สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3271

เหล่าจู่ตระกูลม่านจะบ้าแล้ว

เขาไม่เคยเจอใครที่ไม่รักชีวิตตัวเองเหมือนไอ้หมอนี่

เพื่อกลัวว่าตัวเองจะหลบหนีเขานั้นใช้หนึ่งมือกดทับตัวเองไว้อีกหนึ่งมือโจมตีด้วยดาบ

หลินหยางรู้ ด้านทักษะตัวเองไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเหล่าจู่ ดังนั้นเขาไม่เอาด้านทักษะแต่จะสู้กันซึ้งๆหน้า

การต่อสู้ที่ดุเดือดอีกครั้งหนึ่ง

บาดแผลของเหล่าจู่นั้นปรากฏขึ้นมากมาย

แบบนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว

ไม่อย่างนั้นจะมีทางเดียวคือตาย!

เหล่าจู่อยากจะหลบถอยแต่ไม่มีความสามารถ

มือของหลินหยางก็เหมือนกับคีบที่คีบไหล่เขาเอาไว้ ทั้งห้านิ้วก็ฝังเข้าไปในไหล่ของเขา

เหล่าจู่ไม่มีทางเลือก นำดาบนั้นฟันไปทางไหล่ของตัวเอง

ซึก!

เสียงหันเนื้อก็ดังขึ้นมา

ไหล่ของเหล่าจู่นั้นหักไปหนึ่งข้างจากนั้นก็หลบหนี

แต่หลินหยางไม่หยุดเพียงแค่นี้ โยนไหล่ที่หักข้างนั้นออกไปแล้วเข้าไปใกล้เหล่าจู่

“พลังที่แท้จริงที่สูงสุด!”

เหล่าจู่กรีดร้อง ทั่วร่างกายก็มีพลังแห่งสวรรค์ที่น่าเกรงกลัวระเบิดออกมา พุ่งไปทำร้ายทางหลินหยางตั้งใจจะไประเบิดเขาให้แตก

แต่ครั้งนี้หลินหยางยกเลิกการป้องการแล้วยึดมั่นพลังที่แท้จริงแล้วพุ่งออกไป

บูม!

พลังที่แท้จริงกระแทกไปในตัวของเขาอย่างแรงๆทำให้ผิวของเขานั้นเป็นรอยช้ำ มุมปากนั้นกระจายเลือก

แต่เขาไม่หยุดมือ จากนั้นก็เข้าใกล้เหล่าจู่อย่างรวดเร็ว ใช้มือข้างหนึ่งจับแขนอีกข้างของเขา

เหล่าจู่ตกใจเห็นว่าจะหลบไม่ได้แล้ว เร่งเปล่งพลังแห่งสวรรค์ที่แท้จริงออกมาแล้วใช้แรงกระแทกแขนอีกข้างให้ขาด

หลินหยางเสียแรงเปล่าอีกแล้ว

จากนั้นไหล่ทั้งสองข้างของเหล่าจู่ก็หักเขานั้นเกือบจะหมดแรงต่อสู้แล้ว

เขาทำได้เพียงเร่งพลังให้รักษาแขนแล้วก็หลบหนีไปทางท่านม่านหลง

“ปกป้องฉัน!ปกป้องฉัน!”

เหล่าจู่ตะโกนพูด

“ปกป้องเหล่าจู่!”

ท่านม่านหลงพุ่งออกมาแล้วตะโกนพูดอย่างเสียงดัง

“โจมตีไปทางผู้นำพันธมิตร!”

ฉู่ชิวกระโดดออกมาจากในดินขึ้นมาแล้วตะโกนพูดอย่างตื่นเต้น

คนของพันธมิตรชิงเซวียนก็พุ่งออกมาอีกครั้ง

“อย่ามา!”

หลินหยางพูดขึ้นแล้วนำดอกบัวขาวล้างโลกออกมาจากนั้นก็ห่อหุ้มไปทางฟ้า

ฮว่า!

ดอกบัวขาวก็พุ่งขึ้นฟ้าแล้วหมุนอย่างต่อเนื่อง แสงหิมะก็หล่นลงมาจากข้างบนอย่างไม่หยุด

“มันคือ?”

ผู้คนมากมายตั้งเงยหน้ามอง

“แย่แล้วนั้นคือดอกบัวขาวล้างโลก หนี!”

อูหงมองสิ่งนี้ออกสีหน้าตกใจจากนั้นก็กรีดร้องแล้วหันตัวรีบหนี

เขาติดตามหลินหยางไม่นาน แต่เขาเคยได้ยินสิ่งของที่โหดร้ายนี้อยู่บ้าง

แต่ตระกูลม่านไม่เข้าใจ และยังพยายามระดมคนป้องกันและต่อต้าน

“ไป!”

ราชานีแห่งเทียนฉือพูดเบาๆแล้วหันตัวจากไป

ขงหยางไม่พอใจแล้วตะโกนพูด: “พวกเรามีคนมากมายขนาดนี้ยังกลัวของสิ่งนี้?”

แต่ในวินาทีต่อมา

บูม!

ดอกบัวขาวจู่ๆก็ระเบิดออกมา เปลวไฟที่ทำลายล้างโลกลุกลามกลืนกินพื้นที่ขนาดใหญ่ตรงทหารของตระกูลม่าน

เมฆทรงคลายกับเห็นหอมขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นบนสนามรบ

คนของตระกูลมากอำนาจมองด้วยความตกตะลึง

อูหงที่รีบหนีเมื่อกี้ก็หันตัวกลับปมองถึงกับตะลึง

เขารู้ทำล้ายพันธมิตรชิงเซวียนนั้นไม่มีทางเป็นไปได้แล้ว

แต่เขา ล่วงเกินดินแดนแห่งแดนสวรรค์ท่านหนึ่ง

ชาตินี้เขาไม่มีทางมีวันสงบสุขอีกต่อไป....

“นี่ก็คือผู้นำของพันธมิตรชิงเซวียนหรอ?”

ราชานีแห่งเทียนฉือมองไปทางคนของตัวเอง เสียคนไปเกือบครึ่งหนึ่งแล้วแล้วมองไปทางหลินหยาง กำหมัดอย่างแน่นๆ

“คนโง่พวกนี้ของตระกูลม่าน เดาความแกร่งของคนคนนี้ผิดไปแล้ว!”

“ท่านราชานีแห่งเทียนฉือ ตอนนี้ทำยังไงดี?เหล่าจู่คนนั้นยังมีชีวิตอยู่?”

คนข้างๆถามด้วยเสียงและตัวที่สั่น

ราชานีแห่งเทียนฉือไม่พูดอะไร มองไปข้างหน้าสู่ศูนย์กลางของการระเบิด

รอให้พลังดอกบัวขาวนั้นกระจายออกไป สนามรบทั่วแผ่นก็ไหม้เกรียมไปแล้ว

ผู้คนมากมายหายไปพร้อมกับพลังของดอกบัวขาว

แต่เหล่าจู่นั้นยังไม่ตาย

ทั่วร่างกายของเขานั้นไหม้ดำ นอนอยู่บนพื้นทนไม่ไหวที่จะพ่นควันออกมา

แม้ว่าพลังดอกบัวขาวนั้นจะไม่ได้ฆ่าคนให้ตายแต่พลังนี้มันกระทบต่อเขาอย่างรุนแรง

ก่อนหน้านี้ก็ถูกพลังแห่งสวรรค์กลายพันธุ์สองครั้งของดอกบัวขาวล้างโลกทำร้าย

พลังที่รุนแรงแบบนี้ระเบิดออกมา แกร่งกว่าพลังก่อนหน้าของหลินหยางเยอะเลย....

หลินหยางมองเหล่าจูตระกูลม่าน ไม่สงสัยอะไรยกดาบแล้วพุ่งไป

เหล่าจู่ตระกูลม่านรีบลุกขึ้น วิ่งหนีด้วยความอับอาย

เขานั้นศูนย์เสียความกล้าในการเข่งฆ่าไปแล้ว

ตอนนี้เขาอยากแค่เอาชีวิตรอด เพียงแค่อยากรอดชีวิต....

แต่หลินหยางนั้นมีใจในการฆ่าแล้ว วันนี้ไม่ทำลายเหล่าจู่ให้สิ้งซากเขานั้นจะไม่หยุดมือ

“ท่านหลิน ปล่อยฉันไปเถอะ!ภูเขาเทียนเสินเธอเอาไปเลย!ตระกูลม่านของพวกเราไม่กล้าโจมตีพันธมิตรชิงเซวียนอีกแล้ว ปล่อยฉันไป!ปล่อยฉันไป!”

เหล่าจู่ตระกูลม่านที่อยู่ข้างๆก็ตะโกนพูดอย่างน่าสงสาร

“ปล่อยเสือกลับสู่ดอกเรื่องแบบนี้ฉันทำไม่ได้”

หลินหยางพูดอย่างเย็นชาแล้วยกมีดแล้วสับ

เสียงดังขึ้น!

ดาบสีทองหลายๆเล่มพุ่งไปทางเหล่าจู่ตระกูลม่านแล้วแทงเข้าไปในร่างเขาอย่างโหดร้าย

“พวกเธอ...”

เจ้าสำนักหงมู่จงเข้าใจแล้ว ดูออกว่าเจ้าเมืองตู๋กูนั้นอยากได้หน้าคนเดียว

แต่เมืองตู๋กูก็เป็นตระกูลมากอำนาจที่แกร่งกาจ คนพวกนี้ใช่คู่ต่อสู้เขาสักที่ไหน?

ในวินาทีต่อมา ตระกูลมากอำนาจเล็กพวกนั้นก็ตายหมดทั่วสนามเลือดไหลเหมือนแม่น้ำ

รอฉู่ชิวเจ้าเมืองหนานหลี่มาถึงเวลานั้น เมืองตู๋กูก็ฆ่าคนทั่วสนามรบตายหมดแล้ว

“เจ้าเมืองตู๋กู?”

ผู้นำหมู่บ้านหยุนเซียวขมวดคิ้วแล้วมอง

“ผู้นำหมู่บ้านหยุนเซียว ทุกท่านปลอดภัย!”

เจ้าเมืองตู๋กูกำหมัดแล้วหัวเราะพูดขึ้น

“พวกเธออยู่นี่ได้ไง?”

ฉู่ชิวถามอย่างลำยากใจ

“ฉันได้ยินพันธมิตรชิงเซวียนมีเรื่องเกิดขึ้นก็เลยรีบมาช่วย แต่ดีที่พวกเราไม่ได้มาสาย!”

เจ้าเมืองตู๋กูหัวเราะแล้วพูด

“ใช่หรอ?”

ผู้นำหมู่บ้านหยุนเซียวพูดด้วยความเย็นชา: “แต่ถ้าเธอไม่ได้มาซุ่มแอบดู รอจังหวะแล้วค่อยออกมาเอาหน้าหรอ?”

“ไม่ใช่ ไม่ใช่แน่นอน!”

เจ้าเมืองตู๋กูรีบโบกมือแล้วหัวเราะเบาๆ: “เมืองตู๋กูของพวกเราเป็นมิตรกับท่านหลิน ยื่นมือช่วยเหลือกัน ทำไมต้องมาซู่มออกดูด้วย?พวกเรานั้นมาช้าเกินจริงๆ!

ผู้นำหมู่บ้านหยุนเซียวไม่รู้ได้ไงว่าเฒ่าตู๋กูนี้กำลังคิดอะไรอยู่?”

แต่ว่าตอนนี้ก็ไม่มีหลักฐานทำได้เพียงพูดเบา: “โอเค พวกเรายังมีธุระทำพวกเธอตามสบาย!”

พูดจบ ก็พาคนจากไป

เจ้าเมืองตู๋กูแอบๆถอนหายใจ ยกมุมปากขึ้นมา

“เจ้าเมืองยังดีที่ตั้งแต่เริ่มพวกเราไม่ได้แสดงใบหน้าตรงสนามรบ ไม่อย่างนั้นจบแน่เลย!”

ชายแก่ๆข้างๆพูดแล้วหัวเราะ

“ใช่แล้ว ไม่คิดเลยว่าหลินหยางจะทะลุดินแดนแห่งแดนสวรรค์ เมืองตู๋กูของพวกเราล่วงเกินไม่ได้เลย ถ้าสามารถมีความพันธุ์ที่ดีกับเทพเซียนแห่งแผ่นดิน เมืองตู๋กูจะสามารถบรรลุผลสำเร็จ!”

เจ้าเมืองตู๋กูหัวเราะแล้วพูด

ทุกคนต่างพยักหน้า

ในหุบเขาพันไมล์ร่างของสองคนกำลังหนีเอาชีวิตรอด

เหล่าจู่ตระกูลม่านหายใจอย่างหนักใบหน้าเต็มไปด้วยเหงื่อ น่าสงสัยสุดๆ

เขาหันหน้าไปมองข้างหลัง

หลินหยางยังตามอยู่

“ท่านหลิน ปล่อยฉันไปเถอะ!”

เหล่าจู่ตระกูลม่านไม่หยุดที่จะขอร้อง

ลมหายใจภายในของเขาไม่สามารถทนการหลบหนีได้ไกลเท่าไหร่แล้ว

ถ้าแบบนี้ต่อไป เมื่อหลินหยางตามมาถึงก็ต้องตายอย่างเดียว!

เหล่าจู่ตระกูลม่านไม่คิดเลยว่าพลังของหลินหยางนั้นจะเยอะขนาดนี้

ทำยังไงดี?

เห็นหลินหยางไม่ตอบตกลง

หัวของเหล่าจู่ตระกูลม่านก็ชาขึ้น

จู่ๆดวงตาของเหล่าจู่ตระกูลม่านสว่างขึ้น เหมือนคิดอะไรออก การเร่งความเร็วอย่างกะทันหันแล้ววิ่งไปที่หุบเขาขนาดใหญ่อย่างบ้าคลั่ง....