รักที่เจ็บปวดของฉัน

ตอนที่28 พ่อครับ ผมเจอแม่แล้ว

ตอนที่28 พ่อครับ ผมเจอแม่แล้ว

“แม่ก็มีคุณพ่อไง”ก้องรีบหยิบกรอบรูปจากกระเป๋าหนังสือให้นันทนาดู“แม่ดูสิ นี่ก็คือแม่ไงฮะ ผมพกติดตัวไว้ตลอดเลย”

นันทนาประหลาดใจ มองดูกรอบรูปที่อยู่ในมือของก้อง ซึ่งดูคล้ายกับเธออย่างมาก นันทนาอุ้มก้องให้นั่งลง หยิบกรอบรูปนั่นมา เธอตกใจอยู่เกือบนาที ปลายนิ้วลูบอยู่บนกรอบรูปนั้น บนโลกนี้จะมีคนที่เกิดมาหน้าตาเหมือนกันขนาดนั้นเลยหรือ? เหลือเชื่อจริงๆ

“แม่ฮะ ใช่แม่หรือเปล่า ใช่แม่ของผมไหมฮะ”ก้องโอบลำคอของนันทนา พูดจาตะกุกตะกัก“ผมคิดถึงแม่มากเลย พวกเขาบอกว่าผมไม่มีแม่ ผมจะพาแม่ไปอวดพวกเขา”

นันทนานิ่งเงียบอยู่นานจึงค่อยดึงก้องเข้ามาถาม“หนูอายุกี่ขวบแล้วคะ?”

“ห้าขวบแล้วครับ”ก้องกางมือทั้งห้านิ้วออก

“ฉันไม่ใช่แม่ของหนู หนูคงเข้าใจผิดแล้วล่ะ”นันทนาหัวเราะปลอบใจ

ก้องร้องไห้โฮๆ สะอึกสะอื้นด้วยความน้อยใจ“แม่ไม่ยอมรับผม ไม่รักผมแล้วใช่ไหมฮะ ก้องเป็นเด็กไม่มีแม่!”

การที่ก้องร้องไห้ ทำให้นันทนามือไม้ลนลาน จึงรีบนำตัวก้องเข้ามากอดปลอบ“โอ๋ๆๆ อย่าร้อง ก้องอย่าร้องนะคะ”

นันทนาไม่มีวิธีจริงๆ ได้แต่รับบทเป็นแม่ของก้องชั่วคราว ในขณะที่อยู่เป็นเพื่อนเขา นันทนาอยากถามเหลือเกินว่าพ่อของก้องอยู่ที่ไหน เธออยากจะโทรหาใครสักคนที่จะพาเด็กกลับไปได้ แต่ก้องไม่เต็มใจที่จะพูด เอาแต่เกาะติดเธอแจไม่ยอมไปไหน ยังบอกอีกว่าคืนนี้ก็จะนอนค้างกับเธอ

นันทนาทำอะไรไม่ถูก แต่เมื่อต้องเจอกับก้องเธอก็ใจร้ายไม่ลง แค่ก้องร้องไห้ทำหน้ายู่ใส่ หัวใจของเธอก็แทบจะกระตุกตาม ก้องเป็นเด็กน่ารัก เชื่อว่าใครที่ได้เจอก็จะชอบเด็กคนนี้ เธอเองก็ยังใจอ่อนจนพูดอะไรไม่ออก

ฝั่งตรงข้ามคือโรงเรียนอนุบาล พ่อของก้องจะต้องมารับก้องแน่ๆ นันทนาจึงพาก้องไปรอคนมารับที่ประตู

“แม่ฮะ วันนี้ผมอยากนอนกับแม่ ผมไม่อยากกลับบ้านกับพ่อ”ก้องขอร้องอีกครั้ง

“ไม่บอกคุณพ่อของหนู คุณพ่อจะเป็นห่วง หนูเองก็ไม่อยากให้คุณพ่อกังวลไช่ไหม?”

เมื่อก้องลองคิดดู ก็ตาโตขึ้นมาทันที ถ้าหากพ่อได้เจอกับแม่จะต้องดีใจอย่างแน่นอน จึงรับปาก

สุพจน์กลับไม่ได้มารับก้องตามนัด อีกทั้งยังให้คนรับใช้มารับ ก้องผิดหวัง อาลัยอาวรณ์ไม่อยากแยกจากนันทนา นันทนาส่งตัวก้องให้กับคนที่บ้าน อีกทั้งยังกำชับให้เขาระวังความปลอดภัยดีๆ

“แม่ฮะ พรุ่งนี้ผมจะพาพ่อมาหาแม่นะฮะ”ก้องให้คำมั่นสัญญา อย่างไรแม่ก็ทำงานอยู่ที่ร้านดอกไม้ฝั่งตรงข้าม พรุ่งนี้เขายังพาพ่อมาหาอีกได้ จะได้อยู่พร้อมหน้าครอบครัวสักที

นันทนายิ้มโดยไม่พูดอะไร โบกมือลาให้กับก้อง

ก้องรอคอยการกลับบ้านของสุพจน์อย่างตื่นเต้น เมื่อสุพจน์กลับมาถึงบ้าน ก็รีบตามลงไปชั้นล่างอย่างไม่รีรอ พูดด้วยความดีใจ “พ่อฮะ วันนี้ผมเจอแม่ด้วย แม่สวยมาก ครั้งหน้าก็ยังให้ผมไปเล่นด้วย”

สุพจน์ที่ยุ่งมาทั้งวัน ถอดชุดสูทออก ไม่ค่อยเชื่อคำพูดของก้องเท่าไหร่นัก จันทรัตร์เสียชีวิตในอ้อมกอดของเขา อยู่ๆจะมีชีวิตขึ้นมาได้อย่างไร สุพจน์แค่นยิ้ม“ก้องครับ ไม่ใช่ว่าก้องคิดถึงแม่มากเกินไป คงคิดเองเออเองไปแล้วล่ะ”

“ผมเปล่า ผมไปเจอกับแม่มาจริงๆ พรุ่งนี้ผมจะพาพ่อไปหาแม่”

สุพจน์ก็คิดว่าก้องกำลังล้อเขาเล่น ผ่านมาห้าปีแล้ว ถ้าหากจันทรัตร์ยังอยู่ เขาก็คงได้เจอเธอนานแล้ว ในขณะที่คิด สุพจน์ก็เศร้าสลดลง ทุกครั้งที่คิดถึงจันทรัตร์เขารู้สึกเจ็บปวดจนไม่อยากที่จะมีชีวิตอยู่ รู้สึกว่าชีวิตนี้ยากจริงๆที่จะมีชีวิตอยู่ อีกนานเท่าไหร่ที่เขาจะได้ตามจันทรัตร์ไป

ก้องลุกจากที่นอนแต่เช้า วิ่งไปเรียกหาสุพจน์ถึงห้อง เขาถูกก้องปลุกจนตื่น เมื่อไม่ได้นอนเลยต้องพาก้องไปส่งที่โรงเรียนอนุบาล จึงถือโอกาสไปดูในร้านดอกไม้ว่ามีจันทรัตร์อยู่จริงหรือไม่

สุพจน์ไม่ได้คาดหวัง แต่ก้องกลับตื่นเต้นมาก รอด้านหน้าประตูอยู่ครึ่งชั่วโมงร้านจึงเปิด แต่ถึงแม้ว่าพวกเขาจะรออยู่นานถึงขนาดนี้ ก็ยังไม่พบนันทนา ก้องจึงรีบเข้าไปถาม“ทำไมแม่ของผมถึงไม่มา?”

“หนูหมายถึงคุณนันทนาใช่ไหม วันนี้เธอหยุดไม่ได้เข้าร้านดอกไม้นะคะ”พนักงานร้านดอกไม้ตอบ

สุพจน์ไม่ได้สนใจอะไร จูงมือของก้อง“ไปกัน เข้าเรียนได้แล้ว”

“คุณพ่อ พรุ่งนี้มาอีกนะฮะ พ่อจะต้องได้เจอแม่แน่นอน”ก้องยังคงตื๊อ

“นั่นไม่ใช่แม่ของลูกหรอก แม่ของลูกอยู่ที่ไกลมากๆ จะมาอยู่ที่ร้านดอกไม้ได้อย่างไร ต้องเป็นเพราะว่าลูกคิดถึงแม่มากเกินไป”สุพจน์ไม่เชื่อ

“พ่อ พ่อไม่เชื่อผมอ่ะ พ่อใจร้าย ผมไม่อยากให้พ่อไปส่ง ผมไปโรงเรียนเองได้”ก้องโมโห เหวี่ยงมือของสุพจน์ออกแล้วเดินไป ไม่ใส่ใจสุพจน์แม้แต่น้อย

สุพจน์มองตามลูกของตนไป ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ไม่รู้ว่านิสัยนี้เหมือนใคร สุพจน์หันหลับมามองร้านดอกไม้อีกครั้ง ถึงแม้ว่าจะไม่เชื่อคำพูดของก้อง แต่เขาก็ยังคงคาดหวังอยู่ หรือจันทรัตร์จะยังไม่ตาย?

ถึงสุพจน์จะแสดงออกว่าไม่เชื่อ แต่ภายในใจเขากลับปล่อยวางไม่ลง จึงขับรถมาจอดรอที่ประตูร้านดอกไม้ ใกล้เวลาเย็นแล้ว ในใจสุพจน์คาดหวังว่าเขาจะมีโชคได้พบกับคนชื่อนันทนาที่ตั้งตาคอย ชีวิตนี้ เขารักเพียงจันทรัตร์ ถึงแม้ว่าก้องจะให้ความเชื่อนี้กับเขาก็ตาม

“คุณนันทนา วันนี้หยุดทำไมถึงมาได้ล่ะคะ?”

สุพจน์ได้ยินชื่อนี้ก็รีบลงมาจากรถ เขาเห็นเงาร่างๆหนึ่ง แต่เงาด้านหลังนี้มีความคล้ายกับคนที่เขาคิดถึงอยู่ในใจ สุพจน์ประหม่าเล็กน้อย เดินทีละก้าวๆเข้าใกล้ร้านดอกไม้ มองหาคำตอบของเขาอย่างช้าๆ

ทั้งร้านมีคนงานอยู่สองคน ขนาดร้านไม่ใหญ่มาก แผ่นหลังของนันทนาอยู่เบื้องหน้าสายตาเขา สายตาของสุพจน์ตกบนเรือนร่างของนันทนา พกพาความสงสัย ความคาดหวัง ความตื่นเต้น สาวเท้าก้าวเข้าไปใกล้ยิ่งขึ้น ยื่นมือออกมาคิดจะจับไหล่ของนันทนา แต่กลับชักมือกลับ

เมื่อนันทนาหันหน้ามา สุพจน์หน้าเปลี่ยนสี มองเธอด้วยสายตาที่ตกตะลึง

Bình Luận ()

0/255