สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3309

"ความจริงปรากฏแล้วนะ ประธานซู!"

หลี่หนงเยี่ยนหัวเราะเยาะแล้วกล่าว

ภายในสถานีตำรวจ ซูเหยียนอ้าปากเล็กน้อย เป็นเวลาครู่ใหญ่ก็พูดไม่ออก

เธอตระหนักได้ว่า ภายในบริษัทยังมีคนของหลี่หนงเยี่ยนอีก และคนคนนี้ก็จะต้องมีตำแหน่งสูงในบริษัทด้วย ไม่เช่นนั้นก็คงจะไม่อาจทำเรื่องราวได้อย่างหมดจดขนาดนี้

"พวกคุณ......"

ซูเหยียนโมโหจนสั่นไปทั้งตัว แต่ก็จนปัญญา

เพราะหลักฐานไม่เพียงพอ ซูเหยียนจึงไม่อาจฟ้องร้องหลี่หนงเยี่ยนและคนอื่นๆ ได้

ในที่สุดเรื่องราวก็จบลงแบบค้างคา

"ประธานซู คุณฟังสามีที่ไร้ความสามารถของคุณต่อไปเถอะ หากเยว่เหยียนอินเตอร์เนชั่นแนลไม่มีพวกเรา ก็คงจะอยู่ไม่ไกลจากการล้มละลายหรอก! พวกเราจะตั้งหน้าตั้งตารอนะ!"

พอออกจากสถานีตำรวจ หลี่หนงเยี่ยนและพรรคพวกก็พูดจาอย่างเต็มไปด้วยการยั่วยุ จากนั้นแต่ละคนก็นั่งรถหรู วางมาดแล้วจากไป

ใบหน้าของซูเหยียนแดงก่ำ เธอกัดเขี้ยวเคี้ยวฟัน

เมื่อกลับถือบริษัท เธอก็กดอารมณ์อันโมโหเดือดดาลภายในใจเอาไว้อีกไม่ไหว และนำโทรศัพท์ตั้งโต๊ะทุบลงบนพื้นอย่างบ้าคลั่ง

โครม!

เสียงดังสนั่น

หลินหยางที่ติดตามมาด้วยมองดูฉากนี้อย่างสงบนิ่ง โดยไม่เอ่ยปากใดๆ

ซูเหยียนฟุบหน้าลงบนแขนและร้องไห้อย่างขมขื่น

เป็นระยะเวลาสักพักหนึ่ง เธอจึงฟื้นตัวกลับมาเป็นดังเดิม

"หลินหยาง คุณว่า ฉันล้มเหลวมากไหม"

เธอกล่าวด้วยเสียงแหบพร่า ดวงตาแดงก่ำ คล้ายกับสูญเสียจิตวิญญาณไปแล้ว

"เรื่องราวไม่ใช่จะไม่เปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้น ต้องดูด้วยว่าคุณมีความคิดอย่างไร ถ้าหากคุณล้มเลิกในตอนนี้ แน่นอนว่าจะต้องล้มเหลวเป็นอย่างมาก" หลินหยางกล่าว

"คุณพูดถูก!"

ซูเหยียนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วกล่าวด้วยเสียงเบาๆ ว่า: "ก่อนหน้านี้ที่คุณตัดสินใจไล่คนเหล่านี้ออกไปจากบริษัทนั้นถูกต้องแล้ว ถ้าหากไม่ไล่คนเหล่านี้ออกไปจากบริษัท เกรงว่าเยว่เหยียนอินเตอร์เนชั่นแนลคงจะไม่เกี่ยวข้องกันกับฉันแล้ว ก่อนหน้านี้ฉันยังคิดว่าคุณทำอะไรไม่ดูตาม้าตาเรือ ไม่คำนึงถึงผลลัพธ์ที่ตามมา ตอนนี้ดูเหมือนว่า จะเป็นฉันเองที่มีความรู้ตื้นเขิน สายตาที่ฉันเห็นธาตุแท้ของคนมันสู้คุณไม่ได้โดยสิ้นเชิง........"

"ตราบใดที่ไม่ล้มเลิก ทุกอย่างจะต้องเปลี่ยนเป็นดีขึ้น"

หลินหยางยิ้มแล้วกล่าว

ซูเหยียนพยักหน้า ดูเหมือนว่าจะค่อยๆ ฮึกเหิมขึ้นมาภายใต้การปลุกใจของหลินหยาง

"สองร้อยล้านไม่ใช่จำนวนน้อยๆ ในเมื่อหลี่หนงเยี่ยนและคนอื่นๆ กล้าที่จะลงมือ เช่นนั้นจะต้องเตรียมความพร้อมมาอย่างดีแน่นอน และในบริษัทก็ยังจะต้องมีคนของพวกเธอ ถ้าหากฉันคว้าตัวคนของพวกเธอออกมาได้ บางที....ความจริงอาจจะปรากฏ!"

ซูเหยียนกล่าวอย่างเคร่งขรึม

คนที่สามารถแก้ไขบันทึกการโอนเงินแล้วก็สัญญาได้ จะต้องเป็นคนที่ตนเองไว้ใจเป็นอย่างมาก

จะต้องมีวิธีในการตรวจสอบ

"ต้องการให้ฉันช่วยไหม?"

หลินหยางกล่าวถาม

"ไม่ต้องหรอก หลินหยาง เรื่องนี้ ฉันจะเป็นคนไปจัดการแก้ไขด้วยตัวเอง!"

ซูเหยียนกล่าวอย่างจริงจัง

หลินหยางยิ้มๆ ไม่ได้พูดจา

ครืดๆ ....

ในเวลานี้ จู่ๆ มือถือก็สั่นขึ้นมา

ซูเหยียนจึงหยิบออกมาดูทันที

คนที่โทรเข้ามาก็คือหลุยส์.....

เธอชำเลืองมองหลินหยาง ภายใต้ความลังเลใจ เธอยังคงกดรับสาย

หลังจากที่สนทนากันครู่หนึ่ง บนใบหน้าของซูเหยียนก็เต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

พอเธอวางมือถือ ก็จ้องมองหลินหยางด้วยความงุนงง

"เกิดอะไรขึ้น?"

"คุณ....คุณพูดถูกทั้งหมดเลย..."

ซูเหยียนกล่าวด้วยเสียงเบาๆ

"หลุยส์ต้องการเชิญคุณไปทานข้าวเย็นเหรอ?"

"ใช่...เขาบอกว่า...เรื่องนี้จัดการได้ไม่ง่าย เพียงแต่ยังพอมีความหวัง เขาจึงต้องการให้ฉันไปทานอาหารมื้อค่ำกับเขาคืนนี้ และค่อยๆ หารือวิธีแก้ปัญหาในเรื่องนี้โดยละเอียด....."

"ดูเหมือนว่าฉันจะเดาถูก ว่านี่ก็คือเกม"

หลินหยางส่ายหน้า

"เมื่อกล่าวเช่นนี้แล้ว หลี่หนงเยี่ยนและคนอื่นๆ ก็อาจจะเป็นเหมือนกับที่คุณพูดด้วย ที่มีความเกี่ยวพันกันกับหลุยส์......"

"คุณวางแผนว่าจะทำอย่างไรดี? เกมนี้...คุณจะไปไหม?"

หลินหยางกล่าวถาม

"ฉัน....ฉันอยากไป...."

ภายใต้ความลังเลใจของซูเหยียน จึงกล่าวอย่างค่อนข้างลังเลใจ

"คุณต้องการจะตรวจสอบเรื่องนี้ผ่านทางหลุยส์เหรอ?"

"ฉัน....ฉัน....คาดว่าจะใช่....."

ซูเหยียนยิ้มๆ

"ถ้าหากไม่โทรมา ฉันเกรงว่าคุณจะต้องเสียใจ!"

หลินหยางกล่าวอย่างนิ่งๆ แล้วหันเดินจากไป

ความมืดยามค่ำคืนเข้ามาเยือน

ซูเหยียนแต่งตัวค่อนข้างเป็นทางการ และไม่ได้แต่งหน้าใดๆ เพียงแค่แต่งกายสะอาดสะอ้าน และขับรถไปยังร้านอาหารหรูที่อยู่ในกลางเมือง

นี่คือร้านอาหารที่เปิดใหม่ร้านหนึ่ง

ว่ากันว่าเถ้าแก่เป็นคนประเทศD มีความเชี่ยวชาญในการทำอาหารของประเทศDที่เป็นต้นตำรับ เพียงแต่เพราะราคาที่แพงหูฉี่ ร้านอาหารมีระดับที่สูงเกินไป ฉะนั้นคนที่สามารถมารับประทานอาหารที่นี่ได้จึงมีไม่มากนัก

"คุณซูเหยียน!"

เมื่อเห็นซูเหยียนเปิดประตูเข้ามา หลุยส์ที่นั่งรอมาโดยตลอดก็ลุกขึ้นยืนทันที ทำการทักทายและยิ้มเล็กน้อย

หลุยส์ในวันนี้ยังคงหล่อมาก สวมชุดสูทที่เหมาะสม เข้ากันกับผมสีทองและเค้าโครงใบหน้าอันคมชัด และเพียงพอที่จะทำให้หญิงสาวไม่ว่าใครตกหลุมรักได้

โดยเฉพาะดวงตาไพลินอันลึกซึ้งทั้งคู่ของเขานั้น ที่ทำให้คนควบคุมไม่อยู่โดยสิ้นเชิง

ซูเหยียนขมวดคิ้วเล็กน้อย โดยเฉพาะเมื่อเห็นช่อดอกไม้สีฟ้าบานสะพรั่งที่อยู่ข้างๆ หลุยส์ คิ้วอันงดงามก็ขมวดเข้าหากันในทันที.....

"เสี่ยวเหยียน นี่คือมอบให้คุณ!"

หลุยส์หยิบช่อดอกไม้ขึ้นมา ยิ้มเล็กน้อยแล้วกล่าว

"ต้องขอโทษด้วยนะคะคุณหลุยส์ พวกเรามาทานข้าวมื้อนี้เพียงเพื่อเจรจาเรื่องงาน เรื่องอื่นๆ คงไม่จำเป็นหรอกค่ะ!" ซูเหยียนส่ายหน้าแล้วกล่าวปฏิเสธ

"เสี่ยวเหยียน คุณเข้าใจผิดแล้ว! ช่อดอกไม่นี้ไม่ได้มอบให้คุณเพราะความรักที่มีต่อคุณหรอก แต่เพื่อเป็นการรำลึกถึงมิตรภาพระหว่างคุณและฉัน! นี่คือดอกไม้สีน้ำเงินเข้มที่พ่อของฉันนำมาจากบ้านเกิด มันจึงเป็นสัญลักษณ์ของมิตรภาพที่บริสุทธิ์ที่สุดระหว่างคุณและฉัน!" หลุยส์รีบกล่าวอธิบาย

ได้ฟังคำพูดนี้ ซูเหยียนก็รู้สึกลังเลขึ้นมา

"หรือว่าพวกเราไม่ใช่เพื่อนกัน?" หลุยส์กล่าวถามอย่างอ่อนโยน

"ก็....นับว่าใช่...."

ซูเหยียนค่อนข้างลำบากใจ แต่เมื่อคิดถึงเรื่องงาน ก็ยังกัดฟันรับเอาไป

หลุยส์อดไม่ได้ที่จะโล่งอก จึงยิ้มแล้วกล่าวว่า: "เสี่ยวเหยียน เชิญนั่งครับ คุณอยากลองชิมอะไรหน่อยไหม?"

"อะไรก็ได้ค่ะ หลุยส์ พวกเรามาคุยกันเรื่องของโครงการเจียงเจียวกันก่อนเลยได้ไหมคะ?"

ซูเหยียนกล่าวอย่างค่อนข้างร้อนใจ

"เสี่ยวเหยียน คุณร้อนใจมากเลยเหรอ?"

"ตอนนี้บริษัทของฉันเกิดปัญหา ฉะนั้นฉันจึงค่อนข้างร้อนใจที่จะแก้ไขเรื่องนี้ ทานอาหารช้าหน่อยก็ไม่เป็นไรหรอก"

ซูเหยียนรีบกล่าว

หลุยส์เคาะนิ้วมือของเขาบนโต๊ะเป็นจังหวะ แล้วยิ้มขึ้นมาทันที: "ถ้าหากว่าคุณอยากจะแก้ไขเรื่องนี้โดยเร็วจริงๆ เช่นนั้นก็ได้ ฉันจะพาคุณไปสถานที่หนึ่ง!"