สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3479

ลมหายใจของฉินเจี้ยนหนู่สั่นสะท้าน เธออ้าปากค้างแต่พูดอะไรไม่ออก

ฉินฮว่าเพียวปั๋วลุกขึ้นมาจากเก้าอี้ เดินมาข้างกายฉินเจี้ยนหนู่อย่างช้าๆ และตบๆ ไหล่ของเธอ

"ยัยหนู แกเป็นหวังของตระกูลฉินเจี้ยนของฉัน แกก็น่าจะรู้ว่า ทำไมตระกูลฉินเจี้ยนของเราถึงได้ซ่อนของล้ำค่าทั้งสองชิ้นนี้ไว้ แต่ในช่วงหลายปีมานี้มันกลับถูกคนจับตามอง? ไม่ใช่เป็นเพราะแกหรอกเหรอ?"

"ถ้าไม่ใช่เพราะว่าจะทำให้แกเหมาะสมกับความสูงส่งของสิ่งล้ำค่าสองชิ้นนี้ เราจะนำพวกมันออกมาให้แกทำไมกัน? เช่นนั้น ตระกูลฉินเจี้ยนจะถูกคนโหยหาได้อย่างไร?"

"เราหวังให้แกเข้าร่วมกับกลุ่มเทพยุทธ์โดยอาศัยของล้ำค่าของบรรพบุรุษสองชิ้นนี้ เพื่อพัฒนาให้ตระกูลฉินเจี้ยนยิ่งใหญ่และแข็งแกร่ง เป็นมหาอำนาจในเมืองเพียวเมี่ยว และไต่เต้าขึ้นไปในระดับที่สูงยิ่งขึ้น!"

"แต่ตอนนี้.....แกไม่เพียงแต่ไม่ทำตามเจตนารมณ์ของพ่อเท่านั้น แต่ยังนำของล้ำค่าสองชิ้นนี้ไปให้คนอื่น.....แกจะไม่ทำให้พ่อผิดหวังได้ยังไง?"

"และจะไม่ให้คนทั้งตระกูลผิดหวังได้ยังไง?"

ฉินฮว่าเพียวปั๋วพูดกล่าวเตือนด้วยความหวังดี ฉินเจี้ยนหนู่จึงพูดไม่ออกชั่วขณะ

"พ่อคะ ของก็มอบให้ไปแล้ว ตอนนี้มาพูดเช่นนี้มันจะมีประโยชน์อะไร? อีกอย่างหนึ่ง และฉันได้ทำข้อตกลงกับคุณหลินไว้ก่อนแล้ว ว่าจะนำ《แผนที่หมื่นดาบ》และฮวาเจี้ยนปี่มอบให้แก่เขา ไม่อย่างนั้นเขาอาจจะไม่ช่วยฉันสังหารหลงเสวี่ยหวงในตอนนั้นหรอก"

ฉินเจี้ยนหนู่สูดลมหายใจเข้าลึกๆ และกล่าวออกมา

"แกมอบให้? นี่ไม่ใช่ปัญหา แต่แกไม่ได้บอกกับเขาว่ามอบให้แล้วไม่สามารถเอากลับคืนได้นี่นา!"

ฉินฮว่าเพียวปั๋วกล่าวอย่างเรียบๆ : "ตอนนี้เขาได้ของล้ำค่าสองชิ้นไปแล้ว ศักยภาพของเขาจะเพิ่มขึ้นอย่างมากแน่นอน การจะไปแย่งชิงกลับมามันจะทำให้ตระกูลฉินเจี้ยนของฉันสูญเสียกองกำลังไป เช่นนั้นสู้ให้คนที่รับรางวัลค่าหัวเหล่านั้นใช้พละกำลังไปก่อนจะดีกว่า ฉันก็รอรับผลประโยชน์อีกทีหนึ่ง!"

"พ่อ!"

"ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว หลังจากที่แย่งชิง《แผนที่หมื่นดาบ》กับฮวาเจี้ยนปี่กลับมาได้แล้ว ฉันจะต้องให้แกเข้าบำเพ็ญฌาน ตั้งใจฝึกวิชา อีกไม่นานจะมีการแข่งขันเทพยุทธ์ แกจะต้องเอาตำแหน่งกลับมาให้ฉันให้จงได้!"

ฉินเจี้ยนหนู่คิดอยากจะพูดอะไร แต่สายตาของคนทั้งตระกูลได้จับจ้องมาที่ตัวเธอ

ภายใต้ความกดดันที่ยิ่งใหญ่นี้ ปากที่อ้าออกมาของเธอจึงปิดลงไป

"ค่ะ พ่อ"

"ต้องอย่างนี้สิ!"

ฉินฮว่าเพียวปั๋วหันหลังกลับเดินออกไป

"ท่านหัวหน้าตระกูล!"

ในเวลานี้ ชายคนหนึ่งได้วิ่งเข้ามายังห้องโถงหลัก คุกเข่าคำนับและกล่าวว่า : "หัวหน้าตระกูล คนที่รับรางวัลค่าหัวกลุ่มแรกเริ่มออกเดินทางแล้วครับ!"

"คนที่รับเงินรางวัลค่าหัวเป็นใคร?"

ฉินฮว่าเพียวปั๋วเอ่ยถามทันที

"คนของชิงหลางครับ!"

คนคนนั้นตอบกลับมา

"ชิงหลาง?"

ผู้คนโดยรอบต่างตกตะลึง

"ชิงหลางลงมือแล้วเหรอ?"

ฉินเจี้ยนไห่มีสีหน้าตกตะลึง และหันไปกล่าวทันทีว่า : "พี่ใหญ่ ไม่ใช่ว่าเราจะต้องออกเดินทางเดี๋ยวนี้เลยเหรอ? ชิงหลางไม่ใช่คนที่จะยั่วยุได้ง่ายๆ เกรงว่าเจ้าหมอนั่นจะไม่สามารถรับมือได้เลย!"

"นึกไม่ถึงเลยว่าชิงหลางจะรับเงินรางวัลค่าหัวของเรา เกินความคาดหมายจริงๆ .....เพียงแต่ว่ายังมี《แผนที่หมื่นดาบ》กับฮวาเจี้ยนปี่อยู่ เจ้าหมอนั่นน่าตะสามารถต้านทานได้! เราก็น่าจะลงมือได้แล้ว!"

ฉินฮว่าเพียวปั๋วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง และโบกมือ

"ไป!"

"ครับ!"

ผู้แข็งแกร่งของตระกูลฉินเจี้ยนลุกขึ้นตามๆ กัน

และในเวลาเดียวกันนี้

หลินหยางกำลังขี่ม้าออกจากเมืองเพียวเมี่ยวออกไปนอกเมือง

"จิ่วอวี้ คุณออกไปก่อน แยกย้ายกันไปปฏิบัติการ! และเราไปเจอกันที่ทางเข้าออกของชีพจรมังกรใต้ดิน!"

"ผู้นำพันธมิตร ทำไมล่ะครับ?"

"ทำตามที่สั่ง!"

หลินหยางกล่าวอย่างเคร่งขรึม และแยกจากจิ่วอวี้โดยตรง มุ่งตรงไปข้างหน้า

เขามองซ้ายมองขวาตลอดทาง เหมือนว่ากำลังมองหาอะไรอยู่

ไม่นาน ภูเขาขนาดใหญ่ที่มีเห็นตะปุ่มตะป่ำแปลกประหลาดก็ปรากฏต่อสายตาเขา

"น่าจะใช่ที่นี่!"

เมื่อหลินหยางแน่ใจ เขาก็ดึงบังเหียน และรีบเข้าไปในภูเขาใหญ่ลูกนั้น

หลังจากที่เขาเข้าไปไม่นาน กลุ่มคนขี่ม้าก็วิ่งออกมาจากเมืองเช่นกัน

ชายที่เป็นผู้นำมีใบหน้าสีเขียวผมยาวปกไหล่ สวมชุดหนังหมาป่า

ในมือของชายคนนั้นยังถือกล่องขนาดเท่าฝ่ามือ ในกล่องนังเต็มไปด้วยน้ำยาสีเขียว แต่ทว่าเขาไม่ได้ขยับมือ น้ำยาในกล่องกลับเกิดระลอกเคลื่นขึ้นมา

ระลอกคลื่นไม่สมบูรณ์ และขาดไปครึ่งหนึ่ง

ชายคนนั้นกวาดสายตามองระลอกคลื่นนั้น และชี้ไปที่ภูเขาลูกใหญ่พร้อมกล่าวว่า : "คนคนนั้นอยู่ในภูเขา บุก!"

"รับทราบ!"

ทุกคนทั้งด้านหน้าและด้านหลัง รีบเข้าไปในภูเขา.....

ชิงหลางพาลูกน้องสิบกว่าคนลงจากม้า

ถนนบนภูเขามีก้อนหินขรุขระจึงไม่เหมาะแก่การขี่ม้า

ชิงหลางมองกล่องในมือไปพลาง และชักดาบยาวระหว่างเอวออกมาด้วย

"นายท่าน! มันเกิดอะไรขึ้น?"

คนที่อยู่ข้างๆ ลดเสียงต่ำลงและเอ่ยถาม

"อีกฝ่ายซ่อนตัวอยู่ในถ้ำแห่งนี้!"

ชิงหลางกล่าวอย่างเย็นชา

"ซ่อนตัวอยู่ที่นี่? หึ ดูเหมือนว่าเขาจะไม่รู้ว่าตนเองถูกวางยา และถูกฝังตัวบ่งชี้เอาไว้! นึกไม่ถึงว่ายังคิดจะซ่อนตัวอีก?"

"น่าตลกสิ้นดี!"

คนเหล่านั้นหัวเราะออกมา

"อย่าชะล่าใจไปเลย!"

แววตาของชิงหลางเต็มไปด้วยความสับสนงุนงง เขามองไปยังกล่องที่อยู่ในมือ ด้วยความไม่เข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้น!

เขามองน้ำยา และมองไปยังที่ตรงนั้น

พร้อมกับการเคลื่อนไหวของเขา ระลอกคลื่นก็ยังคงกระเพื่อมขึ้นมา จนแทบจะกระเซ็นออกจากกล่อง!

กระทั่งชิงหลางสัมผัสได้ถึงการสั่นสะท้านจากการสั่นไหวของน้ำยาในกล่องอย่างรุนแรง!

"ใช่! ใกล้ถึงแล้ว! ใกล้ถึงแล้ว!"

ชิงหลางหาหลินหยางไม่เจอ จึงทำได้เพียงใช้กล่องนี้หาตำแหน่ง และเคลื่อนย้ายไปทีละนิดๆ

น้ำยายังคงกลิ้งไปมา จาก'ละอองคลื่น'เล็กๆ กลายเป็น'คลื่นขนาดใหญ่'

ยิ่งสัมผัสได้ถึงการสั่นในมือที่รุนแรงขึ้น เขาก็ยิ่งรู้สึกกลัว!

ลมหายใจของชิงหลางหยุดชะงัก ฝีเท้าของเขาเร็วขึ้นมาก

แต่ในเวลานี้

ตึก!

ฉับพลันเท้าของชิงหลางที่ก้าวไปข้างหน้า ก็หยุดลง

เขาเบิกตาโพลง และมองกล่องในมือ

ระลอกคลื่นในกล่องหายไป!

"อะไรกัน?"

ชิงหลางตกตะลึง

ในเวลานี้ ความแปลกประหลาดก็เกิดขึ้นมา

ระลอกคลื่นปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันไม่ได้อยู่ด้านหน้า แต่มันกลับ....เป็นระลอกทางด้านหลัง....

"อยู่ข้างหลังฉันเหรอ?"

ชิงหลางตกใจจนหน้าถอดสี และหันหลังกลับไปทันที

แต่ด้านหลัง.....กลับว่างเปล่าไม่มีอะไร!

ทำไมถึงเป็นอย่างนี้?

แย่แล้ว!

หรือว่า.....

ม่านตาของชิงหลางขยาย และกำลังจะยกดาบขึ้นมา

พรวด!

จู่ๆ ดาบขาวราวกับหิมะก็พุ่งออกมาจากในอากาศ และแทงทะลุผ่านปากของชิงหลางโดยตรง!

ชิงหลางตัวแข็งทื่อทันที!

มือที่ถือดาบก็แข็งค้างอยู่อย่างนั้น

ในอากาศตรงหน้า ฉับพลันก็มีกระแสไฟประกายออกมา จากนั้นเงาร่างหนึ่งก็ค่อยๆ ปรากฏตัว

นั่น.....คือหลินหยาง!