สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3510

เรื่องของตำหนักชิงเหลียน แพร่กระจายไปทั่วดินแดนชีพจรมังกรใต้ดิน

หลายคนต่างตกใจ

ฝีมือของคนผู้เดียว สามารถโค่นตำหนักชิงเหลียนได้

จะต้องมีฝีมือแบบไหนกันนะ?

หรือว่าตำหนักชิงเหลียนไปยั่วแหย่มหาอำนาจคนไหน? หรือว่าเป็นเจ็ดเทพยุทธ์?

แต่ช่วงนี้เจ็ดเทพยุทธ์ลงมือแค่กับเทพยุทธ์ไท่เทียน และจุดมุ่งหมายไม่ใช่ตำหนักชิงเหลียน?

ชั่วพริบตาเดียว ทั่วทั้งดินแดนชีพจรมังกรใต้ดินต่างพากันพูดถึงเรื่องนี้ จนกระทั่งถึงขั้นไม่พูดถึงเดนคนที่ยั่วแหย่เทพยุทธ์ไท่เทียนว่าเป็นใครอีกต่อไป

ด้านในเมืองเพียวเมี่ยว

เจ้าเมืองและตระกูลต่างๆพากันมาอออยู่หน้าประตูเมือง เพื่อต้อนรับการมาของเทพยุทธ์ไท่เทียน

ผู้คนในเมืองคุกเข่าเคารพอยู่สองข้างทาง

เทพยุทธ์ไท่เทียนนั่งหลับตาทำสมาธิอยู่ด้านในเกี้ยวมังกร

ฉินฮว่าเพียวปั๋วกับฉินฮว่าไห่ขี่ม้าตามอยู่ข้างๆ

“เตรียมพร้อมหรือยัง?”

ฉินฮว่าเพียวปั๋วถามอย่างราบเรียบ

“พี่ใหญ่ ผมให้คนปรับปรุงจวนในคืนนั้นเลย เพื่อให้ท่านเทพยุทธ์พัก งานเลี้ยงก็กำลังจัดเตรียม ไปถึงก็เปิดพิธีได้เลย!”

ฉินฮว่าไห่พูดขึ้น

“แจ้งแต่ละตระกูลแล้วใช่ไหม?”

“แจ้งหมด!”

“เหอะ เมื่อก่อนตระกูลสำนักเหล่านี้ไม่เคารพตระกูลฉินของฉัน วันนี้ให้พวกเขามาคารวะเหล้า ดูสิว่าพวกเขาจะกล้าปฏิเสธไหม!”

ฉินฮว่าเพียวปั๋วหัวเราะอย่างเยือกเย็นพูดขึ้น

“มีเทพยุทธ์บัญชาการด้วยตนเอง ใครจะกล้าสามหาว?”

ฉินฮว่าไห่ยิ้ม แต่ไม่นานก็นึกอะไรขึ้นมาได้ พูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำขึ้นว่า“ใช่แล้วพี่ใหญ่ เมื่อไม่นานมานี้เกิดเรื่องหนึ่งขึ้น ไม่รู้ว่าพี่ได้ยินมาบ้างไหม”

“เรื่องอะไร?”

“ตำหนักชิงเหลียนที่อยู่ไม่ไกลพวกเรา ถูกคนโค่นแล้ว”

“อะไรนะ?”

ฉินฮว่าเพียวปั๋วพูดขึ้น

“พี่ใหญ่ก็ว่าไป ของล้ำค่าธรรมดาอาจจะได้ แต่แผนที่หมื่นดาบมีความจำเพาะ เกรงว่าคนที่อยู่ข้างกายพี่นี้ ก็ทำไม่ได้หรอก”

ฉินฮว่าไห่เหลือบมองเทพยุทธ์ที่นั่งเกี้ยวมังกร แล้วยิ้มออกมา

“อย่าคิดเยอะ เรื่องของตำหนักชิงเหลียนไม่เกี่ยวกับพวกเรา ตอนนี้สิ่งที่สำคัญคือหาไอ้นั่นให้เจอ แล้วฆ่าทิ้ง จากนั้นเอาของล้ำค่าที่เป็นของตระกูลฉินเจี้ยนกลับมา!”

ฉินฮว่าเพียวปั๋วพูดอย่างราบเรียบ

ไม่นาน ขบวนก็มาถึงประตูบ้านตระกูลฉินเจี้ยน

และเวลานี้ ฉินเจี้ยนหนู่ที่ผมเผ้ายุ่งเหยิงกำลังนั่งทรุดตัวอยู่ที่ประตู มองดูชั้นหินด้วยสายตาเหม่อลอย

“เด็กน้อย ยังไม่รีบหมอบรับท่านเทพยุทธ์อีกเหรอ?”

ฉินฮว่าเพียวปั๋วพลิกตัวลงมาจากม้า ตะคอกใส่ฉินเจี้ยนหนู่

ฉินเจี้ยนหนู่เอียงหน้า มองไปทางเกี้ยวมังกร พูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้งว่า“ท่านพ่อ บ้านของเรา…ไม่มีทางหวนกลับได้แล้ว….”

ฉินฮว่าเพียวปั๋วสีหน้าอึมครึม ไม่พูดอะไรมาก“เอาคุณหนูเข้าไป ดูแลให้ดีๆ อย่าให้เธอออกมาเพ่นพ่าน ถ้ารบกวนท่านเทพยุทธ์ พวกแกจะหัวหลุดจากบ่า!”

“รับทราบ!”