สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3491

ฉินฮว่าเพียวปั๋วหายใจถี่ขึ้นมาทันที แต่ไม่นานก็กลับมาสงบนิ่งดังเดิม

เขายอมรับว่า ศักยภาพของหลินหยางน่าสะพรึงกลัวเป็นอย่างมากจริงๆ

สามารถโจมตีองครักษ์เทพยุทธ์จนพ่ายแพ้ได้ ในจุดจุดนี้ เพียงพอที่จะทำให้ทั้งเมืองเพียวเมี่ยวชื่นชม

แต่องครักษ์เทพยุทธ์ท้ายที่สุดก็เป็นเพียงองครักษ์เทพยุทธ์

หากจะพูดอย่างไม่เกรงใจ คนคนนี้ เป็นเพียงแค่สุนัขตัวหนึ่งที่อยู่ข้างกายท่านเทพยุทธ์เท่านั้น!

ฉินฮว่าเพียวปั๋วก็จะสามารถเลือกหลินหยางได้ แต่หากต้องแลกกับการเป็นศัตรูกับเทพยุทธ์

ไหนเลยเขาจะกล้าผิดใจกับเทพยุทธ์เพื่อหลินหยาง?

"กลัวสิ ฉันกลัวคุณแน่นอน แต่ฉันกลัวเทพยุทธ์มากกว่า"

ฉินฮว่าเพียวปั๋วกล่าวอย่างนิ่งๆ

"ถูกต้อง เจ้าหนุ่ม คุณคิดว่าเอาชนะฉันได้แล้ว คุณจะสามารถหยิ่งยโสโอหังได้อย่างนั้นเหรอ ฉันจะบอกคุณให้นะ เมื่ออยู่ต่อหน้าท่านเทพยุทธ์ แม้แต่มดคุณก็ยังเทียบไม่ได้!"

องครักษ์เทพยุทธ์กล่าวอย่างเยือกเย็น

"เช่นนั้นเมื่อเปรียบเทียบระหว่างฉันกับเทพยุทธ์ ก็ไม่เหมือนการเปรียบเทียบระหว่างฉันกับพวกคุณหรอกเหรอ!"

หลินหยางกล่าวอย่างนิ่งๆ : "อย่างน้อยตอนนี้ ฉันก็สามารถฆ่าคุณได้!"

"คุณ....."

สีหน้าขององครักษ์เทพยุทธ์เปลี่ยนไปทันที ทันใดก็จ้องมองฉินฮว่าเพียวปั๋ว

ฉินฮว่าเพียวปั๋วยืนขวางด้านหน้าองครักษ์เทพยุทธ์โดยไม่เกรงใจแม่แต่น้อย จากนั้นก็ตะโกนอย่างเยือกเย็นว่า: "หลินหยาง! ถ้าหากคุณกล้าลงมือ ก็อย่ามาโทษว่าฉันไร้ความปรานีก็แล้วกัน!"

"คุณหลิน ไม่จำเป็นต้องให้เรื่องราวดำเนินไปถึงขั้นนั้นหรอก! คุณปล่อยคนคนนี้ไป และรีบหนีไปเสียเถอะ พวกเราก็จะไม่ไล่ตามไปด้วย คิดว่าเป็นยังไงล่ะ?"

ฉินฮว่าไห่ฉีกยิ้มแล้วกล่าว

"ไม่ไล่ตาม?"

หลินหยางอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา: "ค่าหัวประกาศจับคือพวกคุณเป็นคนประกาศออกไป คนคนนี้พวกคุณก็เป็นคนส่งมา แต่ตอนนี้ต้องการให้ฉันปล่อยพวกคุณไป ไม่คิดว่ามันตลกบ้างเหรอ?"

"คุณหลิน ฉันรู้ว่าศักยภาพของคุณนั้นแข็งแกร่งมาก แต่หลังจากที่คุณต่อสู้กับท่านองครักษ์เทพยุทธ์ ก็จะต้องเหนื่อยเจียนตาย บริเวณโดยรอบนี้ล้วนเป็นกองกำลังของตระกูลฉินเจี้ยนของฉัน ที่ฉันให้คุณหนีไป ไม่ใช่เพราะฉันเกรงกลัวคุณ แต่ไม่คาดหวังให้คนตระกูลฉินเจี้ยนของฉันได้รับบาดเจ็บ แต่ถ้าหากคุณต้องการจะต่อสู้จริงๆ ฉันก็บอกคุณได้เพียงว่า รับผิดชอบผลที่ตามมาเอาเองก็แล้วกัน!"

ฉินฮว่าไห่กล่าวอย่างเยือกเย็น ในดวงตาปกคลุมไปด้วยน้ำค้างแข็ง

สีหน้าของฉินฮว่าเพียวปั๋วนิ่งเฉย และมองอย่างเย็นชา

ยอดฝีมือของตระกูลฉินเจี้ยนที่อยู่โดยรอบเข้ามาล้อมเอาไว้

องครักษ์เทพยุทธ์แสดงรอยยิ้มหยอกเย้า บนใบหน้าดูถูกเหยียดหยาม

มีตระกูลฉินเจี้ยนปกป้องเขา จึงเป็นธรรมดาที่เขาจะรู้สึกไม่กังวล

หลินหยางไม่ได้พูดจา มองไปยังฉินเจี้ยนหนู่ที่อยู่ข้างๆ อย่างช้าๆ

ฉินเจี้ยนหนู่หลับตา ด้วยสีหน้าที่ทุกข์ใจเป็นอย่างมาก

ในสายตาของเธอ หลินหยางได้ช่วยชีวิตเธอมาหลายครั้งหลายครา อีกทั้งยังช่วยชีวิตคนตระกูลฉินเจี้ยน ช่วยตระกูลฉินเจี้ยนให้พ้นจากวิกฤติ เขามีบุญคุณกับตระกูลฉินเจี้ยนมาก

แต่ตอนนี้ตระกูลฉินเจี้ยนกลับทำตัวเนรคุณ

หลินหยางกล่าวอย่างนิ่งๆ

"คุณหลิน ฉัน....ฉันไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรจริงๆ ขอโทษนะคะ ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าควรจะทำอย่างไร......."

ฉินเจี้ยนหนู่เบือนหน้าหนี และน้ำตาหยดเล็กๆ ก็ไหลออกมาจากหางตา

"คุณหนูเจี้ยนหนู่ ฉันมีวิธี และฉันจะจัดการเอง แต่ฉันหวังว่าคุณจะไม่ถือสา ไม่ตำหนิตัวเอง ฉันสามารถแยกแยะบุญคุณและความแค้นออกจากกันได้ และมองความเป็นจริงได้อย่างชัดเจน"

หลินหยางตบไหล่ของเธอเบาๆ และยิ้มเล็กน้อย

"คุณหลิน ท่านมีวิธีอะไรเหรอ?"

ฉินเจี้ยนหนู่กล่าวถามด้วยจิตสำนึก

แต่ในชั่วพริบตาที่คำพูดนี้จบลง

ฉึก!

ทันใดนั้นหลินหยางก็ชักมีดเทียนเซิงออกมา และแทงมันเข้าไปในหน้าอกขององครักษ์เทพยุทธ์ ด้วยความเร็วดุจสายฟ้าโดยตรง

พรวด!

ผิวหนังและกล้ามเนื้อฉีกขาด

มีดเทียนเซิงที่ขาวราวกับหิมะเปื้อนไปด้วยเลือดขององครักษ์เทพยุทธ์ ได้แทงทะลุออกมาจากด้านหลังของเขา

ทุกคนที่อยู่ในที่เกิดเหตุต่างก็ตกตะลึง