สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3316

หลุยส์ตื่นเต้นจนสั่นไปทั่วร่างกาย

เขาเหมือนบ้าไปแล้วพุ่งไปทางหลุยส์แก่ แล้วกอดพ่อของตัวเองอย่างแน่นๆ

“พ่อ ดีจังเลย!ในที่สุดพ่อมาแล้ว!”

“ลูก ไม่เป็นไรแล้วลูก!”

หลุยส์แก่จับไปที่หัวของลูกชาย แต่เมื่อเห็นใบหน้าของลูกนั้นมีเลือดไหลอยู่ที่มุมปาก ความโกรธก็ขึ้นหัว

ดวงตาที่ลึกของเขาจ้องไปทางหลินหยางอย่างเย็นชา

“ท่านก็คือประทานของบริษัทหยางหัว คุณหลิน?”

“คนของตระกูลหลุยส์พวกเธอมาครบหมดหรือยัง?”

หลินหยางถามอย่างนิ่งๆ

“คุณหลิน!เธอเป็นคนทำร้ายลูกชายฉันจนเป็นแบบนี้ใช่ไหม?เธอทำเกินไปนะ!เธอกำลังเหยียบย้ำศักดิ์ศรีของตระกูลหลุยส์!”

หลุยส์แก่พูดขึ้น

“พ่อ คนคนนี้ฆ่าถังซีพวกเขาด้วย!พวกเขาตายหมดแล้ว!”หลุยส์พูดอย่างเจ็บปวด

“อะไรนะ?”

หลุยส์แก่หายใจสั่นขึ้น

วินาทีต่อมา คนตระกูลหลุยส์ที่อยู่ข้างหลังเขาก็ชักปืนออกมาทั้งหมดพร้อมกันแล้วชี้เป้าไปทางหลินหยาง

“คุณหลิน เธอต้องได้รับผลจากการกระทำที่เธอทำ!”

หลุยส์แก่ตะโกนพูด

ดูจากทรงแล้วเหมือนกับกำลังจะเริ่มลงมือ

แต่หลินหยางไม่ตอบโต้

หลุยส์แก่ตกใจเบาๆ ไม่ออกคำสั่งซักที

แม้ว่าภาพนอกของเขานั้นจะดูรีบร้อนและโกรธมา แต่แค่อยากจะขู่หลินหยางให้กลัว

ไม่คิดเลยว่าหลินหยางจะนิ่ง

จริงๆแล้วหลุยส์แก่นั้นไม่กล้าลงมือ

เขารู้ว่าลงมือกับคนคนนี้จะมีผลอะไร

แม้ว่าครั้งนี้มีผู้ลากมากดีของตระกูลหลุยส์มาไม่น้อย แต่ที่นี่คือเมืองเจียงเฉิน ถ้าพวกเขากล้าลงมือเกรงว่าจะยากที่จะออกจากเมืองเจียงเฉิน

แต่การเงียบของหลินหยางทำให้เขานั้นทำตัวไม่ถูก

ในเวลานี้ จู่ๆมีชายผมสีแดงวัยกลายคนก็พุ่งมาตรงข้างหน้าแล้วแสดงสีหน้ายิ้มเบาๆ: “โอ้พระเจ้า หลุยส์แก่ เธออย่าเสียมารยาทนะ ฉันรู้สึกว่าเรื่องนี้ต้องมีการเข้าใจผิดแน่ๆ!”

“เข้าใจผิด?เข้าใจผิดอะไร?”หลุยส์แก่ถือโอกาสนี้ออกจากความโกรธ

“ไม่ควรถามคุณหลินหรอว่าทำไมต้องฆ่าคนของพวกเรา?หรือว่าฝ่ายตรงข้ามนั้นมีเรื่องอะไรซ่อนอยู่”ชายผมแดงพูดแล้วหัวเราะ

“อย่างนั้นก็ให้คุณหลินนั้นอธิบายหน่อย!”

หลุยส์แก่พูดอย่างเงียบๆ

ตอนนี้เขาอยากแค่อยากพาลูกชายนั้นจากไป แม้ว่าคนของตระกูลจะตายไปหลายคนเขาก็ไม่สนใจ

สถานการณ์ตอนนี้ทำให้เขารู้สึกว่าไม่ปลอดภัย

หลุยส์แก่เห็นหลี่หนงเยียนและคนอื่นๆสงบตายตรงหน้า ในใจของเขานั้นรู้สึกไม่ดีขึ้นมา

“คนของพวกเรามาครบกันหรือยัง?”

หลินหยางเหมือนกับว่าไม่อยากพูดมากกับหลุยส์แก่ก็ถามอย่างนิ่งๆ

ชายผมแดงก็เปล่งลมหายใจแห่งความศักดิ์สิทธิ์ออกมาทั่วร่างกายทั้งบนและล่าง

กลิ่นอายนี้ทำให้ห้องยานั้นเต็มไปในทันที

หลายๆคนรู้สึกถึงกลิ่นอายนี้ จิตใจรู้สึกว่างเปล่าและบริสุทธิ์อย่างอธิบายไม่ถูก มองไปทางดวงตาของพาลาดินไดนาส เหมือนกับนักบุญเลยทุกๆคนทนไม่ไหวที่จะคุกเข่าแล้วกราบไหว้

รวมทั้งชวี่เทียนก็เกือบจะทนไม่ไหว หยุนซิงก็ได้รับผลกระทบอยู่บ้าง

ไดนาสเห็นแบบนี้ก็พอใจมาก ใบหน้าแสดงรอยยิ้มเบาๆออกมา

แต่ในเวลานี้ หลินหยางยืนขึ้นเบาๆแล้วเดินไปทางไดนาส

ไดนาสตกใจ

เขาพบว่า หลินหยางเหมือนไม่โดยกลิ่นอายของตัวเองนั้นก่อกวน...

“เป็นไรได้ยังไง?”

ไดนาสช็อก

“ชายผมแดง?ฉันถามเธอหน่อย เธอ...เชื่อเรื่องเทพไหม?”

หลินหยางถามด้วยเสียงแหบคำนี้ออกมา

บูม!

แสงเทพหนึ่งแสงพุ่งไปทางร่างกายเขา ผ่านเพดานแล้วพุ่งไปทางเมฆส่องสว่างท้องฟ้ายามค่ำคืน

ในเวลานี้ ผมสีดำของหลินหยางกลายเป็นผมทอง เส้นศักดิ์สิทธิ์สีทองอันไม่มีที่สิ้นสุดปกคลุมผิวหนัง ดวงตากลายเป็นสีฟ้าทั้งคู่ ดาวอันกว้างใหญ่สองดวงในจักรวาลลอยอยู่ในดวงตาของเขา

การกดขี่ที่ไม่มีที่สิ้นสุดกวาดไปทางไดนาส

บูม!

ไดนาสควบคุมไม่ได้ ขาทั้งคู่อ่อนแรงแล้วล้มลงกับพื้นอย่างแรงๆ...