รักที่เจ็บปวดของฉัน

ตอนที่22 จันทรัตร์ใกล้ตายแล้ว

ตอนที่22 จันทรัตร์ใกล้ตายแล้ว

จันทรัตร์พักรักษาอาการป่วยอยู่ที่โรงพยาบาล ในทุกๆวันเธอต้องทนกับความทุกข์ทรมานกับอาการเจ็บป่วยเป็นเวลา 5 - 6 ชั่วโมงต่อวัน ยังต้องคำนึงว่าจะต้องทำอย่างไรให้ลูกออกมาร่างกายสุขภาพแข็งแรง และโชคดีที่ลูกน้อยเธอนั้นแข็งแรง ถึงแม้ว่าแม่จะเป็นมะเร็งแต่ลูกในครรภ์ของเธอนับว่าแข็งแรงแน่นอน ด้วยเหตุนี้ จันทรัตร์จึงรู้สึกยินดีเป็นอย่างมาก ลูกของเธอควรเติบโตขึ้นมาอย่างปลอดภัยและแข็งแรง เธอจึงต้องมีความเชื่อมั่นเพื่อกำเนิดลูกน้อยออกมา

ในขณะที่นั่งอยู่หน้ากระจก จันทรัตร์เริ่มหวีผมบนศีรษะ ทุกครั้งที่ลงแปรงหวี จะต้องมีผมกระจุกใหญ่ร่วงหล่นมา บนศีรษะของเธอแทบจะไม่หลงเหลือเส้นผมอยู่แล้ว เธอสวมหมวกเพื่อปกปิดความอัปลักษณ์ เช่นเดียวกันกับที่กระเพาะของเธอไม่สามารถรับอาหารใดๆได้อีก จึงได้แต่พึ่งอาหารเหลวเพื่อหล่อเลี้ยงชีวิต ทุกคืนวันผ่านไปเป็นเช่นนี้อยู่หลายเดือน

ภายในห้องคนไข้ที่เย็นเยียบและเงียบสงบ นอกจากนางพยาบาลไม่กี่คน ก็ไม่มีคนนอกเข้ามาอีก ชวนีและศุภกิจไปร่วมงานแต่ง ส่วนเธอได้แต่เพียงรอบทจุดจบอยู่ในห้องคนไข้ ที่มอบชายคนที่เธอรักมากที่สุดส่งถึงข้างกายคนอื่น

จันทรัตร์นึกถึงอดีตเมื่อ 5 ปีก่อนของตน วันที่ได้แต่งเข้าบ้านอิทธิวีรกูล เธอไม่สนว่าสถานที่จัดงานแต่งนั้นจะต้องประหยัดแค่ไหน ขนาดของงานจะใหญ่แค่ไหน ขอเพียงแค่ได้แต่งกับสุพจน์เธอก็มีความสุขแล้ว แต่วันนี้จันทรัตร์กลับเพิ่งพบว่า หากผู้ชายคนหนึ่งได้รักผู้หญิงสักคน เขาไม่สามารถทนรอที่จะประกาศให้คนทั้งโลกให้ได้รับรู้ว่า เธอคือผู้หญิงของเขา และนางเอกคนนั้นก็คือกรรณารา

น้ำตาไหลพร่างพราในดวงตาของเธอครั้งแล้วครั้งเล่า ไม่ใช่พูดว่าปล่อยวางไปแล้วหรือ? แต่เหตุใดจึงยังปล่อยวางไม่ลงเสียที

จันทรัตร์ถอนหายใจ เบนความสนใจไปที่อย่างอื่น เพื่อไม่ให้อารมณ์ของตนเองนั้นแปรปรวนจนเกินไป พยาบาลที่อยู่ด้านนอกเรียกให้จันทรัตร์ไปทำการตรวจเช็ค เธอแบกท้องอันอุ้ยอ้ายลุกขึ้นยืน เดินอย่างยากลำบาก การเป็นคุณแม่ตั้งครรภ์10เดือนนี่มันไม่ง่ายเลยจริงๆ

จันทรัตร์จับกำแพงแล้วเคลื่อนตัวช้าๆ ทันใดนั้นกระเพาะของเธอมีอาการปวดเหมือนกับก่อนหน้านี้ ที่ปวดขึ้นมาสักครั้งทั่วร่างก็จะไร้เรี่ยวแรงจนเดินสะเปะสะปะไม่ตรงทาง

ครรภ์เธอเกิดการขยับตัวอย่างรุนแรง ไม่รู้ว่าเกิดจากอาการปวดกระเพาะหรือปวดท้องครรภ์ขึ้นมา เจ็บปวดราวกับโดนเข็มทิ่มแทง เธอเข่าพับลงไปทรุดกับพื้น ความเจ็บปวดช่วงท้องกับอาการเจ็บป่วยที่เธอได้รับมากกว่า 5 ชั่วโมงในทุกวันนั้นทรมานไม่ต่างกันเลย จันทรัตร์กุมท้องที่ปวดทรมานแสนสาหัสมุ่งหน้าหาหมอเพื่อขอความช่วยเหลือ

“หมอ หมอคะ ฉันจะคลอดแล้ว”จันทรัตร์ตะโกนเรียกเสียงดัง

ด้านโรงแรม แขกมาร่วมงานตามเวลาที่กำหนด ส่งเสียงครึกครื้นรอการมาถึงของเจ้าบ่าวและเจ้าสาว

เงาร่างทรงสูงของสุพจน์ยืนอยู่ริมหน้าต่าง รอให้ถึงฤกษ์เวลาก็จะไปรับกรรณารา เขารู้สึกคับข้องใจ ร่างกายไม่สบายดีนัก อาการปวดศีรษะก็ยังเป็นๆหายๆ สภาพจิตใจไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่ สุพจน์ทานยาแก้ปวดศีรษะไปสองเม็ดจึงค่อยเดินออกจากห้องได้อย่างสงบ

เมื่อเดินถึงประตูทางเข้า หูเขาได้ยินเสียงแว่วๆ สุพจน์จึงหยุดสาวเท้า

“คุณสุพจน์ เป็นอะไรหรือเปล่าครับ?”ผู้ติดตามถาม

“ไม่มีอะไร พวกเราไปกันเถอะ”สุพจน์สลัดความคิดทิ้งไป

ลู่ทางเดินเจ้าบ่าวบังเอิญเจอนพพลที่ดื่มจนเมามาย นพพลกำลังถือขวดเหล้า มองดูแล้วทรุดโทรมลงอย่างมาก มีไรหนวดเครา เหมือนกับไม่ได้ดูแลจัดการตัวเองมาหลายวัน เขาเห็นสุพจน์เดินมาอย่างมาดมั่น ก็ยิ้มเยาะเย้ย เข้าไปสะดุดชนร่างของสุพจน์

“ยินดีกับนายด้วย สุพจน์ วันนี้นายก็แต่งงานแล้ว ขอให้พวกนายอยู่ด้วยกันไปจนแก่จนเฒ่า มีลูกมีหลานไวๆ”

ไม่รู้ว่านพพลเมาจริงหรือแสร้งเมา พูดออกมาก็ฟังไม่ค่อยจะเป็นภาษาเท่าไหร่

สุพจน์ปัดมือเขาออก น้ำเสียงเย็นชา“เมาถึงขนาดนี้บ้าหรือเปล่า”

“ก็ฉันดีใจ ฉันดีใจโคตรๆ ถ้าหากนายไม่เลือกกรรณารา แล้วฉันจะตามตื๊อจันทรัตร์ได้ยังไงล่ะ สุพจน์ นายเสียใจหรือเปล่า? นายจะเสียใจบ้างมั้ย?”นพพลถาม

“ฉันต้องเสียใจทำไม ในเมื่อวันนี้เป็นงานแต่งของฉันกับณารา นายอย่ามาทำตัววุ่นวาย”

“ไม่! นายมีความสุขกับงานแต่งวันนี้ แต่จันทรัตร์ล่ะ? เธอนอนรอความตายอยู่ที่โรงพยาบาล สุพจน์ ทำไมนายมันถึงใจบาปได้ขนาดนี้”นพพลพูดในขณะที่น้ำเอ่อล้นท่วมนัยย์ตา มีคำกล่าวว่าเป็นลูกผู้ชายต้องไม่หลั่งน้ำตา แต่นพพลกลับร้องไห้ออกมา “ในอนาคตวันครบรอบแต่งงานของนายกับกรรณาราก็คือวันครบรอบวันตายของจันทรัตร์ นายว่ามันน่าตลกไหมล่ะ?quot;

คำพูดของนพพลทำให้สุพจน์ขมวดคิ้วมุ่น ที่เขาพูดมันหมายความว่าอะไร ทำไมถึงพูดว่าจันทรัตร์นอนรอความตายที่โรงพยาบาล

“นพพล นายเป็นบ้าหรือไง!”สุพจน์ตะโกนตอบกลับ

“ฉันไม่ได้บ้า นายจะต้องรู้สึกผิดไปชั่วชีวิต จันทรัตร์ใกล้ตายแล้ว”

สุพจน์คับข้องใจ รูม่านตาเบิกกว้าง คว้าคอเสื้อของนพพล เพราะไม่ค่อยอยากเชื่อ“นายพูดไร้สาระให้มันน้อยลงหน่อย!”

“ฉันจะเอาเรื่องการตายของจันทรัตร์มาล้อนายเล่นทำไมล่ะ?”

นพพลยิ้ม“จันทรัตร์คลอดลูกของนาย เธอไม่ต้องการหลงเหลือความเสียใจก่อนที่จะตายไป ไม่ห่วงโรคมะเร็งกระเพาะอาหารของตัวเองเพื่อที่ต้องการจะให้เด็กได้เกิดมา ช่วงไม่กี่เดือนที่ผ่านมานี้ ทุกๆวันต้องรับความทรมานจากอาการเจ็บป่วย คืนก่อนที่นายจะหย่ากับเธอ จันทรัตร์สลบอยู่ในบ้าน วันต่อมาก็ถอดเข็มสายน้ำเกลือออกมาจากโรงพยาบาลเพื่อพบนาย แล้วนายล่ะ? ก็หย่ากับเธอแทบจะในทันที สุพจน์ นายทำเรื่องเลวๆแบบนี้ได้ลง แล้วทำไมจันทรัตร์ถึงได้รักนายขนาดนั้น รักจนกระทั่งชีวิตของตัวเองก็ยังไม่ต้องการ”

คำพูดนี้ได้ฝังเข้าไปในของหัวสุพจน์ สุพจน์ได้แต่นิ่งอึ้ง เขาไม่กล้าที่จะเชื่อ เขาเกือบจะยอมรับในคำพูดของนพพล ว่านี่เป็นแค่การขัดขวางการแต่งงานของเขา ไม่ได้เชื่อว่าจันทรัตร์เป็นโรคมะเร็งกระเพาะอาหารระยะสุดท้าย

“นายกำลังล้อเล่นแน่ๆ จันทรัตร์จะเป็นมะเร็งได้ยังไง เธอก็ดูสบายดี เมื่อไม่กี่วันก่อนยังมีดูชีวิตชีวาอยู่เลย….”

สุพจน์สับสนระคนตกใจ เกิดความกลัวขึ้นภายในหัวใจ พ่อของจันทรัตร์ก็เสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งกระเพาะอาหาร จันทรัตร์ถึงอายุยังน้อยก็เป็นโรคมะเร็งกระเพาะอาหารได้ สิ่งเหล่านี้ทำให้สุพจน์ลนลานไปหมด เขาปล่อยมือจากคอเสื้อนพพล

“จะเชื่อหรือไม่ก็แล้วแต่นาย ฉันก็ไม่อยากจะพูดอะไร แต่ฉันควบคุมตัวเองไม่ได้หรอก ความสุขของนายกับกรรณารา ทำไมถึงต้องสร้างบนความทุกข์ของจันทรัตร์ เธอไม่มีความสุข พวกนายก็อย่าหวังว่าจะมีความสุข เพราะว่านายเป็นหนี้ชีวิตจันทรัตร์”

Bình Luận ()

0/255