สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3362

หลินหยางผู้นี้ ทำไมไม่เล่นตามแผนล่ะ?

หลางหวู่มึนงง จากนั้นรีบตั้งสติตะโกนขึ้นว่า : “เร็ว! รีบไปปกป้องแม่ทิพหลิน ! ถ้ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้นกับแม่ทัพหลินล่ะก็ พวกคุณใครก็อย่าได้คิดที่จะกลับไปดินแดนมังกร! เร็ว!

ทหารที่พึ่งจะลงมาประจำการรีบคลานลุกขึ้น พร้อมกับถือดาบถือปืนวิ่งไปทางหลินหยาง

สวี่จื่อซวงที่อยู่ด้านหลังก็ปวดหัวอย่างมาก

แต่ในเวลานี้เธอไม่กล้าสงสัยในการกระทำของหลินหยางเลย

เวลาเธอพูดอะไรออกมาไม่นานก็ถูกแย้งแล้ว

“หลางหวู่ ออกสนามรบด้วยกัน!”

สวี่จื่อซวงตะคอกเสียงดัง แล้วถือดาบรีบตามหลินหยางไป

หลางหวู่ก็ไม่มีทางเลือก ก้มหน้าก้มตาตามไปเหมือนกัน

สิ่งที่เห็นคือหลินหยางเป็นผู้นำไปก่อน เขาวิ่งเข้าไปในใจกลางกลุ่มของกองกำลังอันชิง ในมือถือดาบเทียนเซิงร่ายรำฟาดฟันอย่างดุเดือด

วินาทีนี้ ดาบเทียนเซิงไม่มีผลทางการรักษาแม้แต่น้อย ดาบเล่มนี้เต็มไปด้วยกลิ่นอายดุร้าย หลินหยางฟาดฟันไม่หยุด สังหารศัตรูทีละคน

พลังแห่งสวรรค์ล้อมรอบร่างกายของเขาไม่หยุด นอกจากนี้เข็มมังกรหงเหมิงยังวนเวียนอยู่บนหัวเขาด้วย

บางครั้งลอยออกไปแทงศัตรู ตัดขาดเส้นเลือดเส้นลมปราณ บางครั้งหมุนลอยไปด้านหลัง แทงเข้าไปร่างกายของทหารชายแดนทางเหนือเพื่อปกป้องหัวใจเส้นลมปราณของเขา

คนคนหนึ่งมีดาบหนึ่งเล่มและเข็มจำนวนมาก บุกหน้าเหมือนผ่าลำไผ่ ไม่มีอะไรสามารถมาขวางกั้นได้ เขากระโจนใส่จนทัพหน้ากองกำลังอันชิงกระจายตัวออก จากนั้นมุ่งหน้าไปฆ่าอันชิงที่มียอดฝีมือมากมายปกป้องอยู่

อันชิงหายใจถี่ยิบมองด้วยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ

“แม่ทิพหลินผู้นี้…ทำไมกล้าหาญองอาจเช่นนี้?”

เขาพูดเสียงสั่นพึมพำๆขึ้นมา

อันชิงเห็นหลินหยางอายุน้อยเช่นนี้ ครั้งหนึ่งเคยคิดว่านี้เขาเป็นคนที่อาศัยความสัมพันธ์ไต่เต้าขึ้นมาตำแหน่งนี้ ครอบครัวจะต้องร่ำรวยถึงได้จัดวางตำแหน่งได้ตามอำเภอใจ

แต่กลับไม่เคยคิดเลยว่าครั้งนี้เขามองพลาดไปแล้ว

คนผู้นี้จะปลอมแปลงขึ้นไปได้ยังไง?

ฝีมือแบบนี้ ชื่อเสียงแม่ทัพมังกรนี้ของเขา เขาจะไม่คู่ควรได้ยังไง?

พูดก็พูด หรือว่าอันชิงไม่เข้าใจตำแหน่งแม่ทัพมังกร

สามารถนั่งบนบัลลังก์แม่ทัพมังกรได้ จะมีคนไร้ผลงาน ไม่เพียรพยายามที่ไหนเป็นได้?

“ท่านอันชิง รีบถอยทัพเถอะ!”

ผู้บัญชาการที่อยู่ด้านหน้ารู้สึกว่าเห็นท่าไม่ดี จึงตะโกนบอกอันชิง แล้วรีบยกดาบพุ่งออกไป

อันชิงสีหน้าอึมครึม กัดฟันกรอด

เขาจะถอยได้ยังไง?

เป็นถึงผู้บังคับบัญชา ถ้าเขาถอยกลับ ขวัญกำลังใจกองทัพก็กระเจิงแล้ว

และในเวลานี้ ผู้ชายหลังค่อมมีผ้าคลุมสวมทับคนหนึ่งเดินมาพูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้งว่า: “ท่านอันชิง เรื่องมาถึงขนาดนี้แล้ว ผมคิดว่านอกเหนือจากใช้วิธีการนั้นแล้ว ก็ไม่มีหนทางอื่นที่จะควบคุมคนผู้นี้ได้!”

อันชิงตัวสั่นระริก หันไปมองผู้ชายที่สวมผ้าคลุม

ภายใต้ผ้าคลุมนั้น มีรอยแผลอัปลักษณ์หนึ่งรอยบนใบหน้าแก่

สีหน้าของอันชิงอึมครึมตึงเครียดเป็นอย่างมาก

คนผู้นี้ติดตามข้างกายเขามาโดยตลอด ปกติแล้วจะไม่เสนอแผนการอะไรกับเขาเลย

เมื่อคนนี้เสนอแผนการให้กับอันชิง นั่นก็แสดงว่าสถานการณ์ไม่สามารถควบคุมได้แล้ว และสถานการณ์ที่เป็นอยู่ไม่ดีต่อประเทศฟาโปเป็นอย่างมาก!

“คุณหมายความว่ายังไง? คุณคิดว่าผมไม่สามารถจัดการคนผู้นี้ได้เหรอ?”

อันชิงตะคอกด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดว่า:“เขามีเพียงไม่กี่พันคน จะขวางกั้นต้านกองทัพทหารใหญ่สองหมื่นคนได้ยังไง?”

อันชิงว้าวุ่นใจ ใช้เท้าเตะผู้บัญชาการคนนั้นด้วยความโมโห พร้อมชี้นิ้วไปที่ทหารคนนั้น และพูดขึ้นว่า: “พวกเขาไม่ใช่พี่น้องที่เสี่ยงชีวิตติดตามผมเหรอ? ถ้าพวกคุณขัดขวางได้! ผมจำเป็นต้องเสียสละทีมสำรองนี้ไหม? เร็ว เรียกทีมทหารที่เตรียมไว้ออกมา!”

ผู้บัญชาการที่คุกเข่าอยู่บนพื้น น้ำตาหลั่งไหลออกมา

สุดท้ายเขาทำได้เพียงกัดฟันหันหลังกลับไป

และเวลาไม่นาน กองกำลังสิบคนก็วิ่งเข้ามา

“ขอท่านช่วยชี้แนะด้วย!”

หัวหน้ากลุ่มทำความเคารพอันชิง

อันชิงมองสีหน้าของคนที่คุ้นเคยเหล่านี้ เขาหายใจเข้าลึกๆ และหันหลังกลับไป

หลายคนประหลาดใจ

พวกเขายังไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองกลับมา

ปังปังปัง…

เสียงฝ่ามือฟาดกระทบดังมา

หลังจากนั้นทั้งสิบคนก็ล้มลงกับพื้น กระอักอาเจียนออกมาเป็นเลือด ไม่สามารถขยับตัว

คนที่ยืนอยู่ข้างหลังพวกเขา ก็คือผู้บัญชาการคนนั้น

“ท่าน พวกคุณ….ต้องการทำอะไร?”

หัวหน้ากลุ่มเบิกตากว้าง ถามด้วยความเจ็บปวด

“เหล่าพี่น้อง ขอโทษจริงๆ! ผมติดค้างพวกคุณ!”

อันชิงพูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง ปิดตาทั้งสองข้างลง:“ผู้เฒ่า คุณ….เริ่มเถอะ!”

ผู้เฒ่าที่สวมผ้าคลุมยิ้มร้ายออกมา จากนั้นจึงเดินไปทางสิบคนนี้…