รักที่เจ็บปวดของฉัน

ตอนที่26 ก้องเป็นเด็กไม่มีแม่

ตอนที่26 ก้องเป็นเด็กไม่มีแม่

“เฮ้อ เพื่อนๆต่างก็พูดอย่างนี้ เด็กไม่มีแม่เป็นเด็กที่เก็บมาจากถังขยะ คนอื่นต่างก็มีพ่อแม่มารับมาส่ง ไม่เหมือนกับผมเลย เด็กชายเบ้ปาก ตอบด้วยความรู้สึกไม่ยุติธรรม

คนรับใช้ลำบากใจ คุณชายน้อยซุกซนตั้งแต่เล็ก สร้างปัญหาไม่น้อยสำหรับคนรับใช้อย่างพวกเขา คนรับใช้กล่าวด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม“ไม่เป็นไรนี่คะ รอคุณผู้ชายกลับมา ท่านก็สามารถไปรับ ไปส่งคุณหนูได้ ใช่ไหมคะ?”

“ผมไม่ต้องการเขา ผมต้องการแม่”

เด็กชายน้อยใจ ถอดกระเป๋าหนังสือออกหยิบกรอบรูปอันหนึ่งออกจากกระเป๋าหนังสือ กรอบรูปนี้ก้องพกติดตัวไว้ตลอดเวลา เพราะว่าพ่อเคยบอกว่านี่คือแม่ของเขา เพื่อนคนอื่นๆต่างก็มีแม่ มีเพียงเขา ทุกครั้งที่ปิดเทอม นอกจากคนรับใช้แล้ว แต่ไหนแต่ไหนก็ไม่เคยเห็นพ่อเลย โอกาสที่จะเจอกับพ่อที่บ้านมีน้อยจนน่าสงสาร ถ้ามีแม่อยู่ เขาก็ไม่โดดเดี่ยวอีกแล้ว

คนรับใช้เห็นก้องหยิบกรอบรูปมากอดไว้ในอ้อมอก ก็ยกมือขึ้นปาดน้ำตาด้วยความเศร้า เด็กเพิ่งอายุ 5 ขวบ ก็ต้องอดทนต่อการแยกจากคนในครอบครัว เธอเองก็รู้สึกปวดใจ

หน้าประตูมีรถหนึ่งคันกำลังเข้าจอด ก้องรู้ทันทีว่าสุพจน์นั้นกลับมาแล้ว ก็แสร้งทำอะไรบางอย่างแล้วรีบวิ่งขึ้นชั้นบนราวกับว่ามองไม่เห็น

สุพจน์นั่งอยู่ที่โต๊ะรับประทานอาหาร หรี่ตามองเงาร่างเล็กนั้น“หยุด!”

ก้องรีบหยุดเท้าทันทีและหันหลังกลับ ทำท่าตะโกนปากจู๋“คุณพ่อ”

“มานี่ซิ”สุพจน์กวักมือเรียก

ถึงแม้ว่าก้องจะไม่ค่อยพอใจกับพ่อคนนี้ แต่ก็ยังหวั่นเกรงเขาอยู่มาก จึงสะพายกระเป๋าเดินสะบัดก้นเข้าไปหา สุพจน์จับตัวก้องมานั่งไว้บนตัก ใบหน้าไม่แสดงอารมณ์ แต่สายตากำลังมองบนกระดาษข้อสอบศูนย์คะแนน พูดด้วยน้ำเสียงอึมครึม“เป็นอะไร? ไหนบอกพ่อหน่อย?”

ก้องก้มศีรษะ ใจไปตกอยู่ที่ตาตุ่ม แกล้งทำไม่รู้ไม่ชี้“พ่อกำลังพูดเรื่องอะไรอยู่หรอฮะ”

“คุณครูโทรศัพท์มาที่บ้าน บอกว่าคะแนนสอบลูกได้ที่หนึ่งจากสุดท้าย ลูกชายของพ่อสุพจน์นีไม่ฉลาดขนาดนี้เลยหรือ?”สุพจน์ถามเสียงเย็น

ก้องเขี่ยนิ้วไปมา รู้สึกอับอาย เขาเขียนแค่ชื่อลงในกระดาษข้อสอบ ไม่ได้ตอบเลยสักข้อ เว้นว่างไว้ราวกับกระดาษใหม่เอี่ยม“ผมทำไม่ได้ พ่อจะตีผมไม่ได้นะฮะ”

“ก้องภูมิ!”

เด็กชายก้องน้ำตาไหล โต้แย้งอย่างน้อยใจ“ใครๆก็บอกว่าพ่อไม่กลับบ้าน ไม่ใส่ใจผม เพื่อนที่ชั้นเรียนทุกคนก็ล้อเลียนผม บอกว่าผมเป็นเด็กไม่มีพ่อแม่ พ่อไม่รักผม ผมก็จะสอบศูนย์คะแนนให้พ่อ พรุ่งนี้พ่อก็จะได้พาผมไปพบครูที่โรงเรียน”

สุพจน์หัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก ลูบศีรษะก้อง“ใครใช้ให้ลูกทำแบบนี้กัน?”

“เพื่อนนักเรียนที่สอบไม่ผ่าน ผู้ปกครองต้องมาโรงเรียนฮะ”ก้องตอบ

สุพจน์เอาตัวก้องเข้ามากอด มองใบหน้ากลมป่องของลูกชาย ที่มีน้ำรื้นในดวงตา อาการน้อยอกน้อยใจที่คิดว่าตนเองถูก ก็คือลูกชายของเขานั่นเอง ในชีวิตประจำวันเขาให้เวลากับก้องน้อยไปจริงๆ“พรุ่งนี้พ่อจะไปส่งลูกที่โรงเรียน แล้วอย่าสอบศูนย์คะแนนอีกล่ะ ไม่อย่างนั้นต่อไปพ่อจะอธิบายกับแม่อย่างไร”

“ฮึ ดูหน้าลูกสิ”เจ้าอันธพาลน้อยเอ๋ย

สุพจน์พาก้องไปที่ห้อง ให้ลูกถอดรองเท้าออกและก็อาบน้ำแต่งตัวให้เขา การทดสอบ 5 ปีมานี้ทำให้สุพจน์สงบกว่าแต่ก่อนไม่น้อย ไม่หุนหันพลันแล่น มีความอดทนกับเด็ก สุดยอดคุณพ่อลูกอ่อนไม่มีใครอื่นนอกจากเขา

การตายของจันทรัตร์ทำให้นิสัยใจคอของสุพจน์เปลี่ยนแปลงไปอย่างมาก และก้องก็คือยาปลอบประโลมใจจิตใจของเขา

“คุณพ่อฮะ เมื่อไหร่ผมจะได้พบกับแม่?”

สุพจน์กำลังหาชุดเสื้อผ้าให้ลูก ประโยคนี้ทำให้สีหน้าสุพจน์หนักอึ้ง เขาปิดบังลูกชายมาตลอด ให้เขาเข้าใจว่าจันทรัตร์ยังมีชีวิตอยู่“รอลูกโตขึ้น แม่ก็จะกลับมาเอง”

สุพจน์เข้ามาอุ้มก้อง สองมือของก้องโอบลำคอของสุพจน์“แต่ผมอยากจะเจอแม่ตอนนี้ ผมเห็นพ่อเหม่อมองดูรูปแม่อยู่หลายครั้ง พ่อคิดถึงแม่เหมือนกับผมไง”

“คิดถึง”

คืนวันไม่ถ้วนที่เขาสะดุ้งตื่น หลังจากสะดุ้งตื่นขึ้นมาจึงรู้ว่าตนเองนั้นโดดเดี่ยว เขาคิดถึงจันทรัตร์ตลอด5ปีที่ผ่านมา และจะอีกกี่สิบปีหลังจากวันนี้จะไม่มีเปลี่ยน

“รอก้องโตขึ้น แม่ก็จะกลับมา ถึงตอนนั้นพวกเราก็จะได้อยู่ด้วยกัน”

สุพจน์ไม่สบอารมณ์ ก้องเพิ่งจะห้าขวบ เขาไม่สามารถทำลายความฝันในจิตใจอันงดงามของก้องได้ ก็ให้พกพาความคาดหวังนี้เติบโตไปแล้วกัน

เช้าวันถัดมา สุพจน์ไปส่งก้องเข้าเรียน ใบหน้าก้องอาศัยบารมี รีบบอกกับเพื่อนร่วมชั้นของเขา “นี่ พ่อของฉัน”

“ก้อง พ่อนายหล่อมาก แล้วแม่นายล่ะ?”เพื่อนถาม

ก้องรีบตอบ“คุณแม่ฉันไปที่ที่ไกลมาก พอฉันโต แม่ก็จะกลับมา”

“ฮ่าๆ นายโกหกอ่ะ จริงๆนายก็ไม่มีแม่”เด็กชายคนหนึ่งพูด“แม่นายหนีไปกับคนอื่นแล้ว ถึงเหลือแค่พ่อที่ดูแลนายไง”

“นายอย่ามาพูดจาเลอะเทอะ แม่ฉันไม่ได้หนีไป”ก้องโกรธจนหน้าแดง

“หนีไปแล้วๆ เด็กไม่มีแม่ก็เหมือนต้นหญ้า นายมันเป็นต้นหญ้า”เพื่อนล้อ

ก้องเหลืออดเหลือทน คว้าตัวเด็กชายคนนั้นแล้วต่อยเข้าไปหนึ่งหมัด“นายสิที่ไม่มีแม่ แม่นายหนีไปกับคนอื่นแล้ว และแม่ฉันจะต้องกลับมา”

เด็กสองคนทะเลาะต่อยตีกัน ใครก็คิดไม่ถึง คุณครูเมื่อเห็นเหตุการณ์ก็รีบเข้ามาแยกพวกเขา ผู้ปกครองของเด็กชายคนนั้นโกรธ“เจ้าเด็กคนนี้มีปัญหาอะไร ถึงมาต่อยลูกชายฉันอย่างไม่มีสาเหตุ ลูกชายฉันถูกต่อยหน้าบวมแดงไปหมดแล้ว ไร้การศึกษาสิ้นดี”

Bình Luận ()

0/255