สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3489

แต่นั่นคือองครักษ์เทพยุทธ์!

คาดไม่ถึงว่าจะถูกหลินหยางโจมตีจนพ่ายแพ้และต้องหนีหัวซุกหัวซุน?

อีกทั้งหนีก็หนีไปแล้ว....ทำไมคนคนนี้จะต้องไล่ล่าอีกล่ะ?

ฉินเจี้ยนหนู่รู้สึกว่าสมองของเธอลืมความคิดพิจารณาไปเลย

หลินหยางถอนการล่องหนออก ถือดาบวิ่งออกไป

เขาได้กลิ่นลมปราณขององครักษ์เทพยุทธ์

อีกฝ่ายกำลังวิ่งออกไปยังทางเข้าของภูเขาประหลาด

ยาพิษเริ่มออกฤทธิ์แล้ว หากเขาชักช้าต่อไป ก็จะต้องตายสถานเดียว

ด้านนอกภูเขา

"พี่ใหญ่! เคลื่อนไหวแล้ว! เคลื่อนไหวแล้ว!"

เวลานี้ ฉินฮว่าไห่ดูเหมือนว่าจะตระหนักได้ถึงอะไรบางอย่าง จึงรีบตะโกนออกมา

ฉินฮว่าเพียวปั๋วก้มลงไปมอง ก็เห็นว่าน้ำยาแกะรอยในมือมีการเปลี่ยนทิศทาง

"หนีแล้วเหรอ?"

ฉินเจี้ยนลี่ที่อยู่ข้างๆ ยิ้มและกล่าวว่า : "อย่างไรเสียเขาก็เป็นองครักษ์เทพยุทธ์ จะหลบหนีก็เป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลแล้ว"

"ผลน้ำยาแกะรอยของฉิงเอ๋อร์ยังอยู่ไหม?"

ฉินฮว่าเพียวปั๋วเอ่ยถามอย่างเย็นชา

"ยังอยู่ เพียงแต่ว่า....มันก็เคลื่อนที่ด้วยเช่นกัน"

ฉินฮว่าไห่กล่าว

"จริงเหรอ? ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว!"

ฉินฮว่าเพียวปั๋วพยักหน้า

ทันใดนั้น ดูเหมือนว่าเขาจะสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง สายตาจับจ้องไปยังน้ำยาแกะรอยในมือของฉินเจี้ยนไห่ และมองกลับมาที่มือของตนเอง ฉับพลันสีหน้าก็แข็งทื่อ

"ทิศทางที่พวกเขาหนีไป คือปากภูเขา?"

"ปากภูเขา? หรือว่าพวกเขาจะไม่ได้หนีออกไปทางด้านหลังภูเขา?"

"พี่ใหญ่! นี่เป็นโอกาสแล้ว!"

คนคนหนึ่งรีบตะโกนกล่าวกับฉินฮว่าเพียวปั๋ว

ฉินฮว่าเพียวปั๋วเข้าใจทันที จึงรีบกล่าวออกไป : "ทุกคนเตรียมพร้อม!"

คนของตระกูลฉินเจี้ยนลุกขึ้นจากพื้นไปตามๆ กัน แต่ละคนชักอาวุธออกมา และเตรียมตัวรอ

"ฟังนะ อีกสักครู่ไอ้แซ่หลินจะออกมา! ฉันต้องการให้พวกคุณทำทุกวิถีทาง เพื่อฆ่าเขา! และแย่งชิง《แผนที่หมื่นดาบ》และฮวาเจี้ยนปี่มาให้ได้ เข้าใจไหม?"

ฉินฮว่าเพียวปั๋วตะโกนกล่าว

"รับทราบ!"

ผู้คนกล่าวอย่างพร้อมเพรียงกัน

"น้องรอง! คุณพาคนไปโอบล้อมทางด้านขวา น้องสี่ คุณพาคนไปสกัดกั้นริมแม่น้ำที่ห่างออกไป 10 ไมล์ ครั้งนี้ ต่อให้คนคนนั้นติดปีก็หนีไม่รอด!"

ในแววตาของฉินเจี้ยนเพียวปั๋วเต็มไปด้วยความมั่นใจ

"พี่ใหญ่ หากเราลงมือ แล้วองครักษ์เทพยุทธ์ทางด้านนั้นจะอธิบายว่าอย่างไร? มันจะทำให้ท่านนั้นไม่พอใจหรือเปล่า?"

ทุกๆ คนหยุดลงในทันที

"พี่ใหญ่! เกิดอะไรขึ้น?"

ฉินเจี้ยนลี่เอ่ยถามอย่างแปลกใจ

ฉินฮว่าเพียวปั๋วกล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่า : "คนคนนั้นไม่ใช่หลินหยาง แต่เป็น....องครักษ์เทพยุทธ์!"

"องครักษ์เทพยุทธ์?"

ฉินเจี้ยนลี่ตกตะลึง และรีบมองไปยังร่างที่วิ่งออกมา ทันใดนั้นก็ต้องตกตะลึงอ้าปากค้าง

"ทำไมองครักษ์เทพยุทธ์ถึงวิ่งออกมาก่อน? แล้วหลินหยางล่ะ?"

"หรือว่าเจ้าหมอนั่นจะหนีไปก่อนหน้าแล้ว?"

"ไม่ใช่หรอก เมื่อกี้เราไม่เห็นใครออกมาก่อนเลย! หลินหยางจะวิ่งหนีออกไปก่อนได้ยังไง?"

ผู้คนตกตะลึงเป็นอย่างยิ่ง และสับสนงุนงงไปตามๆ กัน

"พี่ใหญ่ ดูน้ำยาแกะรอยสิ เจ้าหมอนั่นมันอยู่ที่ไหน?"

ฉินเจี้ยนลี่รีบกล่าวว่า

ทุกคนจึงได้สติกลับมา และรีบจับจ้องไปยังน้ำยาแกะรอย

แต่ทว่าเมื่อมองดูแล้ว ทุกๆ คนก็กลายเป็นก้อนหิน

แต่ก็เห็นว่าน้ำยาแกะรอยนั้นเกิดระลอกคลื่นเป็นชั้นๆ

และทิศทางที่ระลอกคลื่นชี้ไปนั้น ก็คือด้านในภูเขาประหลาด

พูดได้ว่า.....หลินหยางยังคงอยู่ในภูเขาประหลาด!