สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3212

หลินหยางร้องเสียงเบาและรีบวิ่งออกจากวัง

ตี้หนี่ว์ก็รีบตามไป

ในเวลาเดียวกัน ราชวงศ์ดาบส่วนใหญ่ยังคงอยู่ข้างนอก

คนจากสำนักทะเลดาบเพิ่งซ่อมร้านน้ำชาริมถนนเสร็จ ก็ได้ยินเสียงมาจากวัง

"เกิดอะไรขึ้นน่ะ?"

ผู้อาวุโสของสำนักทะเลดาบ ขมวดคิ้วและมองไปในทิศของเมืองใหญ่

“ดูนั่นสิ แสงสีรุ้งเหรอ?”

มีคนอุทาน

“นั่น... ปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อดอกบานสมบูรณ์เท่านั้น! หรือว่าจะมีเจ้าหน้าที่พืชพรรณในวังที่ประสบความสำเร็จในการทำให้ดอกบานสะพรั่งอย่างสมบูรณ์แบบ?”

“ดูเหมือนว่าราชวงศ์ดาบยังมีคนที่มีความสามารถอยู่สินะ!”

มีคนไม่กี่คนหัวเราะและพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องนี้แต่ก็ไม่ได้สนใจมากนัก

“พวกเจ้า คิดว่าเป็นไปได้ไหมที่ดอกเทียนซวนเย่ จะบานสะพรั่งอย่างสมบูรณ์แบบ?”

ในเวลานี้มีคนกระซิบขึ้น

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้หลุดออกไป ทุกคนก็เงียบลงและมองไปที่ชายคนนั้นพร้อมกัน

ชายคนนั้นสะดุ้งอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ฝืนยิ้มเห่ยๆและพูดว่า: "ข้าได้ยินมาว่าดอกเทียนซวนเย่น่าจะบานในวันนี้ ข้าคำนวณเวลาแล้วและมันก็พอดี..."

“เป็นไปไม่ได้! ดอกเทียนซวนเย่เป็นดอกไม้ศักดิ์สิทธิ์ ต้องใช้คนมีพรสวรรค์แบบไหนถึงจะบานสะพรั่งดอกนั้นได้อย่างสมบูรณ์แบบ? ไม่มีการดำรงอยู่ที่น่ากลัวเช่นนี้ในราชวงศ์ดาบหรอก!”

มีคนพูดเบาๆ เห็นได้ชัดว่าไม่ค่อยมั่นใจนัก

แต่เนี่ยชิงหงและผู้อาวุโสของสำนักทะเลดาบยังคงนิ่งเงียบ

“ท่านลุง?”

เนี่ยชิงหงมองไปด้านข้างแล้วตะโกนออกมา

"พวกเราไปกันเถอะ!"

ผู้อาวุโสกล่าวอย่างเคร่งขรึม

“เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม เช่นนั้นดอกเทียนซวนเย่ก็จะบานสะพรั่งอย่างสมบูรณ์แบบ ท่านลุงไม่รู้หรือว่าการดอกเทียนซวนเย่บานสะพรั่งอย่างสมบูรณ์แบนั้นบหมายความว่าอย่างไร?”

เนี่ยชิงหงพูดอย่างเย็นชา

“พวกเราจะไม่รู้ได้อย่างไร? แต่ตอนนี้พวกเราอยู่ในราชวงศ์ดาบแล้ว! อาศัยแค่พวกเราจะบุกเข้าไปในวังและยึดดอกเทียนซวนเย่ได้อย่างไร? ถ้าเรากล้าลอง ก็เท่ากับกำลังรนหาที่ตาย!”

เมื่อตี้หนี่ว์ได้ยินดังนั้น นางก็ลอบกัดฟันอย่างลับๆ และดูไม่ค่อยเต็มใจนัก

แต่สิ่งที่ผู้อาวุโสพูดนั้นถูกต้องอย่างแน่นอน

หากพวกเขากล้าที่จะต่อสู้กับราชวงศ์ดาบ ไม่มีทางที่พวกเขาจะสามารถมีชีวิตอยู่ได้และออกจากราชวงศ์ดาบ

ทำได้เพียงยอมแพ้เท่านั้น!

ตี้หนี่ว์สูดลมหายใจเข้าลึกๆแล้วหันหลังออกไป

แต่ในขณะนั้นก็มีเสียงคำรามเข้ามา

"หยุดตรงนั้นนะ!"

"พวกโจร มันเก็บดอกเทียนซวนเย่ไว้!"

“แม้จะต้องตามถึงสุดขอบโลก พวกเราต้องตามไปให้ได้!”

เสียงคำรามดังขึ้น ทุกคนต่างตกใจและมองไปอย่างรวดเร็ว

จากนั้นพวกเขาก็เห็นองค์รัชทายาทและขันทีแก่ๆ กำลังวิ่งมาที่สถานที่แห่งนี้ และด้านหลังพวกเขามีกองทหารหลวงของราชวงศ์ดาบอีกเป็นจำนวนมาก

“องค์รัชทายาท?”

เนี่ยชิงหงตกตะลึง

ณ ขณะนี้.

โห่ โห่ โห่...

ยอดฝีมือแห่งสำนักทะเลดาบที่อยู่รอบตัวพวกเขารีบวิ่งเข้าไปและกระโดดตรงเข้าไปในฝูงชนของราชองครักษ์เหมือนกับเสือที่เข้ามาในฝูงแกะ และเริ่มฆ่าพวกมัน

“เจ้าคิดมากไปแล้ว อยู่ที่ข้า”

หลินหยางเขย่ากล่องในมือของเขา

รู้สึกถึงออร่าที่ล่องลอยออกมาจากกล่อง ทุกคนต่างตื่นเต้นระริกระรี้

“เอาล่ะ ให้เขาออกไปก่อน!”

กู้ชวี เหลือบมองขันทีเฒ่าแล้วขอให้ใครสักคนหลีกทางไป

“หัวหน้าพันธมิตรหลิน ข้าจะไปแล้ว แล้วเจ้าจะทำอย่างไร?”

ตี้หนี่ว์เริ่มวิตกกังวลและถามด้วยเสียงเบาๆ

“ไม่ต้องห่วง หลังจากที่เจ้าจากไปแล้วข้าก็จะไม่เป็นไร มีคนใช้เราเป็นโล่กำบัง เจ้ารู้ไหม?”

หลินหยางยิ้มเล็กน้อย

ตี้หนี่ว์สับสนเล็กน้อย แต่เมื่อเห็นดวงตาของหลินหยาง เต็มไปด้วยความมั่นใจ นางก็คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า "ตกลง ดูแลตัวเองด้วย"

"รีบไปเร็วๆ."

ตี้หนี่ว์หันหลังกลับและจากไปทันที

“เอาล่ะ คนก็ไปแล้ว ช่วยส่งของของมาด้วย”

เนี่ยชิงหงยื่นมือออกมาแล้วพูดว่า

"ต้องรออีกเดี๋ยว!"

หลินหยางกล่าว

"เจ้ายังรออะไรอยู่อีก?"

เนี่ยชิงหงหมดความอดทน

แต่ในขณะนี้เอง จู่ๆ ก็มีกลิ่นอายที่รุนแรงเกิดขึ้น และคนกลุ่มใหญ่จากราชวงศ์ดาบก็รีบวิ่งเข้ามาหาพวกเขา

ใบหน้าของผู้คนในสำนักทะเลดาบเปลี่ยนไปอย่างมาก