สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3368

"คนของคุณ?"

เสือดาวทะเลทรายตกตะลึง

"คุณ....คุณเป็นใคร?" เซินหงได้สติกลับมา จ้องมองหลินหยางและเอ่ยถามขึ้นมา

"ฉันชื่อหลินหยาง มาจากแดนมังกร!"

หลินหยางจุดบุหรี่ และกล่าวอย่างเย็นชา

"แดนมังกร? หลิน?"

ดวงตาของเซินหงสั่นไหว ดูเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง แต่ไม่นาน เขาก็ซ่อนความตกตะลึงในดวงตาเอาไว้

"คนของหลงเย่ทั้งทาเนนโกรวมอยู่ที่นี่ทั้งหมดแล้ว ตอนนี้ฉันอยากจะทราบว่า ใครคือผู้รับผิดชอบของพวกคุณ?"

หลินหยางมองเขาและกล่าวออกมา

"ไอ้เด็กบ้า! แกมีสถานะที่พูดอยู่ที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? ฉันคือราชาแห่งทาเนนโกนะ!"

เสือดาวทะเลทรายคำรามด้วยความโกรธ เดินไปข้างหน้าสองสามก้าว คืดที่จะจัดการหลินหยาง

แต่เจ้าเมืองหนานหลี่เฉิงที่อยู่ข้างๆ คว้าคอเสื้อของเขาและสะบัดออกไปโดยตรง

ฟรึ่บ!

เสือดาวทะเลทรายลอยออกไป กระแทกเข้ากับหอคอยที่อยู่ข้างๆ จนหมดสติไป

บรรดาลูกน้องของเสือดาวทะเลทรายเห็นเช่นนั้น ก็อ้าปากค้าง ไม่กล้าพูดอะไรสักคำ

เซินหงก็ได้สติกลับมาเช่นกัน นี่คือเกมที่หยางหัวเล่น!

พวกเขาจงใจยืมมือเสือดาวทะเลทรายมาก่อความวุ่นวายในอาณาเขตของหยงเย่ และเกิดการขัดแย้งกับหยงเย่ และช่วยเหลือเสือดาวทะเลทรายอย่าเงียบๆ ทำให้คนของหยงเย่ไม่สามารถหยุดยั้งเสือดาวทะเลทรายได้ เพื่อระดมผู้แข็งแกร่งของหยงเย่ในเพื่อการรักษาเสถียรภาพเอาไว้อย่างต่อเนื่อง

จากกระแสของการโยกย้ายสับเปลี่ยน จึงทำให้เจ้าหน้าที่ระดับสูงของหยงเย่จำนวนมากมารวมตัวกันอยู่ที่นี่

จากนั้น หลินหยางค่อยจัดการให้ราบคาบอีกทีหนึ่ง!

แต่เจสันในฐานะผู้รับผิดชอบสถานที่ตั้งของกองกำลังทหารในทาเนนโก จะปล่อยไปง่ายๆ ได้อย่างไร?

เขาจ้องมองหลินหยางอยู่ชั่วขณะ และจู่ๆ ก็กระอักเลือดสดๆ ออกมาจากปาก จากนั้นก็ล้มลงกับพื้นอย่างแรง

"กินยาพิษฆ่าตัวตายเหรอ?"

เจ้าเมืองหนานหลี่เฉิงมีสีหน้าเคร่งขรึมทันที

และในเวลาเดียวกันนี้ ผู้รับผิดชอบของหยงเย่ในทาเนนโกอีกหลายคนก็ล้มลงบนพื้นเช่นกัน คอบิดเบี้ยว ไม่มีลมหายใจ และในปากก็มีเลือดสดๆ สีดำขลับไหลออกมาจากปาก

"ฆ่าตัวตายต่อหน้าฉันงั้นเหรอ? นี่กำลังยั่วยุฉันอยู่ใช่ไหม?"

หลินหยางกล่าวด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

เมื่อพูดจบ เจ้าเมืองหนานหลี่เฉิงก็รีบเดินเข้าไป เขาหยิบเข็มเงินออกมา และเริ่มทำการรักษาคนเหล่านี้

คนของหยงเย่ที่เหลือมีสีหน้าประหลาดใจ ไม่รู้ว่าพวกหลินหยางต้องการจะทำอะไร

แต่ทว่าไม่นาน

"แค่กๆ ....แค่กๆๆๆ ....."

จู่ๆ คนเหล่านี้ที่ไม่มีลมหายใจก็ไอออกมาอย่างรุนแรง

แม้แต่เซินหงก็ลืมตาขึ้นมา หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลง มีชีวิตกลับมาอีกครั้ง

"พระเจ้า....."

"ฉันกำลังพบเจออะไรอยู่?"

"นี่มันปาฏิหาริย์จริงๆ ....."

คนของหยงเย่ที่เหลือตกตะลึงอ้าปากค้าง

"ทำไมฉันยังไม่ตาย?"

เซินหงเบิกตาโพลงมองไปรอบๆ คลำหัวใจของตนเอง และเอ่ยถามด้วยความตกตะลึงเป็นอย่างยิ่ง

"มีผู้นำพันธมิตรอยู่ คุณอยากตายมันเป็นเพียงความเพ้อฝันเท่านั้น"

เจ้าเมืองหนานหลี่เฉิงกล่าวอย่างเย็นชา และจับตัวเซินหงเอาไว้

......

บนป้อมปราการของเนินทรายทางตอนเหนือของดินแดน ชายหนุ่มคนหนึ่งสวมเสื้อคลุมสีดำผมเผ้าสีดำ กำลังเอวมือไพล่หลัง มองไปยังที่ไกลๆ

สีหน้าของเขาดูไม่เป็นธรรมชาติอย่างยิ่ง คิ้วขมวดแน่น ดูเหมือนมีเรื่องที่หนักใจอยู่

"คุณชาย ท่านมีเรื่องอะไรกวนใจเหรอครับ?"

คนรับใช้ผมหงอกขาวเดินเข้ามาจากด้านหลัง และเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้มเล็กน้อย

"ฉันมีลางสังหรณ์ที่ไม่ดีเลย"

ชายหนุ่มครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งและกล่าวออกมา

"คุณชาย ความเฉลียวฉลาดของท่านไม่มีใครเทียบ โลกทัศน์ของท่านก็ไม่เป็นสองรองใคร ความไม่เป็นมงคลใดๆ จะต้องห่างไกลจากท่านอย่างแน่นอน" คนรับใช้กล่าวด้วยรอยยิ้ม

"อย่าพูดเรื่องเหลวไหลไร้ประโยชน์เหล่านี้เลย มีเรื่องอะไรก็ว่ามา"

"ฉันก็ไม่อยากจะเชื่อเช่นกัน หวังว่าข้อมูลที่คุณได้รับมาจะเป็นเท็จนะ มิเช่นนั้น สถานการณ์จะต้องเลวร้ายเป็นอย่างมาก"

ครั้งนี้ภารกิจล้มเหลว หยงเย่ของเราจะต้องใช้ค่าใช้จ่ายจำนวนมากในการเข้าไปเผชิญหน้า ท่านเฮยหวง ค่านายหน้าของคุณจะชำระในเดือนถัดไปนะ"

"เรื่องนี้ฉันไม่ได้สนใจหรอก"

ชายหนุ่มจ้องมองหน้าจอและครุ่นคิดขึ้นมา

ฉับพลัน เขาก็เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ จึงรีบกล่าวว่า : "หมอเทวดาหลินคนนี้.....ตอนนี้อยู่ที่ไหน?"

เมื่อกล่าวคำพูดนี้จบ ปลายสายทางด้านนั้นก็จมดิ่งอยู่ในความเงียบเป็นเวลาอันสั้น จากนั้นจึงมีเสียงกล่าวว่า : "เราไม่ได้ให้ความสนใจต่อคนคนนี้มากนัก จึงไม่ทราบที่อยู่ของเขา"

"พวกคุณปัญญาอ่อนหรือไง? คู่ต่อสู้ที่น่ากลัวเช่นนี้คาดไม่ถึงว่าพวกคุณจะไม่สนใจ? พวกคุณไม่คิดเหรอว่า ทำไมอีกฝ่ายถึงได้ปรากฏตัวอยู่ที่สนามรบชายแดนตอนเหนือได้?"

ชายหนุ่มด่าทอด้วยความโมโห

คนที่อยู่ปลายสายทางด้านนั้นตกตะลึง : "คุณหมายถึง.....พวกงูหางกระดิ่ง อวี๋หลางนะเหรอ?"

"หมอเทวดาหลินต้องรู้ว่าหยงเย่ต้องการเข้าไปแทรกแซงสนามรบชายแดนตอนเหนือ ดังนั้นจึงได้รีบไปช่วยเหลือ เป้าหมายที่แท้จริงของเขา ก็คือหยงเย่! ฉันคิดว่าเขาจะไม่ปล่อยหยงเย่ไปง่ายๆ อย่างแน่นอน! คุณรีบติดต่อไปยังสถานที่ตั้งกองกำลังทหารหยงเย่นอกดินแดนทั้งหมด และบอกกับพวกเขา ให้เพิ่มความเข้มงวดในการระมัดระวัง อย่าประมาทเป็นอันขาด!"

"ที่คุณพูดก็มีเหตุผล! ฉันจะประกาศคำสั่งเตือนให้ระวังเป็นพิเศษ นับตั้งแต่วันนี้ไป คนของหยงเย่ทั้งหมดจะไม่อนุญาตให้ปฏิบัติโดยพลการอีก!"

คนทางปลายสายกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม จากนั้นก็ออกคำสั่งทันที

"เดี๋ยวก่อน!"

เวลานี้ จู่ๆ ชายหนุ่มก็ตะโกนขึ้นมา

"ท่านเฮยหวงมีคำสั่งอะไรอีกเหรอครับ?"

คนทางด้านปลายสายรีบเอ่ยถาม

ชายหนุ่มครุ่นคิดเล็กน้อย และกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า : "อย่าเพิ่งประกาศคำสั่งเตือนให้ระวังเป็นพิเศษ! ก่อนอื่นคุณจะต้องติดต่อกับฐานที่มั่นหยงเย่ทั้งหมดทั่วโลก.....ฟังนะ คุณจะต้องติดต่อมันอย่างลับๆ ด้วย!"

"คุณหมายความว่า....."

"ถ้าหมอเทวดาหลินมุ่งเป้ามาที่หยงเย่จริง เช่นนั้น ตอนนี้พวกเราอาจจะถูกยึดฐานที่มั่นไปแล้ว....."

"ท่านเฮยหวงรอสักครู่นะครับ!"

คนคนนั้นกล่าวอย่างเคร่งขรึม จากนั้นปลายสายทางด้านนั้นก็ไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ

เมื่อผ่านไปสิบกว่านาที จึงมีเสียงหัวเราะดังทอดออกมา

"ท่านเฮยหวงกังวลมากเกินไปแล้ว เวลานี้ฐานที่มั่นทั้งหมดได้ถูกติดต่อแล้ว!"

ชายหนุ่มได้ยินเช่นนั้น สีหน้าก็ซีดเผือดลงทันที