สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3461

ทั้งสองคนอยู่ระหว่างการต่อสู้กัน

พลังอันน่ากลัวเหมือนจะทำลายล้างบริเวณโดยรอบ

หลินหยางยิ่งต่อสู้มือยิ่งสั่นมากขึ้นเรื่อยๆ เส้นเลือด เส้นเอ็นบนมือ เลือดลมและชีพจร ถูกสั่นสะเทือนราวสายพิณที่ถูกดีด ถ้าไม่ใช่ว่าร่างกายของเขาแข็งแกร่ง เกรงว่าทั้งแขนถูกสั่นสะเทือนโจมตีจนแตกละเอียดไปแล้ว

ฝีมือดาบของหลงเสวี่ยหวงลึกล้ำสุดขีด โจมตีจุดสำคัญของหลินหยางไม่หยุด

ภายใต้สถานการณ์การโจมตีอันหนาแน่นนี้ หลินหยางยังไม่สามารถตอบโต้กลับได้เลย

เวลานี้ จู่ๆหลงเสวี่ยหลงก็แผดคำรามเสียงดัง และพลังมีดโลหิตที่อยู่ในมือของเขาก็เพิ่มขึ้นหลายสิบเท่าอย่างต่อเนื่อง

หลินหยางหายใจติดขัด ยกดาบขึ้นขัดขวางทันที

ซือ!

เสียงระเบิดแพร่กระจายออกมาอีกครั้ง

หลินหยางถูกมีดเล่มหนึ่งสั่นสะเทือนโจมตีจนร่างกายสั่นระริก คนทั้งคนถอยหลังกรู

โอกาสดี!

หลงเสวี่ยหวงหูตาไว รีบใช้มีดโลหิตฟาดไปอีกครั้งทันที

ความเร็วของมีดเล่มนี้เร็วอย่างน่าแปลกประหลาด ใบมีดเหมือนมีลมปราณโลหิตแพร่กระจายออกมาเป็นจำนวนมาก

หลินหยางรีบหลบซ่อน

แต่สุดท้ายก็ยังช้าไปหนึ่งก้าว

ฮูลา!

ใบมีดแฉลบผ่านข้างเอวของเขา ชั่วพริบตาเดียว บริเวณเอวของหลินหยางถูกหั่นออกมาเป็นเนื้อชิ้นใหญ่ เลือดสาดกระเด็นราวกับน้ำพลุ

กลุ่มฉินเจี้ยนหนู่เห็นสถานการณ์นี้ สายตาที่เดิมทีมีความหวัง เวลานี้มืดสลัวลงโดยฉับพลัน

“ท่าน….”

จิ่วอวี่ที่หลบซ่อนอยู่แถวถนนเล็กๆตัวสั่นเทาพูดขึ้น

หลินหยางฝืนควบคุมร่างกายให้มั่นคง เขาเอื้อมมือมาคลำบาดแผลช่วงเอว จากนั้นขมวดคิ้วเป็นปมแน่น

“ไอ้หนุ่มนี่ก็งั้นๆแหละ ทำไมถึงได้กล้าอวดดีแบบนี้เหรอ? ท้าสู้ผมเหรอ?”

หลงเสวี่ยหวงพูดอย่างราบเรียบ นัยน์ตาเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม

แต่วินาทีต่อมา รอยยิ้มเขากลับต้องค้างเติ่ง

หลินหยางยกดาบเทียนเซิงขึ้นมา ตามด้วยแกว่งแถวช่วงเอวของตัวเอง

แสงสีขาวกระเซ็นออกมา มันโอบล้อมอยู่บริเวณเอวของเขา

จากนั้น บาดแผลบริเวณเอวก็หายสนิทอย่างรวดเร็ว

ฉินเจี้ยนหนู่และคนอื่นๆพากันตื่นตกใจ

“พลังมหาศาล….ดาบนั่น…คือดาบอะไรเหรอ?”ราชาขวานสังหารเผลอพูดออกมา

“ดาบนี่ไม่เลวเลยนะ!”

หลงเสวี่ยหวงได้สติกลับมา จ้องมองที่หลินหยาง และพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า: “ดาบนี้กับแผนที่หมื่นดาบบนตัวคุณ….ผมต้องการทั้งหมดเลย!”

“งั้นก็ต้องดูความสามารถของคุณแล้ว!”

หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ตาย!”

หลงเสวี่ยหวงแผดคำรามออกมาด้วยความเดือดดาล จากนั้นยกมีดโลหิตกระโจนเข้าใส่อีกหน

ลมปราณโลหิตที่อยู่ด้านหลังเขากลายเป็นร่างใหญ่มหึมา จากนั้นติดตามการเคลื่อนไหวของเขา โผเข้าไปสังหารหลินหยาง

ทั้งห้านิ้วจับดาบเทียนเซิงอย่างสุดกำลัง

หลินหยางเห็นสถานการณ์นี้ จึงเร่งขับเคลื่อนพลังแห่งสวรรค์ เพื่อทำให้ดาบเทียนเซิงแหลมคมอย่างไม่มีอะไรเทียบได้

ผิวหนังของนิ้วมือทั้งห้าค่อยๆถูกกระแซะ ทำให้เห็นกระดูกสีขาวอันน่าสะพรึงกลัว กระดูกขาวที่ปรากฎออกมา ก็เริ่มแตกร้าวอย่างช้าๆ

จะต้านไม่ไหวแล้ว

“ไสหัวไป!”

หลงเสวี่ยหวงแผดคำราม เลือดในร่างกายแตกกระจายออกมาอย่างน่ากลัว

หลินหยางยากที่จะป้องกัน เขาถูกเลือดระเบิดโจมตีจนลอยกระเด็นออกไประยะหนึ่งร้อยเมตร

หลังจากร่วงลงพื้น หลินหยางกระอักอาเจียนออกมาเป็นเลือด เหมือนได้รับบาดเจ็บภายใน!

หลงเสวี่ยหวงสามารถหลุดพ้นจากพันธนาการ

“เด็กหนุ่ม! ฝีมือต่ำต้อย! ฆ่าผมไม่ตายหรอก! ฆ่าผมไม่ตาย!”

หลงเสวี่ยหวงตะโกนอย่างต่อเนื่อง ดวงตาแดงก่ำ

“ผมเคยพูดแล้ว ไม่จำเป็น….”

หลินหยางลุกขึ้นช้าๆ จากนั้นเช็ดเลือดที่มุมปากออก แล้วจ้องมองที่หลงเสวี่ยหวง

หลงเสวี่ยหวงชะงักงัน

หลินหยางยกดาบเทียนเซิงขึ้นอีกครั้ง แล้วฟาดมาบนร่างตัวเอง

แสงอ่อนเปล่งประกาย

หลินหยาง ปรากฎรูปโฉมใหม่อีกหน…