สะใภ้เศรษฐี กับสามีผู้หลงภรรยา นิยาย บท 274

เช้าวันรุ่งขึ้น กู้ฉางฉิงกับเฟิงจิ่งเหยาก็ลุกขึ้นอาบน้ำแปรงฟันแล้วไปทานอาหารด้วยดกัน

เวลามื้ออาหาร ทั้งสองคนก็ตุยเรื่องงานกัน จากนั้นเฟิงจิ่งเหยาก็ไปทำงาน

กู้ฉางฉิงไม่อยากไปบริษัทเพื่อถูกจี้อี้จับผิดอีก เลยถือโอกาสทำงานอยู่ที่บ้านเสียเลย

มั่วหลียังคงอยู่อารักขาเธอเหมือนเดิม

เวลานี้ กู้ฉางฉิงทำงานออกแบบอยู่ในห้องตลอด

รอให้เที่ยง จึงออกมาทานอาหาร

พอดีกับที่เธอทานอาหารเสร็จ ก็เตรียมตัวกลับไปทำงานต่อที่ห้อง พ่อบ้านก็วิ่งเข้ามาทันที

"คุณนายรอง นายท่านมาที่นั่น นายท่านบอกว่าอยากให้คุณมาดื่มชาด้วย ที่ศาลาในสวนหลังบ้านของเรา"

กู้ฉางฉิงตกตะลึงเล็กน้อย คาดไม่ถึงว่านายท่านจะตามหาเธอ

เพียงแค่นึกว่าเธอไม่ได้ไปเยี่ยมเยือนนายท่านเป็นเวลานาน เธอเลยพยักหน้าตอบรับ

"รบกวนคุณไปแจ้งให้หน่อยนะ ว่าฉันจะเปลี่ยนชุดแล้วก็ไป"

พ่อบ้านพยักหน้า แล้วหันกลับออกไป

กู้ฉางฉิงเดินตรงกลับไปที่ห้อง เปลี่ยนเป็นชุดกระโปรงยาวที่ดูเหมาะสมแล้วเดินไปที่สวน

มั่วหลีบังเอิญมองเห็นฉางฉิงที่ใส่กระโปรง ราวกับนางฟ้า ความริษยาก็ฉายผ่านแววตา

เพราะว่าเธอก็ไม่เคยใส่เช่นนี้มาก่อน

กู้ฉางฉิงไม่รู้ความคิดของมั่วหลี สังเกตเห็นสายตาที่ไม่พอใจของเธอ คุ้นชินไปแล้วก็เลยมองข้ามไป

ไม่นาน พวกเธอเดินมาถึงศาลาในสวน ก็เห็นนายท่านเฟิงนั่งอยู่ในศาลาแล้ว

วันนี้นายท่านเฟิงแต่งชุดคลุมยาวสีขาว ดูมีเมตตาสง่างามมาก

"คุณปู่!"

กู้ฉางฉิงทักทายอย่างอ่อนหวาน

นายท่านเฟิงเห็นเธอ อมยิ้มทักทาย : "มาๆ เข้ามานั่ง"

กู้ฉางฉิงก็ไม่เขินอาย ตรงเข้าไปนั่งฝั่งตรงข้ามนายท่าน

มั่วหลีเดินตามหลังไป คิดอยากจะทักทายนายท่าน ถึงอย่างไรก็เป็นคุณปู่ที่นับถือของคุณผู้ชาย เธอต้องการสร้างความประทับใจที่ดีให้กับผู้อาวุโส

ใครจะรู้ เดิมทีนายท่านเฟิงไม่ได้มองเธอเลย สายตามองแต่กู้ฉางฉิง ดูเป็นห่วงเป็นใยเธอ

"ฉันได้ยินมาว่าสองวันก่อนคุณไปต่างประเทศ บังเอิญพบกับปัญหาเล็กน้อย ไม่เป็นอะไรใช่ไหม?"

กู้ฉางฉิงได้ยินคำพูดที่เป็นห่วงนี้ ก็อบอุ่นในใจ

"เรื่องนี้ไปถึงคุณปู่ได้อย่างไร ไม่เป็นอะไรจริงๆ จิ่งเหยากระต่ายตื่นตูมไปเอง"

เธอไม่อยากพูดมากไป เลยตำหนิเฟิงจิ่งเหยา อยากให้นายท่านสบายใจ

เป็นธรรมดาที่นายท่านเฟิงจะเข้าใจความคิดเห็นของเธอ ก็ไม่พูดสะกิดใจ ยิ้มพูดอย่างปลื้มอกปลื้มใจว่า : "ไม่เป็นไรก็ดี "ไม่เป็นไรก็ดี"

เขาพูดจบ ดูเหมือนว่าจะนึกอะไรออก ก็หยอกล้อกู้ฉางฉิงอย่างขี้เล่น

"เมื่อกี้คุณบอกว่าจิ่งเหยาเป็นกระต่ายตื่นตูม ดูเหมือนว่าความสัมพันธ์ของคุณจะคืบหน้าไปได้ด้วยดี"

กู้ฉางฉิงคิดไม่ถึงว่านายท่านจะมีด้านขี้เล่นเช่นนี้ ก็ตกตะลึง แล้วก็เขินอายขึ้นมา

"คุณปู่ ฉันเห็นว่าเดิมทีคุณเรียกฉันมาดื่มชาไม่ใช่หรอ หรือเดินทางมาหยอกล้อฉันเป็นพิเศษ"

เธอกระเง้ากระงอด : "คุณอยู่ที่นี่เลย ฉันจะไม่อยู่เป็นเพื่อนคุณแล้ว"

"โอเคๆ ฉันไม่พูดแล้ว

นายท่านเห็นเช่นนี้ ยิ้มประนีประนอมอย่างอ่อนโยน

"ก่อนหน้านี้ในบ้านก็เกิดเรื่องตลอด ต่อมาฉันก็ยุ่งเรื่องอื่น ไม่ได้มาดูคุณเลย แผลหายดีแล้วหรือยังไม่ได้ทิ้งรอยแผลเป็นใช่ไหม? ฉันรู้ว่าเด็กผู้หญิงอย่างพวกคุณไม่ชอบรอยแผลเป็น ถ้ามี คุณมาบอกปู่เลย ปู่จะให้จิ่งเหยาพาคุณไปโรงพยาบาลเสริมความงามที่ดีที่สุด"

กู้ฉางฉิงได้ฟังคำพูดของเขาที่เป็นห่วงอย่างมาก ก็ซาบซึ้งใจอย่างมาก

"แผลหายแล้ว เป็นแผลเป็นหรือเปล่าก็ไม่รู้ เพียงแต่ฉันยังจำคำพูดนี้ของคุณปู่ไว้ ถ้าเป็นแผลเป็น ก็สัญญาว่าจะมาหาคุณปู่เลย"

"โอเค คุณอย่าลืมนะ ถ้าเป็นแผลเป็น ขอแค่คุณมาหาฉัน"

เช่นนี้ ผู้ใหญ่หนึ่งคนเด็กหนึ่งคน พูดตุยสนทนากันอยู่ในสวน

พวกเขาต้มชาจุดธูปหอมเล่นหมากรุก เสียงความเสียใจของกู้ฉางฉิงที่เดินหมากรุกพลาดดังไปทั่วทั้งสวน แล้วก็เสียงหัวเราะอย่างสนุกสนานของนายท่าน

ถ้าบอกว่ากู้ฉางฉิงเป็นอัจฉริยะด้านการออกแบบ งั้นด้านการเล่นหมากรุก เธอไม่มีพรสวรรค์อย่างแน่นอน

แต่เธอหาอยู่หลายรอบ ค้นหาทุกซอกทุกมุม ก็ล้วนไม่มี

หรือว่าไม่ได้อยู่ที่ผู้หญิงคนนี้?

เธออดไม่ได้ที่จะคาดเดา แต่ก็ปฏิเสธอย่างรวดเร็ว

ถ้าไม่อยู่ที่กู้ฉางซิน คนเหล่านั้นจะมาไล่ตามเธอทำไม?

นอกจาก..........ผู้หญิงคนนั้นเอาสิ่งของมา!

เธอคิดถึงตรงนี้ สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นไม่น่าดูเล็กน้อย

เวลานี้ เธอก็ได้ยินเสียงที่ระเบียงทางเดิน

"คุณนายรอง"

เห็นระเบียงทางเดิน สาวใช้กล่าวทักทายกู้ฉางฉิงอย่างเคารพนบนอบ

หลังจากกู้ฉางฉิงแสดงท่าทางพยักหน้า ก็เดินมายังห้อง

ในห้อง มั่วหลีได้ยินเสียงฝีเท้าที่ยิ่งเข้าใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ก็พลิกของโดยรอบให้เหมือนเดิมอย่างรวดเร็ว หลังจากตรวจเชคจนแน่ใจแล้วว่าไม่มีปัญหา เธอจึงพลิกตัวลงจากระเบียงไป

แทบจะในชั่วพริบตาที่กระโดดลงจากระเบียง กู้ฉางฉิงก็เปิดประตูเข้ามา

เธอไม่รับรู้ว่าห้องมีบางคนได้เข้ามา มุ่งตรงไปยังห้องน้ำ หลังจากอาบน้ำแล้ว จึงสวมเสื้อผ้าอยู่บ้านสบายๆแล้วเดินไปยังโต๊ะทำงานเพื่อเตรียมทำงาน

หลังจากนั้นพอเธอเตรียมที่จะหยิบพู่กันวาดรูป มือก็หยุดลงชั่วขณะ

เพราะเธอพบว่าพู่กันวาดรูปของตนเองไม่ได้หันปลายพู่กันขึ้นเหมือนตอนก่อนที่เธอจะไป แต่กลับหันลง

กู้ฉางฉิงเห็นเช่นนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะหรี่ตา เริ่มมองไปรอบๆ ก็พบว่าของๆเธอ ถูกเคลื่อนย้ายไปไม่น้อย

ถึงแม้จะมองเหมือนว่าอยู่ที่เดิม แต่เธอมีความเคยชินกับของที่เธอวาง อีกทั้งเธอก็ยังเฉียบแหลม ถ้ามีคนเคลื่อนย้าย เธอสามารถมองออกได้เพียงแวบเดียว

และคนที่ทำให้เธอสงสัยคือ คนที่อยู่ในบ้านนี้ ใครกันที่สามารถเคลื่อนย้ายของๆเธอได้

คนแรกที่เธอนึกถึงคือคนรับใช้ในบ้าน แต่ก็ถูกเธอยับยั้งอย่างรวดเร็ว

เพราะเฟิงจิ่งเหยาเคยบอกว่า ห้องนี้นอกจากเขาอนุญาติ เวลาอื่นไม่สามารถเข้ามาได้

สุดท้ายไม่รู้ทำไม กู้ฉางฉิงก็นึกถึงมั่วหลีที่หายสาบสูญไปจากสวนดอกไม้เมื่อกี้