สามหนูน้อยอัจฉริยะ:มาเฟียคลั่งรัก นิยาย บท 415

เยี่ยเจิ้นถิงจ้องมือที่เฟิงเชียนเสวี่ยถูกคนดึง หรี่ตามองด้วยสายตาอันตราย

“ยังไม่ปล่อย?” เยี่ยฮุยสั่ง “มือนั่นไม่เอาแล้วใช่ไหม”

ชายคนนั้นรีบปล่อยเฟิงเชียนเสวี่ย ถอยหลังสองก้าว ล้มลงที่โซฟาแล้วถามด้วยความหวาดกลัว “พวกคุณ พวกคุณเป็นใคร”

คนอื่นๆ ตกใจตื่น ไม่กล้าส่งเสียงเลยสักนิด

“มือข้างไหนที่แตะ กำจัดหน่อย ! ”

เยี่ยเจิ้นถิงทิ้งท้ายด้วยประโยคนี้ จากนั้นก็เดินออกไป

เฟิงเชียนเสวี่ยยืนตาค้างอยู่กับที่ ตกใจตาค้าง ยังไม่ทันเรียกสติได้ ด้านหลังก็มีเสียงร้องโอดครวญของผู้ชาย “อ๊า---”

เฟิงเชียนเสวี่ยเรียกสติได้รีบหันไปดู เห็นเพียงเยี่ยฮุยเหยียบมือของชายคนนั้นอยู่ที่พื้น เสียงกระดูกที่แตกหักดังออกมา...

ชายคนนั้นเจ็บจนสีหน้าบูดเบี้ยว พยายามดิ้นรน แต่กลับไม่เหลือพื้นที่ให้ต่อต้าน

คนอื่นตกใจหน้าซีด ขดตัวอยู่ที่มุมห้อง ไม่กล้าเอ่ยเสียง

หญิงสาวเหล่านั้นเคยเห็นสถานการณ์แบบนี้ซะที่ไหน ล้วนตัวสั่นและเอามือปิดตา

“หาที่ตาย ! ” เยี่ยฮุยสบถ จากนั้นดึงเท้ากลับ

ชายคนนั้นนอนกลิ้งอยู่ที่พื้น เจ็บจนสลบไป

เฟิงเชียนเสวี่ยยังคงอึ้งเป็นไก่ตาแตกอยู่กับที่ ผ่านไปนานยังคงเรียกสติกลับมาไม่ได้

“ยังตะลึงอะไร” เยี่ยฮุยพูด “เชิญครับ ! ”

จนถึงตอนนี้ เยี่ยฮุยยังคงไม่มั่นใจว่าหญิงสาวที่แต่งตัวเชยคนนี้คือเฟิงเชียนเสวี่ย

เฟิงเชียนเสวี่ยทำเป็นแน่นิ่ง เดินตามเยี่ยฮุยไปที่ห้องรับรองส่วนตัว

ระหว่างทาง ใจเธอไม่เป็นสุข เยี่ยเจิ้นถิงจำเธอได้แล้วใช่ไหม เขาจะลงโทษเธออย่างไร

เมื่อมาถึงห้องรับรอง เยี่ยเจิ้นถิงนั่งดื่มไวน์อยู่บนโซฟา สายตามองต่ำ ดูเงียบสงบและไม่สนใจ

เฟิงเชียนเสวี่ยยืนอยู่ที่ประตู ไม่กล้าเข้าไป

“เชิญครับ ! ” เยี่ยฮุยเผยมือ

เธอจำเป็นต้องก้าวเข้าไปสองสามก้าว ยืนอยู่กลางห้องรับรอง มองเยี่ยเจิ้นถิงด้วยความตื่นเต้น

เยี่ยเจิ้นถิงไม่ได้พูดจา และก็ไม่ได้มองเธอ เพียงดื่มไวน์อยู่เงียบๆ

เมื่อเขาดื่มไวน์ในแก้วหมดแล้ว ตอนที่วางแก้วลง ในที่สุดก็ออกคำสั่ง “ไปล้างมือ”

เฟิงเชียนเสวี่ยชะงัก เดินไปล้างมือที่แท่นบาร์หลังม่าน

เยี่ยฮุยยืนอยู่ด้านข้าง ไม่เข้าใจว่าทำไม

คุณชายเยี่ยจะทำอะไรกันแน่

หญิงสาวคนนี้ใช่คุณเฟิงจริงๆ ใช่ไหม

ไวน์แก้วนั้นหมดอย่างรวดเร็ว เยี่ยเจิ้นถิงพูดขึ้นอย่างเรียบๆ “เธอไปได้แล้ว”

“หา?” เฟิงเชียนเสวี่ยงุนงง เธอไม่เข้าใจ สรุปแล้วเยี่ยเจิ้นถิงจำเธอได้หรือไม่

หากจำได้ ทำไมเขาไม่เปิดโปงเธอ

หากจำไม่ได้ ทำไมต้องเสียแรงตามตัวเธอ

ยังหักมือของคนหนึ่งเพื่อเธอ?

“ไสหัวไป ! ” เยี่ยเจิ้นถิงออกคำสั่ง

เยี่ยฮุยรีบส่งแขก “เชิญครับ ! ”

เฟิงเชียนเสวี่ยมองเยี่ยเจิ้นถิงและโน้มเคารพ จากนั้นหันตัวเดินออกไป...

ตอนเดินมาถึงประตู เยี่ยฮุยหยิบเงินสดจากในกล่องยื่นให้เธอ “ลำบากแล้ว ! ”

เฟิงเชียนเสวี่ยมองดู เป็นเงินห้าหมื่น หากมือของเยี่ยฮุยใหญ่กว่านี้หน่อย น่าจะเยอะกว่านี้...