สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3493

ดวงตาสวยๆ ของฉินเจี้ยนหนู่สั่นสะท้านอย่างบ้าคลั่ง และเข้าใจทั้งหมดในทันที

นี่คือกลอุบายของหลินหยาง!

"คุณหลิน.....ได้โปรดไว้ชีวิตครอบครัวของฉันด้วยเถอะ.....คุณหลิน....."

ฉินเจี้ยนหนู่มองน้ำแข็งที่สูงขึ้นอย่างตกตะลึง และในปากก็พูดพึมพำอยู่ตลอด

แต่เธอก็รู้ดีว่า การขอความเมตตานั้นไม่มีประโยชน์อะไร

หากเปลี่ยนเป็นเธอเอง เธอก็คงไม่ปล่อยคนเนรคุณกลุ่มนี้ไปหรอก

"ราบออกไป! เร็วเข้า!"

ฉินฮว่าเพียวปั๋วคำราม

ทุกคนวิ่งเข้าไปยังน้ำแข็งที่มันสูงขึ้นทันที ชูมือขึ้นกวัดแกว่งดาบ คิดที่จะทำลายน้ำแข็งออกไป

แต่เมื่อดาบของพวกเขาโจมตีลงบนกำแพงน้ำแข็งเป็นชั้นๆ เหล่านี้ กำแพงน้ำแข็งไม่ขยับเขยื้อน และแม้แต่ร่องรอยก็มีแม้แต่น้อย!

มองเห็นถึงตรงนี้ คนของตระกูลฉินเจี้ยนก็รู้สึกสิ้นหวัง

"ใช้ไฟ!"

"ครับ!"

เปลวไฟลุกโชนขึ้นมา

แต่น้ำแข็งเหล่านี้เป็นน้ำแข็งธรรมดาซะที่ไหนกัน? เดิมทีเปลวไฟจะละลายมันได้อย่างไร.....

"บุกออกไป!"

ฉินฮว่าไห่กัดฟัน มองเห็นด้านบนที่ยังได้ถูกปิดลง จึงกระโดดขึ้นไป และต้องการจะโจมตี

แต่เมื่อเขาเพิ่งจะกระโดดขึ้นไปด้านบน เตรียมที่จะหลุดพ้นจากกับดักน้ำแข็งแห่งนี้

บูม....

แสงสีทองพุ่งออกมาจากด้านบน

ฉินฮว่าไห่กระแทกเข้ากับลำแสงนั้นอย่างแรง จากนั้นร่างของเขาก็ตกลงมาอย่างแรง

"คุณอารอง!"

ฉินเจี้ยนหนู่รีบก้าวไปข้างหน้า และประคองฉินฮว่าไห่เอาไว้

ฉินฮว่าไห่ดูเหมือนว่าจะถูกกระแทกจนบาดเจ็บ หลังจากตกลงมาหน้าอกก็แปรปรวน และกระอักเลือดออกมา

"มันคือม่านพลัง...."

ฉินฮว่าไห่ชี้นิ้วไปทางด้านบน และกล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

"ม่านพลัง?"

ผู้คนต่างรู้สึกสิ้นหวังอย่างมาก

บริเวณโดยรอบถูกปกคลุมไปด้วยน้ำแข็ง และด้านบนยังมีม่านพลังแผ่ปกคลุมเอาไว้อีก

ทุกคนถูกขังอยู่ในกรงที่สร้างโดยหลินหยาง

ทำได้เพียงรอความตายเท่านั้น.....

เปรี้ยง!

เสียงดังสนั่นมาจากด้านบนศีรษะของทุกๆ คน

เมื่อเงยหน้าขึ้นมอง

เมฆขนาดมหึมาค่อยๆ รวมตัวกันอยู่เหนือศีรษะ

ฉินเจี้ยนหนู่มองอย่างตกตะลึง สีหน้าหม่นหมอง

เธอรู้ดีว่า นี่คือฟ้าร้องของหลินหยาง

"รีบคิดหาทางออกไป! เร็วเข้า!"

"ทุกคนระวัง เจ้าหมอนั่นจะลงมือแล้ว!"

"นั่นคือฟ้าร้องที่เห็นจากนอกภูเขาก่อนหน้านี้ใช่ไหม?"

"เกรงว่า.....มันจะน่ากลัวกว่าฟ้าร้องก่อนหน้านี้อีกด้วย....."

เส้นประสาทของคนตระกูลฉินเจี้ยนต่างตึงเครียด และแต่ละคนก็เคลื่อนไหวอย่างบ้าคลั่งเพื่อเตรียมป้องกัน

สถานที่อันคับแคบนี้ถูกปิดเอาไว้ เดิมทีพวกเขาไม่สามารถหลีกหนีได้เลย

สิ่งที่สามารถทำได้ ก็คือการป้องกัน

ในที่สุด!

เปรี้ยง.....

สายฟ้าหลายลูกตกลงมาจากเมฆหนาทึบ เจาะทะลุม่านพลังโดยตรง และกระแทกเข้ากับกำแพงน้ำแข็งอย่างรุนแรง

"ปิดกั้น!!"

คนตระกูลฉินเจี้ยนทุกคนต่างร้องคำราม พวกเขารวบรวมพลังแห่งสวรรค์ เป็นม่านพลังอันกว้างใหญ่อยู่เหนือศีรษะ

ตึง!

สายฟ้าโจมตีม่านพลังอย่างรุนแรง

ครืน!

ม่านพลังแตกสลายทันที

สายฟ้าระเบิดออก กลายเป็นประกายไฟ กระจายเข้าใส่กลุ่มคน

หลายๆ คนที่ได้สัมผัสกับประกายไฟ ก็ตัวสั่นราวกับตะแกรง จากนั้นก็ล้มลงบนพื้นโดยตรง เป็นอัมพาต ขยับเคลื่อนไหวไม่ได้

"ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว ถึงแม้ว่าจะไม่มีประโยชน์ พ่อคะ คุณก็ควรจะลองดูนะ!"

ฉินเจี้ยนหนู่ตะโกนกล่าว

ฉินฮว่าเพียวปั๋วตกตะลึงอยู่กับที่

เปรี้ยง!

สายฟ้าตกลงมาอีกครั้ง

เป็นไปอย่างที่คิดเอาไว้

สายฟ้าในครั้งนี้หนาแน่น และแข็งแกร่งมากยิ่งขึ้น

หลังจากที่สัมผัสได้ถึงม่านพลังที่ทุกคนรวบรวมไว้

ตูม!

ม่านพลังทั้งหมดระเบิดออกในทันที

ใจกลางของสายฟ้าฟาดลงมาที่ฉินฮว่าไห่อย่างรุนแรง

ฉินฮว่าไห่ดำไหม้เกรียมไปทั้งตัว ล้มลงกับพื้นหายใจรวยริน

ผู้คนโดยรอบก็ถูกสั่นสะเทือนจนลอยออก แต่ละคนกระแทกลงบนกำแพงน้ำแข็ง พวกเขาตกลงมาด้วยความงุนงงและเสียการทรงตัว หัวแตกเลือดไหลริน และยากที่จะลุกขึ้นมาได้

ฉินฮว่าเพียวปั๋วตกตะลึง

ครืน...

ไม่นานหลังจากที่สายฟ้าระเบิดออกมา ในท้องฟ้าก็มีเสียงฟ้าร้องดังสะเทือนเลื่อนลั่นอีกครั้ง

สายฟ้ารอบที่สามกำลังก่อตัวขึ้นมา

ฉินฮว่าเพียวปั๋วรู้ดีว่า ตนเองไม่มีเวลาลังเลใจแล้ว

เขากัดฟัน คุกเข่าลงกับพื้นทันที คำนับต่อเบื้องบน และตะโกนกล่าวอย่างเจ็บปวดใจ : "คุณหลินโปรดไว้ชีวิตด้วย! ฉินฮว่าเพียวปั๋วสำนึกผิดแล้ว ท่านได้โปรดเห็นแก่หน้าของฉิงเอ๋อร์ แล้วปล่อยพวกเราไปสักครั้งหนึ่งเถอะ! ขอร้องท่านล่ะ!"

พูดจบ ก็เอาหัวโขกคำนับอยู่บนพื้นน้ำแข็ง

คนตระกูลฉินเจี้ยนทั้งหมดมองฉินฮว่าเพียวปั๋วอย่างตะลึงงัน แต่ละคนไม่อยากที่จะเชื่อ

"พวกคุณยังตกตะลึงอะไรกันอยู่? รีบคุกเข่าลง และขอให้คุณหลินให้อภัยสิ! เร็ว!"

ฉินฮว่าเพียวปั๋วคำราม

คนตระกูลฉินเจี้ยนตกตะลึง จากนั้นเมื่อได้สติกลับมา ตึงคุกเข่าลงกับพื้น และคำนับเพื่อขอให้ยกโทษให้ทันที

"ท่านหลินโปรดไว้ชีวิตด้วย!"

เสียงร้องตะโกนดังขึ้นมา!

แต่....สายฟ้าก็ยังไม่ยอมเลิกรา...