รักที่เจ็บปวดของฉัน

ตอนที่31ทะเบียนบ้านเตรียมเรียบร้อยแล้ว

ตอนที่31ทะเบียนบ้านเตรียมเรียบร้อยแล้ว

“แม่ฮะ ผมอยากดื่มน้ำ”

เมื่อเห็นนันทนาคุยกับผู้ชายอื่นอย่างสนิทสนม ก้องก็รีบเข้ามาขัดจังหวะการสนทนาของพวกเขา

นพพลเห็นก้องก็ตกใจมาก“คุณมีลูกตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ย?”

นันทนาตอบ “ลูกของเพื่อนบ้านน่ะ”

“ไม่ใช่นะ ผมเป็นลูกของแม่”ก้องเถียงกลับ

นพพลเพียงหัวเราะแต่ไม่ได้พูดอะไรยื่นมือไปลูบศีรษะของก้อง ก้องหลบออกและเจตนาเป็นศัตรูอย่างเต็มที่ นพพลลดมือลงอย่างเก้ๆกังๆ ยักคิ้วใส่หนึ่งที “ไม่เห็นต้องบอก แค่ดูก็รู้ว่าคล้ายคุณ”

เมื่อนพพลกล่าวจบก็เปลี่ยนเรื่องคุย ก้องรู้สึกอันตราย ใครจะรู้ว่าชายคนนี้มาทำอะไรกันแน่ จึงหลบออกมาโทรศัพท์หาสุพจน์ ส่วนสุพจน์ก็กำลังคุยอยู่กับศุภกิจ เขาอยากจะหาตัวชวนีมาถามให้รู้เรื่องว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ตกลงว่านันทนาใช่หรือไม่ใช่จันทรัตร์ (นันทนาเป็นคนเดียวกันกับจันทรัตน์หรือไม่?)

ชวนีไม่เต็มใจที่จะยกโทษให้สุพจน์ แน่นอนว่าเป็นเพราะความโหดร้ายของสุพจน์จึงทำให้จันทรัตร์กลายเป็นเช่นนี้“ก็แล้วจะทำไม ผู้คนก็จำนายไม่ได้แล้ว ตอนนี้ก็มีชีวิตที่ดีแล้ว แล้วนายยังจะเข้าไปวุ่นวายชีวิตของเธอทำไม สุพจน์ นายปล่อยจันทรัตร์ให้เธอเป็นอิสระเถอะ”

พวกเขาปิดบังมาตลอดห้าปี ห้าปีมานี้ไม่มีเวลาไหนเลยที่เขาจะไม่คิดถึงจันทรัตร์แต่เพื่อนสนิทที่สุดกลับรวมหัวกันหลอกเขา “ฉันรู้ว่าเธอไม่มีทางยกโทษให้ฉัน แต่เรื่องจันทรัตร์ฉันจะไม่ยอมแพ้ ก้องต้องการแม่ ฉันเองก็ต้องการจันทรัตร์ พวกเธอไม่มีทางหยุดฉันได้หรอก”

ริมเรียวปากชวนีเผยรอยยิ้ม“ถ้าหากจันทรัตร์จำได้ขึ้นมา เขาจะยอมคบกับนายไหมล่ะ? ฉันไม่ขัดขวางนายหรอก แต่ถ้าหากนายทำให้จันทรัตร์เจ็บปวดอีกครั้ง ฉันสาบานเลยว่าชั่วชีวิตนายจะไม่มีทางหาเธอพบอีก!”

เพื่อที่จะรู้คำตอบ สุพจน์ฟื้นฟูความมั่นใจขึ้นอีกครั้ง ถึงแม้จันทรัตร์ต้องการชีวิตของเขา คงเป็นไปไม่ได้แน่นอนที่เขาจะยอมแพ้เรื่องเธอ

ทันใดนั้นโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น สุพจน์รับสาย ก้องพูดด้วยเสียงกระซิบกระซาบ “พ่อฮะ พ่อรีบมาเร็ว ถ้าไม่อย่างนั้นแม่จะหนีไปกับคนอื่นแล้วนะ”

“เกิดอะไรขึ้น? สุพจน์ตื่นตัว

“มีคุณลุงคนหนึ่งมาเลี้ยงข้าวแม่ แม่กับเขาคุยกันดูสนุกสนานมาก ผมรู้สึกว่าคุณลุงคนนี้อาจจะต้องการมาเป็นพ่อใหม่ผม”

พอได้ฟัง สุพจน์ถึงกับนั่งไม่ติด สมกับเป็นลูกของเขาอย่างที่คิดไว้ ปล่อยเขาไว้ข้างกายนันทนานั้นคิดไม่ผิดจริงๆ เมื่อบอกลากับชวนีสุพจน์ก็รีบมายังร้านดอกไม้ทันที เหมือนที่ก้องพูดไว้ ในร้านดอกไม้นั้นมีผู้ชายอยู่จริงๆ อีกทั้งชายคนนั้นเขายังรู้จักเป็นอย่างดี แถมเป็นศัตรูกันมานานหลายปี ไม่เคยเปลี่ยนเลย

นพพลเห็นสุพจน์ก็แปลกใจ ห้าปีที่เขากับสุพจน์ไม่เคยเจอกัน ได้เจอกันอีกครั้งก็นับว่าเปลี่ยนไปไม่น้อย

สุพจน์ยิ้มแย้มมาแต่ไกล เข้ามาจับมือกับนพพลอย่างเป็นมิตร นพพลเอ่ย“คิดไม่ถึงว่าจะเจอนายที่นี่”

“ใช่ ผมเองก็คิดไม่ถึงเหมือนกัน นึกไม่ถึงว่านายจะหาที่นี่เจอ”นพพลมองก้องอยู่ชั่วครู่ จึงถาม“นี่ลูกชายนายหรอ?”

สุพจน์ยักคิ้ว จงใจเพิ่มเข้าไปอีกประโยค“เป็นลูกชายของฉันกับจันทรัตร์”

ความหมายของคำพูดนี้ชัดเจนเป็นอย่างมาก เมื่อนพพลได้ยิน ก็หันไปบอกกับนันทนา“ไว้เลิกงานแล้ว พวกเราไปกินข้าวกันนะ”

บรรยากาศสองคนนี้ค่อนข้างแปลกประหลาด นันทนาเองก็รู้สึกไม่ค่อยถูกต้อง ไม่รู้ว่าควรหรือไม่ควรตอบรับนพพล แต่สุพจน์ก็ทำการตัดสินใจแทนนันทนา“ได้สิ ฉันกับลูกชายก็หิวเหมือนกัน นันทนา พวกเราไม่สู้ไปทานด้วยกันเลยล่ะ”

สุพจน์พลิกสถานการณ์กลับมาได้เปรียบ เข้ามากอดนันทนา ดูคล้ายเป็นครอบครัวเดียวกัน ทำให้นพพลดูเหมือนเป็นคนนอก นันทนาเงยหน้ามองดูสุพจน์อย่างไม่เข้าใจว่าเคยไปสนิทสนมกับเขาขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ นันทนาจึงรีบตอบ“ฉันจะไปกินข้าวกับนพพล คุณจะมาร่วมด้วยทำไมเนี่ย คุณพาก้องไปเถอะ”

นพพลยกยิ้มมุมปาก พึงพอใจอย่างมาก“ผมจะไปกินข้าวกับคุณนันทนา แล้วคุณสุพจน์จะไปทำอะไรเหรอครับ?”

สุพจน์สีหน้าครึ้ม เม้มริมฝีปากด้วยความขุ่นมัว แต่ก้องกลับมีไหวพริบ รีบเข้าไปหานันทนา“แม่ฮะ ผมหิวแล้ว แม่พาผมกับพ่อไปกินข้าวด้วยนะ”

ไม้ตายของเด็กนั้นทรงพลังจริงๆ สุพจน์ยักคิ้วยั่วยุนพพล สุดท้ายแล้วพวกเขาก็ต้องไปทานข้าวด้วยกัน

นันทนาและก้องเดินนำข้างหน้า นพพลที่เดินตามด้านหลังพูดจาถากถาง ไม่เจอกันหลายปี นายนี่ยังสารเลวเหมือนเดิม เพราะนันทนาไม่อยากจะเจอนาย แต่นายก็กลับใช้เด็กเป็นอาวุธ”

“มีดที่ต่อสู้ได้คือมีดที่ดี นายจะสนทำไมใว่าฉันใช้อาวุธแบบไหน ถึงอย่างไรนายก็ไม่มีโอกาสอยู่แล้ว”สุพจน์ยิ้มตอบด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม

ทั้งสี่คนได้มาทานข้าวด้วยกัน นพพลหยิบเมนูอาหารให้นันทนา พูดขึ้นว่า คุณอยากทานอะไรก็สั่งมาทาน ผมเลี้ยงคุณเอง คุณทานได้ตามสบาย”

สุพจน์ที่นั่งอยู่ด้านข้างก็ขัดบทสนทนาของพวกเขาขึ้นมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ไม่จำเป็น เธอมีสามีนะ”สุพจน์พูดไปก็หยิบเมนูอาหารมาสั่ง“เอาเกี๊ยวกุ้งมาหนึ่งที่ แล้วก็เอากุ้งมังกรด้วย ภรรยาฉันชอบอาหารทะเลน่ะ”

พอส่งเมนูอาหารคืนให้กับบริกร สุพจน์ก็ยักคิ้วใส่นพพล นพพลไม่ได้เจ้าแผนการขนาดสุพจน์ ดังนั้นก็นับว่าช้าไปหนึ่งก้าว

“เรียกเช่นนี้มันค่อนข้างไม่ปกตินะ นันทนาจะไปเป็นภรรยาของคุณไปได้อย่างไร”นพพลมุ่นขมวดคิ้ว เห็นได้ชัดว่าไม่ยินดี

“จะช้าหรือเร็วเดี๋ยวก็ได้เป็นเอง นายคอยดูเมื่อถึงตอนนั้นแล้วกัน ทะเบียนบ้านน่ะเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว”นันทนาเคอะเขิน กับก้องเธอก็จนปัญญา ไม่รู้ว่าจะจัดการชายสองคนนี้อย่างไร“ก้องชอบทานอะไรก็สั่งเมนูนั้นมาทานนะคะ”

อาหารมื้อนี้รับประทานกันด้วยความอัดอั้น แต่ทว่าก้องกลับเพลิดเพลินกับอาหาร เพราะว่ามีนันทนาคอยป้อนเขา อีกทั้งกระซิบกระซาบกันอยู่สองคน ก้องตบมืออย่างร่าเริง นันทนาเองก็โปรดปรานก้องมาก ไม่ได้สนใจการห้ำหั่นกันของชายร่างใหญ่สองคนนั้นเลยสักนิด ความคิดของเธอจดจ่อแต่กับก้อง หลังจบมื้ออาหาร นันทนาขอโทษกับนพพล“ขอโทษด้วยนะ ที่ทำให้คุณลำบาก”

Bình Luận ()

0/255