สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3496

บริเวณทางเข้าชีพจรมังกรใต้ดิน

จิ่วอวี่เอามือไขว้หลัง เดินไปมาบริเวณด้านหน้าก้อนหินใหญ่

เขารอมาแล้วหนึ่งวันเต็มๆ แต่กลับไม่เห็นหลินหยางปรากฏตัวออกมาเลย

“ไม่ใช่ว่าเกิดเรื่องกับนายท่านคนนั้นแล้วเหรอ

“ควรจะทำยังไงดี? ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับนายท่านคนนั้น พื้นดินกว้างใหญ่ไพศาลนี้ จะมีที่ไหนที่ฉันพักพิงได้บ้าง?”

จิ่วอวี่ร้อนใจ พูดพึมพำคนเดียว จากนั้นหมายจะไปที่เมืองเพียวเมี่ยวเพื่อไปหาหลินหยาง

แต่พอเขาหมุนตัว ก็ได้เห็นร่างหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้า

“ใคร?”

จิ่วอวี่ตะโกนถามเสียงดังลั่น พร้อมชักอาวุธออกมา

“ผมเอง อย่าทำเป็นกระต่ายตื่นตูม”

“ท่านเหรอ? ในที่สุดท่านก็มาแล้ว!”

จิ่วอวี่มองดู คิดไม่ถึงว่าคนที่มาคือหลินหยาง เขาน้ำตาคลอเบ้า ตัวสั่นระริกด้วยความปลาบปลื้ม

เขามองขึ้นๆลงๆตั้งแต่หัวจรดเท้าอยู่รอบหนึ่ง จากนั้นก็หมุนรอบตัวหลินหยาง

“มองอะไรของคุณ?”

หลินหยางถามขึ้นด้วยความตลกขบขันเล็กน้อย

“นายท่าน ท่านไม่เป็นไรใช่ไหม?”

“ผมจะเป็นอะไรไปได้ล่ะ?”

“ไม่เป็นไรก็ดีแล้วๆ ระหว่างที่ผมรออยู่ที่นี่ ได้คุยกับคนที่เดินผ่านไปมาจำนวนหนึ่ง เห็นบอกว่าท่านถูกคนเอาขึ้นป้ายล่ารางวัล แถมยังมียอดฝีมือรับงานแล้วด้วย….ตอนนี้ดูเหมือนว่า ยอดฝีมือพวกนั้นก็เฉยๆงั้นๆแหละ! ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของท่านเลยด้วยซ้ำ!”

จิ่วอวี่ยิ้มพูดขึ้น

“ก็ดี หลักๆเลยคือผมมีของล้ำค่าปกป้องชีวิตอยู่จำนวนหนึ่ง!”

หลินหยางยิ้มพูดขึ้น

“ครั้งนี้โชคดีที่มีชวี่เจิ้ง คิดไม่ถึงว่าทีมของเขาจะวิจัยของที่ทันสมัยออกมาให้ผมเซอร์ไพรส์ได้ขนาดนี้ ถ้าไม่มีของล้ำค่าพวกนี้นะ เกรงว่าองครักษ์เทพยุทธ์คนเดียว ผมก็รับมือไม่ได้

ไม่ต้องพูดถึงเสื้อคลุมล่องหนที่มีความขลัง เส้นตัดพลังแสงควอนตัมที่สามารถตัดใบมีดได้นั้นก็ทำให้คนตื่นตะลึงเช่นกัน

หลังจากกลับไป จะต้องจัดสรรงบให้ชวี่เจิ้ง เพื่อรับสมัครบุคคลมีความสามารถมาพัฒนาอาวุธล้ำค่านี้แล้ว

แต่เวลานี้

ครืด!

จู่ๆจิ่วอวี่ก็นั่งแหมะลงบนพื้น สีหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัวมองหลินหยาง

“คุณเป็นอะไร?”

หลินหยางถามด้วยความแปลกใจ

จิ่วอวี่ตัวสั่นระริก อ้าปากเผยอ พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเทาว่า“ไม่ใช่ ท่านหลิน เมื่อกี้ท่านบอกว่า….บอกว่าสามารถรับมือองครักษ์เทพยุทธอะไรนะ?”

“องครักษ์เทพยุทธ์ไง!”

หลินหยางพูดขึ้น

“อง…องครักษ์เทพยุทธ์?”

จิ่วอวี่เกือบกัดโดนลิ้น พูดเสียงสั่นเทาว่า“ท่าน….ท่านแน่ใจนะว่าคือองครักษ์เทพยุทธ?”

“จะผิดได้ยังไง คนของตระกูลฉินเจี้ยนก็อยู่ ถ้าผมเข้าใจผิดนะ พวกเขาไม่มีทางเข้าใจผิดหรอก”

หลินหยางยิ้มพูดขึ้น

จิ่วอวี่มึนงง ผ่านไปสักพักหนึ่ง ถึงได้พูดพึมพำขึ้นมาว่า“งั้น…องครักษ์เทพยุทธ์ท่านนี้..เป็น…เป็นยังไงบ้าง?”

“ตายแล้ว ศพถูกผมเผาล่ะ ไม่มีทางฟื้นขึ้นมาได้”

หลินหยางพูดขึ้น

ตึง!

จิ่วอวี่เหยียดขาออก ตกใจจนเป็นลมไป

“เห้? คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?”

หลินหยางรีบกดจุดเหรินจงกับนวดคลึงจุดไท่หยางให้จิ่วอวี่ทันที

ไม่นานจิ่วอวี่ก็ฟื้นขึ้นมา

เขารีบคว้ามือหลินหยาง พูดด้วยความร้อนใจว่า“ท่านหลิน พวกเราอยู่ที่นี่ไม่ได้แล้ว หนี! รีบหนี….”

“หนี?”

“ท่านฆ่าองครักษ์เทพยุทธ์ เทพยุทธ์ไม่ไว้ชีวิตท่านแน่! หนี! รีบหนี!”

พอพูดคำนี้จบ ทุกคนต่างก้มหน้าลงพื้น

เงาร่างที่สวมชุดเกราะสีทองกวาดสายตามองหีบศพด้วยสายตาเฉยชา ตั้งแต่ตอนจนจบไม่ได้สนใจกลุ่มคนที่คุกเข่าหมอบอยู่บนพื้นเลย

เขายกมือขึ้นช้าๆ

แคร้ก!

หีบศพหนาระเบิดออก

ศพดำคล้ำหล่นออกมาจากด้านใน

เงาร่างคว้ามือไปกลางอากาศ

ศพดำคล้ำลอยมาอยู่ตรงหน้า

เงาร่างนั้นพิจารณาอยู่สักพัก พูดด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึกว่า“ไฟประหลาด?”

“ใช่ ใช่แล้ว หลังจากองครักษ์เทพยุทธ์ตาย คนผู้นั้นก็ใช้ไฟประหลาดเผา ไม่มีโอกาสช่วยให้รอดแล้ว…”

ฉินฮว่าเพียวปั๋วพูดด้วยความทุกข์ใจว่า“ท่าน ผมมีความผิด ผมทำให้องครักษ์เทพยุทธ์ต้องตาย ลงโทษผมเลย…ฮือๆๆ….”

คนของตระกูลฉินเจี้ยนร้องไห้ออกมา เจ็บปวดอย่างเหลือล้น

แต่วินาทีต่อมา

เฮือก!

จู่ๆศพที่ดำคล้ำขององครักษ์เทพยุทธ์ก็ระเบิดขึ้น

ทุกคนหยุดร้องไห้ ตื่นตะลึงอย่างมาก

“หมายตายไปตัวหนึ่ง ฉันไม่สนใจหรอก ฉันอยากรู้แค่เรื่องเดียว”

เงาร่างสีหน้าไร้ความรู้สึกมองมาทางฉินฮว่าเพียวปั๋ว

ฉินฮว่าเพียวปั๋วตัวสั่นระริก รีบก้มหน้าพูดว่า“ท่านอยากรู้เรื่องอะไร?”

“ก่อนที่คนผู้นั้นจะฆ่าหมาของฉัน คนผู้นั้นรู้หรือไม่…ว่าหมาตัวนี้เป็นของฉัน?”

“คือ….รู้….”

“งั้นก็ดี!”

เงาร่างเปล่งเสียงเย็นชาขึ้นว่า“คนผู้นั้น…เป็นใคร?”