเยว่ต่อไปอีกแล้ว

“แบบนั้นก็ดี เธอคอยฝึกมาในสองสามปีนี้ ถ้าได้เจอหน้าเหลียงหงเม่าอีกที ก็พอจะตบหน้าเขาให้หงายได้อยู่”

เซ่าเยว่ยากจะอธิบายออกมาเป็นคำพูดสั้น ๆ ได้ “เรื่องมันก็นานหลายปีมาแล้ว เธอยังจะตบหน้าให้หงายอีกเหรอ? ตอนนั้นพี่ไม่ได้ตั้งใจ ทำให้เขาโมโหจนสะบัดก้นเปิดประตูออกไปก็เป็นเรื่องจริง เธออย่าลืมสิว่าเขาน่ะเป็นเหลียงหงเม่า ศิลปินอาวุโสผู้มีคุณธรรมและบารมีสูงส่ง เป็นบุคคลสำคัญของชาติเชียวนะ”

เซ่าสวินหยามเหยียด “ใครใช้ให้ฉันเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้นล่ะ ต่อให้เขาเป็นฮ่องเต้ ฉันก็จะพูดแบบนี้แหละ”