สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3156

เมื่อผู้คนได้ยินก็ต่างพากันรีบหันหลังกลับ

จากนั้นก็เห็นปีกขนาดมหึมาของนกน้ำแข็งได้ตกลงสู่พื้นลง

ทุกคนต่างพากันรีบหลบ

อ่าวเวยอินสูดหายใจเข้าและรีบอุ้มอ่าวหานเหมยไปหลบข้างๆ จึงทำให้หลบปีกยักษ์ที่ตกลงมาได้อย่างหวุดหวิด

ผู้คนต่างพากันมองออกไป

"ดูเหมือนว่านกน้ำแข็งตัวนี้จะตายแล้ว?"

มีคนร้องอุทานเบิกตากว้างด้วยเสียงสั่น

"ตายแล้ว?"

ชายชราทำหน้าไม่เชื่อและคอยจับจ้องนกน้ำแข็งอยู่นานก่อนจะหันไปกล่าวเสียงเคร่งขรึม "นายเดินไปดู!"

"อ๋า?"

ชายคนนั้นสะดุ้งด้วยความตกตะลึง

"ยังไม่รีบไปอีก?"

ชายชราตะคอก

ชายคนนั้นรู้ว่าหนีไม่พ้นจึงได้กัดฟันเดินเข้าไปอย่างลำบากใจ

แต่ชายคนนั้นยังไม่ทันเข้าใกล้ร่างของนกน้ำแข็ง

ตู้ม!

จากนั้นก็เห็นนกน้ำแข็งตัวสั่นสะท้านอย่างแรงและร่างขนาดมหึมาก็ฉีกขาดเป็นพันๆ ชิ้นและทำให้ภูเขาสั่นสะเทือนทันที

ทุกคนต่างพากันตกใจ

ส่วนชายคนนั้นที่เดินเข้าไปใกล้ก็ได้รีบวิ่งถอยหลังอย่างรวดเร็ว

"เกิดอะไรขึ้นกันแน่?"

อ่าวหานเหมยเบิกตากว้างและถามอย่างเหม่อลอย

อ่าวเวยอินได้พูดอะไรและได้แต่ขมวดคิ้ว

"ดู ดูเหมือนว่ามันจะยังตายไม่ดี!"

ชายคนนั้นกล่าวเสียงสั่น

"ยังตายไม่สนิท? แต่เท่าที่สังเกตดูลมหายใจของมันแทบไม่เหลือแล้วด้วยซ้ำ! ในเมื่อยังตายไม่สนิท งั้นก็ช่วยมันหน่อยแล้วกัน! นายไปตัดหัวมันมาเดี๋ยวนี้!"

ชายชราตะคอกขึ้นอีกครั้ง

"เอ่อ...เอ่อ...."

ชายคนนั้นมีหรือจะกล้าทำอะไรเสี่ยงตายขนาดนั้น

"นายไม่ไปก็ถือว่าทรยศหักหลังฉัน ทรยศหักหลังเผ่าตระกูลซวง! นายคิดจะเป็นกบฏต่อเผ่าตระกูลซวงอย่างนั้นเหรอ?"

ชายชราตะคอกเสียงดังและพยายามบีบบังคับชายคนนั้นอย่างถึงที่สุด

ชายคนนั้นทำหน้าเศร้า "คุณครับ หรือเราลองไปเรียกคนที่ตระกูลมาช่วยดีไหม?"

"โง่เขลาที่สุด หากรายงานพวกเขาไปมีหรือที่เราจะได้แบ่งปันร่างของนกน้ำแข็งนี้เพียงลำพัง? หากเผ่าตระกูลซวงของเราได้ศพของนกน้ำแข็งนี้จะต้องเป็นเรื่องวิเศษมากแน่ๆ ถึงตอนนั้นใครก็ไม่อาจคิดเอาชนะเราได้!"

ชายชราสบถด่า

ชายคนนั้นไม่มีข้ออ้างอื่นและรวบรวมความกล้าขยับเข้าไปใกล้อีกครั้ง

น้ำแข็งที่อยู่ภายนอกได้แตกเป็นเสี่ยงๆ เสมือนว่าศพของมันกำลังจะระเบิดออกยังไงยังงั้น

ทุกคนต่างคอยจ้องมองจนแทบลืมหายใจ

ตู้ม!

จากนั้นก็มีเสียงดังกึกก้องขึ้นอีกครั้ง

"เสียงจากในท้องของมันเหรอ?"

อ่าวหานเหมยเหมือนได้ยินอะไรและอดไม่ได้ที่จะร้องอุทานออกมา

"ท้องของมัน?...เหมือนมีอะไรอยู่?"

ยอดฝีมือของเผ่าตระกูลซวงเองก็ร้องตะโกน

"เร็วเข้า รีบตัดหัวมันเร็วเข้า!"

ชายชรารู้สึกได้ถึงความผิดปกติจึงได้รีบตะโกนออกไป

ชายคนนั้นกัดฟันกรอดและพุ่งเข้าใส่นกน้ำแข็งและจากนั้นก็ยกดาบขึ้นฟันไปที่หัวของมัน

แต่ขณะนี้เอง

ครื่น!

จู่ๆ แผ่นหลังของนกน้ำแข็งก็ถูกเจาะจนทะลุและจากนั้นสารสีน้ำเงินชนิดหนึ่งก็ไหลออกมาจนเอ่อล้นไปทั่วทั้งภูเขา

อุณหภูมิลดลงอย่างต่อเนื่องและได้ลดลงถึงกว่าลบพันองศา

วินาทีนี้ ใครๆ ก็ต่างรู้ว่านกน้ำแข็งได้ตายลงแล้ว!

สัตว์ร้ายที่ไม่มีใครสู้ได้ตัวนี้...กลับล้มลงอย่างไม่เหลือชิ้นดี!

เป็นเพราะอะไรกันแน่?

ใครเป็นคนฆ่ามัน?

ทุกคนต่างสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว

สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่บริเวณแผ่นหลังของนกน้ำแข็ง

ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

เมื่อมองไปทางนั้นก็พบว่ามีชายร่างกำยำคนหนึ่งกำลังค่อยๆ เดินออกมาจากบริเวณแผ่นหลังที่เป็นรูของนกน้ำแข็ง

อ่าวหานเหมยสูดหายใจเข้าและมองไปอย่างเหม่อลอย

"เป็นไปไม่ได้!"

อ่าวเวยอินร้องเสียงหลง

"ชายคนนี้ไม่ธรรมดาเลย ทุกคนตามผมมาและฆ่าเขาซะ!"

ชายชรารู้ดีว่าหากปล่อยไว้เช่นนี้ต่อไป เขาจะต้องตายอย่างแน่นอน

เขายกดาบน้ำแข็งขึ้นทันทีและแทงมันลงบนพื้น จากนั้นเขาก็คำรามและปล่อยพลังทั้งหมดของเขาลงในดาบ

ทันใดนั้น พื้นก็แตกออกและคลื่นน้ำแข็งก็พุ่งออกมาทำลายกับดักน้ำแข็งลง

ทุกคนสามารถออกจากกับดักและรีบวิ่งไปหาหลินหยางเหมือนตั๊กแตน

"หลินหยาง ระวัง!"

อ่าวหานเหมยตะโกนและรีบวิ่งไปหาหลินหยางทันที

แต่ตอนนี้เธอได้รับบาดเจ็บสาหัส เธอจะช่วยหลินหยางได้อย่างไร?

ไม่นาน ดาบน้ำแข็งหลายเล่มก็โจมตีส่วนสำคัญของหลินหยาง

พวกเขาปลดปล่อยพลังความแข็งแกร่งทั้งหมดลงในดาบนี้ และพลังของดาบก็เพียงพอที่จะทำให้ภูเขาแตกเป็นเสี่ยงๆ

แต่หลินหยางไม่กลัวเลย เขาแค่ขยับนิ้วและใบมีดน้ำแข็งเก้าใบก็ปรากฏขึ้นเหนือศีรษะของเขาทันที

หลังจากดาบน้ำแข็งทั้งเก้าก่อตัวขึ้น พวกมันไม่ได้โจมตีทุกคน แต่พวกมันแค่แกว่งอยู่ตรงนั้น

ชายชราไม่รู้ว่าหลินหยางต้องการทำอะไร

ไม่สนใจอะไรทั้งนั้นแล้ว

"ตายซะ!"

เขาคำรามและจากนั้นทุกคนก็แทงดาบเข้าไปในร่างกายของหลินหยาง

แต่เมื่อดาบน้ำแข็งกำลังจะเจาะจุดสำคัญของหลินหยาง

แกร๊ง!

เสียงประหลาดก็ดังขึ้นอีกครั้ง

ชายชราสูดหายใจเข้าและมองอย่างวิตกกังวล

จากนั้นก็รู้ว่ามีน้ำแข็งก้อนหนึ่งควบแน่นอยู่ที่จุดสำคัญ

น้ำค้างแข็งปกคลุมส่วนสำคัญของเขาเหมือนเกราะและไม่ว่าดาบน้ำแข็งจะดุร้ายแค่ไหน ก็ไม่สามารถทำลายมันได้

ชายชราอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึงอย่างสมบูรณ์

แกร๊ง! แกร๊ง! แกร๊ง! แกร๊ง...

เกิดเสียงดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

เช่นเดียวกับคนอื่นๆ เมื่อดาบของพวกเขาโจมตีออกไป พวกเขาทั้งหมดถูกปกคลุมไปด้วยน้ำแข็งและไม่สามารถทำร้ายหลินหยางได้เลย

ทันใดนั้น ชายชราก็เข้าใจอะไรบางอย่าง

"แย่แล้ว!"

เขาเงยหน้าขึ้นแล้วสบถ

เป็นอย่างที่คิดไว้ที่ผิด ใบมีดน้ำแข็งทั้งเก้าที่ห้อยอยู่เหนือศีรษะของหลินหยางร่วงหล่นลงมา ทำให้สมาชิกเผ่าตระกูลซวงต่างถูกฟันร่างจนขาด...